Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ευρωπαϊκή Ένωση vs Νεολαία

21/01/2014

ΕΕ vs Νεολαια

Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε ολόκληρο το αφιέρωμα με το τι έχει ακούσει η νεολαία όλα αυτά τα χρόνια από τους  θιασώτες της ΕΕ και του καπιταλισμού. Με κάθε τρόπο και από διάφορους δρόμους ο καθένας, αστοί πολιτικοί, οπορτουνιστές, το αστικό εκπαιδευτικό σύστημα, τα αστικά ΜΜΕ κάνουν τα πάντα για να εξωραϊσουν την ΕΕ, να γίνει συνείδηση στη νεολαία ότι η ΕΕ είναι μονόδρομος. Από τις τάξεις του δημοτικού πλέον οι νέοι “διδάσκονται” ότι: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένωση κρατών στηρίζεται στη συνεργασία των μελών της σε κοινά θέματα, όπως η ειρήνη, η οικονομική και κοινωνική ευημερία, η ασφάλεια, η δημοκρατία, η σταθερότητα, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη» (Βιβλίο κοινωνικής και πολιτικής αγωγής, ΣΤ΄ Δημοτικού).

Η αλήθεια είναι όμως ότι στην ΕΕ ευημερία υπάρχει μόνο γιατα μονοπώλια. Στη νεολαία ευημερούν η ανεργία, η εργασιακή περιπλάνηση, η αμορφωσιά και τα μαγκάλια. Και στην περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης (που γεννάει τις κρίσεις), μόνιμη και σταθερή επιδίωξη ήταν να γίνει φθηνότερη η εργατική δύναμη, να ενταθεί η εκμετάλλευση. Όσο για την ειρήνη; Ας ρωτήσουμε τους λαούς που πληρώνουν με το αίμα τους και την ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο και τους πολέμους ΕΕ και ΝΑΤΟ για τα κέρδη των μονοπωλίων.

 

Ευρωπαϊκή Ένωση: συμμαχία των ιμπεριαλιστών, εχθρός της νεολαίας

Αυτά που γράφονται μέσα στα σχολικά βιβλία διανθίζονται με όσα ακούγονται σε καθημερινή βάση για την ΕΕ από τα αστικά κόμματα και τα ΜΜΕ-έντυπα, αλλά και ιντερνετικά: «η ΕΕ είναι το σπίτι των λαών», «η ΕΕ μπορεί να γίνει ένωση των λαών». Τέτοια και άλλα επιχειρήματα χρησιμοποιούνται για να μη φθείρεται η ΕΕ στη συνείδηση της νεολαίας. Ακόμα και σήμερα, που με την καταιγίδα των αντιλαϊκών μέτρων ξεθώριασαν τα ψέματα για την ΕΕ, η πλύση εγκεφάλου για τον “ευρωμονόδρομο” καλά κρατεί. Λένε για παράδειγμα ότι: «ακόμα και αν είναι επώδυνα τα μέτρα που υλοποιούνται δεν μπορούμε να χάσουμε το τρένο της ΕΕ» ή ότι «τα μέτρα είναι αποτέλεσμα έλλειψης διαπραγμάτευσης», «υπάρχει φιλολαϊκή διαχείριση της κρίσης μέσα στην ΕΕ αρκεί να αλλάξει η κυβέρνηση».

Η αλήθεια όμως βρίσκεται στην αντίπερα όχθη. Η δημιουργία, εξέλιξη και ανάπτυξη της ΕΕ  επιβεβαιώνει ότι αποτελεί όχημα για τους κεφαλαιοκράτες της Ευρώπης, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, τόσο ενάντια στους λαούς της Ευρώπης όσο και στον ανταγωνισμό τους με τις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τόσο τις παραδοσιακές (π.χ. ΗΠΑ) όσο και αναδυόμενες καπιταλιστικές οικονομίες (π.χ. Βραζιλία, Κίνα) και τις αντίστοιχες ενώσεις τους.

 

Η ΕΕ δε θα μπορούσε ποτέ να είναι ένωση “όλων”. Στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι και εκμεταλλευτές. Από τη μία η εργατική τάξη που παράγει όλον τον πλούτο και από την άλλη η εκμεταλλεύτρια τάξη των κεφαλαιοκρατών που ιδιοποιείται τον πλούτο που παράγουν οι εργάτες. Η ΕΕ αποτελεί διακρατική ένωση του κεφαλαίου, στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Δημιουργήθηκε και υπάρχει για να υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, να διασφαλίζει τα κέρδη τους, την οικονομική κυριαρχία και την εξουσία τους. Για τους λαούς και τη νεολαία η ΕΕ είναι όργανο καταπίεσης, αδίστακτος αντίπαλός τους.

 

Ας πάρουμε όμως την ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από την αρχή…

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1945) βρίσκει την Ευρώπη σε μία καινούργια πραγματικότητα: μία σειρά χώρες, και με την καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού, εντάχθηκαν στο σοσιαλιστικό σύστημα, κάτι που επέδρασε θετικά συνολικά στο εργατικό κίνημα των καπιταλιστικών χωρών.

Λόγω της αντιπαράθεσης σοσιαλισμού–καπιταλισμού οι ΗΠΑ ωθούνται να στηρίξουν οικονομικά την ανάπτυξη των καπιταλιστικών κρατών με το σχέδιο Μάρσαλ το 1948, που τιτλοφορήθηκε ως σχέδιο για την “ανασυγκρότηση της Ευρώπης”.

Επιπλέον, το ίδιο το δυτικοευρωπαϊκό κεφάλαιο δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια. Όσο ισχύει  ότι oι καπιταλιστές συνασπίζονται ενάντια   στους λαούς, άλλο τόσο ισχύει ότι οι καπιταλιστές τρώγονται μεταξύ τους για τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς, για το ποιοι θα αποσπούν μεγαλύτερα μερίδια από την πίτα των κερδών.

Όλα τα παραπάνω (αντιπαράθεση με το σοσιαλιστικό σύστημα, ιδεολογική θωράκιση απέναντι στο εργατικό κίνημα, ώθηση από τις ΗΠΑ με το σχέδιο Μάρσαλ, ανταγωνισμός για την κυριαρχία έναντι των ΗΠΑ και Ιαπωνίας) συντέλεσαν στην ανάγκη συνένωσης των προσπαθειών των ισχυρών καπιταλιστικών ευρωπαϊκών χωρών για τους κοινούς τους στόχους.

Τα πρώτα βήματα για την ενίσχυση των μονοπωλίων…

Το 1951 ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) μεταξύ Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας, Ολλανδίας, Βελγίου και Λουξεμβούργου.

Το 1957 υπογράφεται η συνθήκη ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ).

Το 1972 γίνεται η πρώτη διεύρυνση της ΕΟΚ. Το 1981 η Ελλάδα γίνεται πλήρες μέλος της ΕΟΚ.

…μέχρι την ΕΕ

Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (1989-1991) ο ιμπεριαλισμός βάζει στο χέρι νέες αγορές, νέα πεδία κερδοφορίας. Το 1992 υπογράφεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Με τη συνθήκη αυτή η ΕΟΚ μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση. Θεσπίζονται οι λεγόμενες 4 ελευθερίες του Μάαστριχτ: ελευθερία διακίνησης κεφαλαίου, προσώπων, προϊόντων και υπηρεσιών. Στα πλαίσια της Συνθήκης του Μάαστριχτ και της πορείας της ΕΕ οι αστικές τάξεις των κρατών-μελών και οι κυβερνήσεις τους εκχώρησαν κυριαρχικά δικαιώματα. Αυτή η εκχώρηση έγινε για να εξασφαλίσει κάθε αστική τάξη το υπέρτερο συμφέρον της, να θωρακίσει την εξουσία της απέναντι στον εργαζόμενο λαό. Να στερεώσει ή και να ενισχύσει τη θέση της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα και στην ΕΕ, να διεκδικήσει νέα μερίδια στις καπιταλιστικές αγορές, συμμετοχή στη λεία από το πλιάτσικο σε βάρος τρίτων χωρών και των λαών τους. Η συνθήκη του Μάαστριχτ επικυρώθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο τον Ιούλη του 1992 με τη στήριξη όλων των κομμάτων εκτός του ΚΚΕ. Υπέρ της συνθήκης του Μάαστριχτ ψήφισαν: το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, η ΠΟΛ.ΑΝ (Πολιτική Άνοιξη, κεντροδεξιό κόμμα που πλέον δεν υπάρχει) και ο Συνασπισμός (εξέλιξη του οποίου αποτελεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ).

Για την Ιστορία η Συνθήκη του Μάαστριχτ δε δημοσιεύτηκε πουθενά ολόκληρη για να τη διαβάσει κάποιος εκείνη την περίοδο, εκτός από το “Ριζοσπάστη”.

Πλέον η ΕΕ αποτελείται από 28 κράτη-μέλη. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει σημαντικά βήματα για την ενοποίηση όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο (π.χ. Οικονομική Νομισματική Ένωση, ΟΝΕ – κοινό νόμισμα το ευρώ) αλλά και στο πολιτικό. Αυτό γίνεται σε συνθήκες στις οποίες αποτυπώνονται όχι μόνο η θέληση για κοινή πορεία των κεφαλαιοκρατών, αλλά και οι εσωτερικές τους αντιθέσεις, τα αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στην ΕΕ.

ΕΕ: ενιαία πολιτική και αντιθέσεις

Ανασφάλιστος ανεργος ανεστιος ανυπότακτοςΗ Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μία συμμαχία καπιταλιστικών κρατών στην Ευρώπη με στόχο την προώθηση των κοινών στόχων τους: την ενίσχυση των μονοπωλίων τους και την ανάγκη να ανταπεξέλθουν στο διεθνή ανταγωνισμό.

Παράλληλα με τις κοινές στοχεύσεις υπάρχουν και αντιθέσεις στους κόλπους της ΕΕ, που πηγάζουν από την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη των κρατών-μελών της, διαφορετικά επιμέρους συμφέροντα των αστικών τάξεων ή και τμημάτων του κεφαλαίου στις χώρες-μέλη. Αυτές οι αντιθέσεις υπήρχαν πάντα, αλλά οξύνονται σήμερα λόγω της καπιταλιστικής κρίσης που εγκυμονεί και φέρνει αλλαγές στη θέση κάθε χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Για να ξεπεραστεί η καπιταλιστική οικονομική κρίση αναπόφευκτα πρέπει να καταστραφεί μέρος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου. Από αυτή τη διαδικασία κάποιοι μονοπωλιακοί όμιλοι θα χάσουν και άλλοι θα βγουν κερδισμένοι από την κούρσα του ανταγωνισμού. Αντίστοιχα, κάποια καπιταλιστικά κράτη θα ανέβουν θέση στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα και άλλα θα πέσουν. Είτε έτσι, είτε αλλιώς οι καπιταλιστές απέναντι στο λαό και τη νεολαία βρίσκονται ενωμένοι για να τσακίσουν τα δικαιώματα και τη ζωή τους. Γι’ αυτό και οι λαοί δεν πρέπει να διαλέξουν τον έναν ή τον άλλο ιμπεριαλιστή, αλλά να επιλέξουν τη σύγκρουση μαζί τους με στόχο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Το συνεκτικό στοιχείο της ΕΕ διαχρονικά δεν είναι άλλο από την ενιαία πολιτική με στόχο να μειωθεί η τιμή της εργατικής δύναμης σε σχέση με την αυξανόμενη παραγωγικότητα. Για παράδειγμα: για να ανταγωνιστούν τα μονοπώλια στην ΕΕ τα αντίστοιχα στην Κίνα ή στην Ινδία, η εργατική δύναμη πρέπει να γίνει πάμφθηνη. Γι’ αυτό τα σημερινά μέτρα είναι μονόδρομος για το κεφάλαιο. Αυτό ενισχύουν και εξυπηρετούν π.χ η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων με πρόσχημα την αντιμετώπιση της ανεργίας, η προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που έχουν αποφασιστεί στα πλαίσια της ΕΕ όλα αυτά τα χρόνια και υλοποιούνται σε όλες τις χώρες-μέλη της.

Αυτές οι πολιτικές συναποφασίζονται στην ΕΕ και προωθούνται στη συνέχεια μέσω των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών–μελών. Δεν αποτελούν όμως ξέχωρη πολιτική του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος ή ενός υπουργού. Είναι ψέμα αυτό που λέγεται ότι «η ΕΕ παίρνει σωστά μέτρα, αλλά οι κυβερνήσεις τα κάνουν μαντάρα», όπως επίσης ότι «τα μέτρα επιβάλλονται από την Κομισιόν» κ.τ.λ. Η αντιλαϊκή πολιτική που υλοποιείται διαχρονικά είναι ενιαία για όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, με ιδιαίτερο στόχο τη νεολαία. Οι κατευθύνσεις της ΕΕ εκφράζουν κάθε φορά τις τρέχουσες ανάγκες των ευρωπαϊκών και εγχώριων μονοπωλίων στη διεθνή κούρσα του ανταγωνισμού.

 

Το ευρώ σαν κοινό νόμισμα δεν υπήρχε από την αρχή της ΕΕ. Μέχρι σήμερα το έχουν υιοθετήσει σαν νόμισμα 16 από τα 28 κράτη μέλη της ΕΕ. Όπως δείχνει πλέον και η πείρα το ευρώ δεν εξασφάλισε – και δε θα μπορούσε-  ούτε την σύγκλιση των οικονομιών, ούτε γεφύρωσε τις αντιθέσεις ανάμεσα στα κράτη μέλη που το υιοθέτησαν. Ενώ είτε με ευρώ, είτε με εθνικά νομίσματα υλοποιείται η ίδια αντιλαϊκή στρατηγική που υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Η στάση των κομμάτων απέναντι στην ΕΕ

Όλα τα πολιτικά κόμματα πλην του ΚΚΕ στήριξαν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ. H στάση κάθε κόμματος απέναντι στην ΕΕ και στις διακρατικές ενώσεις των ιμπεριαλιστών δείχνει και τη στάση κάθε κόμματος απέναντι στο σάπιο σύστημα. Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή αποκάλυψε ότι τόσο η ΕΟΚ όσο και η ΕΕ ακριβώς σαν διακρατικές συμμαχίες καπιταλιστικών κρατών είναι αντιλαϊκές, δε φτιασιδώνονται. Πήγε κόντρα στο ρεύμα του ευρωμονόδρομου και δικαιώθηκε. Μόνοι κερδισμένοι από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ ήταν οι εκμεταλλευτές και χαμένοι οι εργαζόμενοι. Το τίμημα της ανταγωνιστικότητας το πληρώνει βαριά η νεολαία σήμερα με τους μισθούς πείνας, την ανασφάλιστη δουλειά, το ανύπαρκτο ωράριο, την τεράστια ανεργία, τη δυσκολία ακόμα και να κάνει οικογένεια, την εναλλαγή μεταξύ μισοδουλειάς και μισοανεργίας με μισθούς-ψίχουλα μέχρι τα βαθιά γεράματα.

 

Η ένταξη και η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ ήταν και είναι ακόμη στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης της Ελλάδας. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα του κεφαλαίου από την αρχή στήριξαν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, κρατούσαν και κρατάνε γερά τα ηνία της προπαγάνδας για τον ευρωμονόδρομο.

Από δίπλα ο ΣΥΝ, και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργούσε και καλλιεργεί ότι η ΕΕ μπορεί να μετασχηματιστεί σε μία Ευρώπη των λαών όπως και ότι η ΕΕ «βγήκε από το δρόμο που είχε χαράξει επειδή κυριάρχησαν οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις», κρύβοντας ότι και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις υλοποίησαν την ίδια στρατηγική, ακόμα και “αριστερές” κυβερνήσεις, όπως στην Ιταλία (1998-2000). Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για φιλολαϊκό μετασχηματισμό της ΕΕ, είναι τόσο παλιές όσο και η ΕΕ και πλέον έχουν χρεοκοπήσει. Σηκώνοντας παντιέρα ενάντια στη Γερμανία, τη Μέρκελ κ.ά. θέλει να κρύψει ότι σήμερα υλοποιείται μία πολιτική βαθιά ταξική, ενιαία σε όλη την ΕΕ και αυτό πηγάζει από τον χαρακτήρα της ΕΕ και την ενιαία στρατηγική των μονοπωλίων ενάντια στην εργατική τάξη, όλο τον εργαζόμενο λαό. Δεν διαφωνεί με τη στρατηγική της ΕΕ, αλλά με το μίγμα διαχείρισης που την υλοποιεί. Κλείνει το μάτι σε μια διαχείριση της κρίσης αλά Ομπάμα, χωρίς να λέει βέβαια ότι και αυτός ο δρόμος είναι τραγωδία για το λαό και τη νεολαία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), το οποίο αποδέχεται τις αρχές, τους στόχους και τις αξίες της ΕΕ. Αντίστοιχα η ΝΔ συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.

Η θέση για έξοδο από το ευρώ ή την ΕΕ, αποσυνδεδεμένη όμως από την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, που υιοθετούν τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, το «Σχέδιο Β», η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, λειτουργούν αποπροσανατολιστικά από το πραγματικό δίλημμα που είναι: ποια τάξη βρίσκεται στην εξουσία, και δίνουν ριζοσπαστικό άλλοθι σε θέσεις που εκφράζουν συμφέροντα μιας μερίδας κεφαλαίου. Δεν πρόκειται για πολιτική που μπορεί να βελτιώσει την οικονομική και πολιτική κατάσταση υπέρ των εργαζομένων, του λαού.

Η ναζιστική Χρυσή Αυγή μιλάει πιο επιθετικά ενάντια στην Ευρωζώνη χωρίς βέβαια να ζητάει αποδέσμευση από την ΕΕ. Εκφράζει με τις θέσεις της τμήματα του κεφαλαίου. Δουλεύει για αυτούς που δουλεύει και η ΕΕ. Για τους καπιταλιστές. Χρησιμοποιεί το αναγκαίο για μία ναζιστική οργάνωση “αντισυστημικό” άρωμα στη φρασεολογία της για να ψαρεύει στα θολά νερά.

 

Στρατηγική “Ευρώπη 2020”

«Να δεις τι σου ‘χω για μετά…»

Τα επιτελεία της ΕΕ, μαζί με τις αστικές κυβερνήσεις των κρατών – μελών κάθε λίγο και λιγάκι βάζουν νέους αντιλαϊκούς στόχους, σχεδιάζουν με κάθε λεπτομέρεια την επέλαση σε βάρος της νεολαίας, των εργαζομένων, των ανέργων. Αν και δε σταματά ο μεταξύ τους ανταγωνισμός, μεταξύ μονοπωλίων, μεταξύ χωρών, με πρόσκαιρους συμβιβασμούς κανονίζουν τα κοινά τους συμφέροντα. Εκσυγχρονίζουν τα βάρβαρα μέτρα, ανανεώνουν το αντεργατικό οπλοστάσιό τους, θωρακίζουν κι άλλο την κερδοφορία των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Μέσα στην ΕΕ υπηρετούνται τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.

 

Εχουμε κι εμεις δικαίωμαΗ “Ευρώπη 2020” εστιάζει σε μεγάλο βαθμό στους νέους εργαζόμενους και ανέργους: Στα πλαίσιά της αναπτύσσονται πρωτοβουλίες για την αύξηση της κινητικότητας και της ευελιξίας στην απασχόληση, δίνεται έμφαση στην επέκταση της εργασίας κάτω από το καθεστώς της  μαθητείας και της πρακτικής άσκησης. Η στρατηγική “Ευρώπη 2020” συνιστά προσαρμογή στις ανάγκες των μονοπωλίων που συνδέονται και με την καπιταλιστική κρίση, αποτελεί τη βάση για την κλιμάκωση της επιθετικότητας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου με στόχο η ΕΕ να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα και τη θέση της στον διεθνή ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Κίνα, τη Ρωσία και τα άλλα κράτη της ομάδας BRICS (από τα αρχικά Brazil, Russia, India, China, South Africa).

Η στρατηγική «Ευρώπη 2020» δε βάζει στόχο να γίνει η ΕΕ η πιο ανταγωνιστική οικονομία στην διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν θέτει καν στόχο ρυθμού οικονομικής ανάπτυξης στην ΕΕ, όπως η Λισαβόνα. Το γεγονός αυτό αντανακλά την ανησυχία τους σχετικά με την εξέλιξη της κρίσης και τις προβλέψεις ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη στην ΕΕ θα είναι αναιμική.

 

Ποιοι είναι οι στόχοι της Στρατηγικής “Ευρώπη 2020”  το εξηγεί ξεκάθαρα η ίδια η Κομισιόν

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις κατευθυντήριες γραμμές της Στρατηγικής “Ευρώπη 2020″ αναφέρει:

«Τα κράτη μέλη που έχουν μεγάλες ανισορροπίες λόγω έλλειψης ανταγωνιστικότητας μόνιμου χαρακτήρα ή εποπτικών και φορολογικών πολιτικών πρέπει να αντιμετωπίσουν τα βαθύτερα αίτια για τα συστήματα διαπραγμάτευσης των μισθών και την εξέλιξη του κόστους εργασίας  πρέπει να θέσουν ως στόχο τη μείωση του πραγματικού κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος…»

«Τα κράτη μέλη θα πρέπει να ενσωματώσουν τις αρχές ευελιξίας με ασφάλεια, ενεργητικές πολιτικές για την αγορά εργασίας, αποτελεσματική δια βίου μάθηση, πολιτικές για την προώθηση της κινητικότητας του εργατικού δυναμικού με πολιτικές για την προώθηση της παράτασης του επαγγελματικού βίου….

Δηλαδή: αμορφωσιά, εργασιακή περιπλάνηση, ανεργία, ψευτοκατάρτιση, δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί μέχρι τα γεράματα!

Αυτό είναι το μέλλον που έχουν σχεδιάσει για τη νεολαία η ΕΕ και οι αστικές κυβερνήσεις. Αυτά έχουν σχεδιάσει και αυτά σου κρύβουν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου! Στα μέτρα αυτά, σε κάθε χώρα μέλος της ΕΕ, δεν μπαίνει κανένας αστερίσκος, του τύπου αν έχει δεξιά ή αριστερή κυβέρνηση, αν είναι σε φάση ανάπτυξης ή κρίσης, αν στη χώρα υπάρχει τρόικα ή όχι. Αφορούν όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.

 

Αυτή η στρατηγική δεν διορθώνεται, δεν γίνεται φιλολαϊκή, όσα μείγματα διαχείρισης κι αν τάζουν.

Αυτή η στρατηγική μονάχα ανατρέπεται. Γιατί έχει χαραχτεί με γνώμονα την θωράκιση και την αύξηση της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Ακριβώς γι’ αυτό βρίσκεται σε σύγκρουση με τα όνειρα, τις ελπίδες και τις σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας.

 

Τα πιο σημαντικά σκαλοπάτια στον

αντεργατικό ευρωενωσιακό κατήφορο:

1992: η συνθήκη του Μάαστριχτ έθεσε τις λεγόμενες “4 ελευθερίες” ως θεμέλιο της ΕΕ. Πρόκειται για τις ελευθερίες κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού μέσα στην “ευρωπαϊκή αγορά”.

– 2000: η στρατηγική της Λισαβόνας έθεσε τον στόχο να γίνει η ευρωπαϊκή οικονομία η ανταγωνιστικότερη στον κόσμο και να βρεθεί στην κεφαλή της κούρσας των ανταγωνισμών.

– Η στρατηγική “Ευρώπη 2020″ υιοθετήθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το 2010. Συνιστά συνέχιση και εμβάθυνση της Λισαβόνας. Πίσω από τις διακηρύξεις για μια “έξυπνη, βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη” κρύβεται ο στόχος των ευρωπαϊκών μονοπωλίων να εξασφαλίσουν διέξοδο προς όφελός τους από την καπιταλιστική κρίση, ισοπεδώνοντας τη ζωή του λαού και της νεολαίας.

Και πού να μάθεις για την “Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση”;

Για τα μνημόνια διαρκείας που σου επιφυλάσσουν στην ΕΕ δηλαδή…

Η καπιταλιστική κρίση όξυνε την επιθετικότητα των μονοπωλίων ενάντια στην εργατική τάξη και τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους στο χωριό και την πόλη. ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις από κοινού επιτάχυναν τον ρυθμό και τη βιαιότητα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που είχαν σχεδιάσει από την ίδρυσή της, για να γονατίσουν τα εργατικά–λαϊκά νοικοκυριά. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα στην ευρωενωσιακή “αργκό” των καπιταλιστών ονομάστηκε “Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση” και “βαθιά ΟΝΕ”.    

 

Η “Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση” αποτελεί ενιαία δομή και μηχανισμό που αφορά στο συντονισμό των οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών στα πλαίσια της ΕΕ. Ενδεικτικά από αυτά που προβλέπει είναι τα εξής:

 

Α) “ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ”

Στους δείκτες αξιολόγησης το “Σύμφωνο για το Ευρώ+” αναφέρει ενδεικτικά:

Ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας:

«Η πρόοδος θα αξιολογείται βάσει της εξέλιξης των μισθών και της παραγωγικότητας και των αναγκών προσαρμογών της ανταγωνιστικότητας. Για την αξιολόγηση του κατά πόσο η εξέλιξη των μισθών συμβαδίζει με την αύξηση της παραγωγικότητας, θα παρακολουθείται το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος επί ορισμένο χρονικό διάστημα συγκρινόμενο με τις εξελίξεις σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης και τους κυριότερους συγκρίσιμους εμπορικούς εταίρους!» (βλ. Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ρωσία κ.α.).

Δηλαδή δουλειά για ένα πιάτο ρύζι! Μόνο έτσι θα ανταγωνιστούν τα ευρωπαϊκά μονοπώλια με τα κινέζικα, τα ινδικά κ.τ.λ.

 

Β) “ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ”:

Τι προβλέπει;

– Ανελέητη αντιλαϊκή επίθεση με όχημα τον έλεγχο των προϋπολογισμών από την ίδια την ΕΕ απευθείας.

– Με όχημα τη μείωση του δημοσίου ελλείμματος θα επιβάλλονται νέες σαρωτικές ανατροπές σε όλους τους τομείς: εργασιακά, παιδεία, υγεία, ασφαλιστικό μαζί με βαριά φορολογία για τον λαό (για να δίνονται από το αστικό κράτος στα βαριά.. σεντούκια των καπιταλιστών!). Είναι σαν μας λένε τα μονοπώλια: “Ακόμα δεν είδατε τίποτα από αντιλαϊκά μέτρα. Έρχονται κι άλλα”

– Μάλιστα προβλέπεται ότι σε περίπτωση παράβασης των παραπάνω η ΕΕ θα  ενεργοποιεί ακόμα αυστηρότερη επιτήρηση και την επιβολή οικονομικών κυρώσεων στα κράτη-μέλη που δεν συμμορφώνονται.

 

Γ) “ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ”:

τέθηκε σε ισχύ από την 1/1/2013. Τα πιο χαρακτηριστικά -και αποκαλυπτικά-  σημεία του είναι τα εξής:

– Για τα κράτη μέλη, που έχουν δημόσιο χρέος μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ, προβλέπεται ότι είναι υποχρεωμένα να μειώνουν το χρέος τους 5% κάθε χρόνο.

Για να καταλάβει κανείς τι περιμένει τον λαό και τη νεολαία αρκεί να ξέρει ότι το  χρέος της Ελλάδας   το  2013   εκτιμάται  ότι  θα  εκτιναχθεί  στο  170% του ΑΕΠ,  με  την προοπτική  αποκλιμάκωσής του σε  βάθος  χρόνου, με  δάνεια. Η  αποπληρωμή  τους – μέχρι  σήμερα – φτάνει το  2043 υπονομεύοντας  τη   ζωή  και  το  μέλλον   του  εργαζόμενου  λαού και της νεολαίας  των εργατικών–λαϊκών  στρωμάτων!

 

Επίσης αποκαλυπτικό είναι το εξής στοιχείο στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο, που δείχνει και τάσεις που δημιουργούνται για το μέλλον της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Θεσμοθετείται η δυνατότητα «ενισχυμένης συνεργασίας» μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Δηλαδή τουλάχιστον 9 κράτη – μέλη μπορούν να προχωρήσουν σε συμφωνίες για την οικονομική τους πολιτική ή για διάφορες δράσεις και μέτρα χωρίς τη συμφωνία των υπόλοιπων, κάτι που στον οικονομικό τομέα δεν είναι δυνατόν σήμερα με βάση τις συνθήκες της ΕΕ. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τη δημιουργία «στενότερης» ή «ευρύτερης» Ευρωζώνης και ΕΕ.

 

Δ) “ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ”

Ποια ανάπτυξη και ποιον θα εξυπηρετήσουν τα 130 δισ ευρώ που εγκρίθηκαν στα πλαίσιά του;

– Αυτά τα χρήματα θα διατεθούν ως ζεστό χρήμα σε μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους για επενδύσεις σε τομείς υψηλής κερδοφορίας για το κεφάλαιο, που δημιουργούν ελάχιστες θέσεις εργασίας και αυτές προσωρινού χαρακτήρα, αφού καταργούνται με την λήξη των έργων. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των πόρων, μάλιστα, θα είναι δάνεια που θα πρέπει να αποπληρωθούν όχι από τις επιχειρήσεις που θα τα πάρουν, αλλά από τα «εθνικά κρατικά ταμεία», δηλαδή από τον λαό και τη νεολαία κάθε χώρας, δηλαδή θα μας ξεζουμίσουν κι άλλο.

– Το “Σύμφωνο για την Ανάπτυξη” υποδέχτηκαν με πανηγυρισμούς “δεξιοί” και “αριστεροί” διαχειριστές του συστήματος. Πίσω από τους πανηγυρισμούς ήθελαν να κρύψουν από τους λαούς ότι: το Σύμφωνο εμμένει στην τήρηση όλων των παραπάνω κανονισμών και συμφωνιών της ΕΕ που αναφέραμε, που έχουν για πυρήνα τη διαμόρφωση σύγχρονων σκλάβων και ουσιαστικά καταστρώνουν μνημόνια διαρκείας για τους λαούς της Ευρώπης.

 

Αυτό που υπόσχεται στον λαό και στη νεολαία η λυκοσυμμαχία της ΕΕ είτε με κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα: άγρια εκμετάλλευση δίχως τέλος, όνειρα, ελπίδα. Μνημόνια διαρκείας. Σκλαβωμένη  ζωή!

 

Ζωή κόλαση για τους εργαζόμενους – πρώτα και κύρια για τις νέες και τους νέους

Η ανάπτυξη που υπόσχεται η ΕΕ και η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη, που θα στηριχθεί στα ερείπια των κατακτήσεων και της ζωής των εργαζομένων, ιδίως των νέων.

Ανάπτυξη με στρατιές εκατομμυρίων ανέργων στην ΕΕ και την Ελλάδα. Οι εξαγγελίες ΕΕ και κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων εκτός από την εξαπάτηση νεανικών συνειδήσεων έχουν κι έναν βαθύτερο στόχο. Να συνηθίσουν τους νέους και τις νέες της εργατικής τάξης ότι θα αποτελέσουν μια γενιά σύγχρονων σκλάβων, χωρίς δικαιώματα, έρμαια των ορέξεων των καπιταλιστών. Τα διάφορα ευρωενωσιακά προγράμματα, όπως η “Πρωτοβουλία για την ανεργία των νέων”, “Εγγύηση για τη νεολαία”, “Συμμαχία για τη μαθητεία” και οι παραλλαγές τους που προωθεί και η ελληνική κυβέρνηση αποτελούν μέτρα ανακύκλωσης της ανεργίας και ταυτόχρονα ενισχύουν τα μονοπώλια σε 4 άξονες: α) ψευτοκατάρτιση και σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά, για τις ανάγκες του κεφαλαίου, β) ζεστό χρήμα στις επιχειρήσεις για προσλήψεις νέων εργαζομένων, γ) προμήθεια των μονοπωλίων με πάμφθηνο εργατικό δυναμικό, με τα προγράμματα δήθεν μαθητείας, άσκησης και εθελοντισμού, δ) περιπλάνηση των νέων σε όλα τα μήκη και πλάτη της ΕΕ ως φτηνοί και ευέλικτοι απασχολήσιμοι. Ταυτόχρονα, τα προγράμματα αυτά σε συνδυασμό με την εκτίναξη της ανεργίας των νέων λειτουργούν σαν πολιορκητικός κριός για την απαλλαγή των καπιταλιστών από εργάτες με συγκροτημένα δικαιώματα, για να κάνουν ακόμη φθηνότερη την εργατική δύναμη.

 

Εργασιακός Ευρω-μεσαίωνας για τη νεολαία

Ψεμα Απατη ΔιαστρευλωσηTα όσα ζουν σήμερα οι νέοι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι της μαθητείας, συνολικά οι εργαζόμενοι δεν είναι μία προσωρινή κατάσταση αλλά ένας διαρκής αντιλαϊκός κατήφορος. Τα αντιλαϊκά μέτρα ήρθαν για να μείνουν, και να προστεθούν κι άλλα ακόμα πιο βάρβαρα δίπλα στα ήδη ψηφισμένα. Κάτω από αυτό το πρίσμα το σημερινό και αυριανό εργατικό δυναμικό, βρίσκεται στο επίκεντρο των αντεργατικών – αντιλαϊκών κατευθύνσεων της ΕΕ.

 

Δεξαμενή άντλησης φθηνού εργατικού δυναμικού

«Από τους νέους ανθρώπους θα κριθεί εάν η Ευρώπη του μέλλοντος θα χαρακτηρίζεται από δυναμισμό και ευημερία. Τα ταλέντα, η ενέργεια και η δημιουργικότητά τους θα βοηθήσουν την Ευρώπη να αναπτυχθεί και να καταστεί περισσότερο ανταγωνιστική καθώς ξεπερνούμε την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση».

Τα παραπάνω αναφέρονται σε ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τίτλο “Πρόσκληση για δράση κατά της ανεργίας των νέων”. Η αύξηση της απασχόλησης στο 75% είναι ένας από τους στόχους της στρατηγικής “Ευρώπη 2020”. Το ενδιαφέρον της ΕΕ να αυξήσει τα ποσοστά απασχόλησης έχει αφετηρία την προσπάθεια να μεγαλώσει ο αριθμός των εργαζομένων και επομένως η απλήρωτη εργασία τους, η υπεραξία που καρπώνεται το κεφάλαιο, τα κέρδη των επιχειρήσεων. Η νεολαία αποτελεί μια σημαντική δεξαμενή για την άντληση εργατικού δυναμικού, στο οποίο μάλιστα κυριαρχούν οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, οι χαμηλοί μισθοί, τα μειωμένα δικαιώματα, με λίγα λόγια όροι και συνθήκες εργασίας που σημαίνουν μεγαλύτερη εκμετάλλευση και εξασφαλίζουν μεγαλύτερα κέρδη. Για παράδειγμα οι νέοι εργαζόμενοι στην ΕΕ αντιστοιχούν στο 40% των ατόμων που απασχολούνται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Το ενδιαφέρον της ΕΕ για την ανεργία μετριέται πρώτα απ’ όλα σε …ευρώ. Έτσι υπολογίζει πως οι “οικονομικές απώλειες” λόγω της όξυνσης του φαινομένου της ανεργίας στους νέους φτάνουν τα 153 δισεκατομμύρια ευρώ το έτος. Ασφαλώς οι “απώλειες” αυτές δεν αφορούν την τσέπη των ανέργων αλλά τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα ταμεία των επιχειρηματικών ομίλων. Στα ποσοστά ανεργίας των νέων η ΕΕ βλέπει ένα αναξιοποίητο δυναμικό, το οποίο επιδιώκει να εντάξει στην αγορά εργασίας με ελαστικές σχέσεις και συρρικνωμένα δικαιώματα στα πρότυπα της περίφημης “ευελφάλειας”, με στόχο να τροφοδοτούνται η ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Παράλληλα η ΕΕ βλέπει στην ανεξέλεγκτη αύξηση της ανεργίας έναν κίνδυνο για τη λεγόμενη “κοινωνική συνοχή”. Ανησυχεί δηλαδή για το ενδεχόμενο η δυσαρέσκεια των νέων ανέργων να μετατραπεί σε αγωνιστική διάθεση, σε αμφισβήτηση του μονόδρομου της ΕΕ και του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος που ευθύνεται για την ανεργία. Γι’  αυτό φροντίζει να διαχειρίζεται και να ανακυκλώνει την ανεργία, να τη μοιράζει ανάμεσα στους ανέργους, να τη διακόπτει με διαστήματα κακοπληρωμένης δουλειάς μέσα από προγράμματα που απευθύνονται κυρίως στη νεολαία. Εξάλλου τα δικαιώματα έχουν αντικατασταθεί στην ΕΕ από τις “ευκαιρίες”. Έτσι η ΕΕ φροντίζει να δημιουργεί “περισσότερες και ίσες ευκαιρίες για όλους τους νέους” στην εκπαίδευση και την αγορά εργασίας και οι νέοι έχουν την ευθύνη να αξιοποιούν τις “ευκαιρίες” αυτές.

 

“Εγγυώνται” την εκμετάλλευση

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τα παραπάνω είναι η πολυδιαφημισμένη από την ΕΕ και τις κυβερνήσεις πρωτοβουλία με τίτλο “Εγγύηση για τη νεολαία”: Προβλέπει ότι τα κράτη-μέλη θα φροντίζουν ώστε να προσφέρεται σε όλους τους νέους μια θέση εργασίας, μαθητείας ή πρακτικής άσκησης εντός τεσσάρων μηνών αφότου εγκαταλείψουν την επίσημη εκπαίδευση ή μείνουν άνεργοι. Μέσα από προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας, πρακτικής άσκησης και μαθητείας, εξασφαλίζουν φθηνό εργατικό δυναμικό για τις επιχειρήσεις και ανεργία σε … δόσεις για τους νέους.

Το βάρος που δίνουν ΕΕ και επιχειρήσεις στη μαθητεία αντανακλά η πρωτοβουλία για την “Ευρωπαϊκή Συμμαχία για Θέσεις Μαθητείας”, που ανακοινώθηκε επίσημα τον περασμένο Ιούλη. Η “μάθηση στο χώρο εργασίας”, τα συστήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης που βασίζονται στη “διττή μάθηση”, δηλαδή στο σχολείο και στην επιχείρηση, προβάλλονται ως τρόπος αντιμετώπισης της ανεργίας των νέων. Με “μαστίγιο” την ανεργία, ΕΕ και κυβερνήσεις χρησιμοποιούν ως “καρότο” τις θέσεις μαθητείας και στήνουν σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Μαθητεία σημαίνει: τσάμπα δουλειά για τις επιχειρήσεις, συνήθεια στην εκμετάλλευση, υποταγή και δασκάλεμα από νωρίς στο δίκιο του αφεντικού. Γι’ αυτό επιχειρήσεις, “κοινωνικοί εταίροι”, Εμπορικά και βιομηχανικά Επιμελητήρια, έχουν σπεύσει να δηλώσουν τη δέσμευσή τους στους στόχους της “Συμμαχίας”, που θα τους εφοδιάσει με πάμφθηνο εργατικό δυναμικό.

Για παράδειγμα, η ελβετική πολυεθνική εταιρεία “NESTLE” που δραστηριοποιείται στον κλάδο των τροφίμων επέλεξε την Αθήνα για να πραγματοποιήσει εκδήλωση και να γνωστοποιήσει τη “δέσμευσή” της να δημιουργήσει 20.000 θέσεις μαθητείας και πρακτικής άσκησης σε όλη την Ευρώπη μέσα στα επόμενα 3 χρόνια.

 

Κινητικότητα και ευελιξία

Η δημιουργία μιας «γνήσιας ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας» στην οποία οι εργαζόμενοι και κυρίως οι νέοι «θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα στους τομείς της εργασίας, των σπουδών και της κατάρτισης», είναι μια ακόμα προτεραιότητα της ΕΕ.

Η προώθηση της “κινητικότητας” των εργαζομένων, γεωγραφικής, επαγγελματικής και εκπαιδευτικής, αποτελεί στρατηγικό στόχο για την ΕΕ και τις κυβερνήσεις των χωρών – μελών της. Για τους εργαζομένους μεταφράζεται σε περιπλάνηση από κλάδο σε κλάδο και από χώρα σε χώρα, στο κυνήγι μιας θέσης εργασίας ή μαθητείας. Εγγυώνται μία ζωή περιπλανώμενου δηλαδή…

Το πρόγραμμα “Η πρώτη σου εργασία μέσω του EURES” απευθύνεται στους νέους που αναζητούν εργασία σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ. Στη δοκιμαστική του φάση αφορούσε την τοποθέτηση 5.000 νέων σε θέσεις εργασίας, γρήγορα όμως επεκτάθηκε σε προγράμματα μαθητείας και πρακτικής άσκησης.

Η ανάπτυξη της “επιχειρηματικότητας” των νέων είναι μια ακόμα “λύση” που προκρίνει η ΕΕ για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Με τα μεγάλα λόγια για τις “καινοτόμες ιδέες” και την “αξιοποίηση των ταλέντων των νέων” προσπαθούν να χρυσώσουν στους νέους το χάπι της ανεργίας, να αυξήσουν τα ποσοστά της αυτοαπασχόλησης στη νεολαία και να αξιοποιούν τέτοιες μορφές απασχόλησης ως προκάλυμμα της ανεργίας. Βαφτίζοντας τους άνεργους υποψήφιους επιχειρηματίες, οργανώνοντας καμπάνιες και προγράμματα για την προώθηση της νεανικής επιχειρηματικότητας, θέλουν να φέρουν τη συνείδησή των νέων στα μέτρα των εκμεταλλευτών τους, καλλιεργώντας την άποψη ότι οι μικροεπαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι επιστήμονες έχουν κοινά συμφέροντα με τα μονοπώλια.

 

Χρηματοδότηση και “κίνητρα” στις επιχειρήσεις

Μπορεί η ΕΕ να επιτάσσει δραστικές περικοπές και να οδηγεί σε οικονομικό στραγγαλισμό μια σειρά τομείς όπως η Υγεία, η Πρόνοια, η Παιδεία, όταν όμως πρόκειται για τη χρηματοδότηση των επιχειρηματικών ομίλων, τότε αποδεικνύεται ιδιαίτερα γενναιόδωρη. Μάλιστα τα εκατομμύρια για την ενίσχυση των μονοπωλίων παρέχονται ως μέτρο  “στήριξης της απασχόλησης” των νέων και καταπολέμησης της ανεργίας. Για παράδειγμα, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ) διέθεσε 80 δισεκατομμύρια ευρώ κατά την περίοδο 2007-2013 στο όνομα της στήριξης της απασχόλησης και την ίδια ακριβώς περίοδο τα ποσοστά της ανεργίας πολλαπλασιάστηκαν. Άλλα 80 δισεκατομμύρια αναμένεται να διατεθούν την περίοδο 2014-2020. Μόνο για την εφαρμογή της “Εγγύησης για τη Νεολαία” προορίζονται 6 δισεκατομμύρια ευρώ για τα έτη 2014 και 2015.

Αυτός ο πακτωλός χρημάτων, που δεν προέρχεται παρά από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, διοχετεύεται στην εξασφάλιση τζάμπα εργαζομένων για τις επιχειρήσεις και αποκαλείται “επένδυση” στο “ανθρώπινο δυναμικό” και το “δυναμικό των νέων”.

Σήμερα στην ΕΕ:

– πάνω από 6 εκατομμύρια νέοι έως 25 ετών είναι άνεργοι.

– Το πρώτο τρίμηνο του 2013 το ποσοστό ανεργίας των νέων στην Ευρώπη έφτασε στο 23,5%, ποσοστό υπερδιπλάσιο από το έτσι κι αλλιώς υψηλό ποσοστό ανεργίας στο σύνολο του πληθυσμού. Ακόμα υψηλότερο καταγράφεται το ποσοστό στις νέες γυναίκες.

– Σε ορισμένες χώρες, ανάμεσα στις οποίες και στην Ελλάδα, περισσότεροι από τους μισούς νέους είναι άνεργοι.

– Παράλληλα η ΕΕ υπολογίζει πως στα κράτη – μέλη της 7,5 εκατομμύρια νέοι βρίσκονται εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης και κατάρτισης.

 

Μια μικρή γεύση για τις τσέπες τις οποίες φουσκώνει η αδρή χρηματοδότηση των προγραμμάτων για την απασχόληση των νέων:

Πορτογαλία: Επιστροφή των εργοδοτικών εισφορών κοινωνικής ασφάλισης στις επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν νέους ηλικίας 18-30 ετών.

Ισπανία: Επιδοτήσεις με τη μορφή μείωσης των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης για επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν νέους. Το μέτρο αυτό κάλυψε 142.000 νέους.

Ιταλία: 13.000 νέες ευκαιρίες κινητικότητας και δράσεις για την προώθηση προγραμμάτων μαθητείας που χρηματοδοτήθηκαν με 100 εκατ. ευρώ.

Ελλάδα: Χρηματοδότηση ύψους 517 εκατομμυρίων ευρώ για το “Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τη νεολαία”. Στα πλαίσιά του 146 εκατομμύρια ευρώ διατέθηκαν για το πρόγραμμα “Επιταγή Εισόδου στην αγορά εργασίας” μέσα από το οποίο 45.000 άνεργοι νέοι εργάστηκαν για 5 μήνες σε επιχειρήσεις. Η δουλειά τους βαφτίστηκε “πρακτική άσκηση” και οι εργοδότες δεν πλήρωσαν ούτε ένα ευρώ από την τσέπη τους.

 

ξΕΕχαρβάλωμα της ζωής των νέων ζευγαριών…

Η “ευελιξία” δεν ισοπεδώνει μόνο τα εργασιακά δικαιώματα αλλά το σύνολο της ζωής των νέων και των οικογενειών τους. Είναι χαρακτηριστική η πολιτική του “συγκερασμού οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων” και  της “εναρμόνισης και συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής” όσον αφορά τα νέα ζευγάρια, τους νέους και τις νέες που δημιουργούν τη δική τους οικογένεια. Μέσα από αυτήv καταργείται ο δημόσιος και καθολικός χαρακτήρας των υπηρεσιών προς την οικογένεια. Και η παραμικρή δαπάνη για κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες πρέπει να συνδέεται με την αύξηση της “απασχολησιμότητας” αυτών που κάνουν χρήση τους.

Οι “σύμμαχοι” της ΕΕ στην καμπάνια για επέκταση της μαθητείας είναι οι ίδιες οι επιχειρήσεις. Στο Δελτίο Τύπου με το οποίο ανακοίνωσε την έναρξη της “Ευρωπαϊκής Συμμαχίας για τις Θέσεις Μαθητείας”, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δίνει το λόγο στα μονοπώλια:

«Η Ευρωπαϊκή Στρογγυλή Τράπεζα Βιομηχάνων (ERT), η οποία εκπροσωπεί 50 πολυεθνικές εταιρείες που απασχολούν 7 εκατ. άτομα, στηρίζει τη συμμαχία με ένα δίκτυο επιχειρηματικών “πρέσβεων”. Ο κ. Franco Bernabè, πρόεδρος του ΔΣ της Telecom Italia, ανέφερε: “Υποστηρίζουμε πλήρως τη συμμαχία αυτή. Πρέπει όλοι να βρούμε νέους τρόπους συνεργασίας για να αλλάξουμε τον τρόπο αντιμετώπισης της μαθητείας και να δημιουργήσουμε περισσότερες και καλύτερες θέσεις μαθητείας

 

Παιδεία για τον λαό και ΕΕ… έννοιες ασυμβίβαστες!

Xωρίς αμφιβολία αν ο καθένας από μας αναλογιστεί τις εμπειρίες του στους χώρους εκπαίδευσης ένα είναι σίγουρο. Όλοι θα καταλήξουμε στο ίδιο συμπέρασμα: ότι η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο! Ότι οι συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ που εφαρμόζονται εδώ και μια 20ετία περίπου είναι περισσότερο από εμφανείς στη ζωή και τις σπουδές.

 

Εκπαιδευτική πολιτική της ΕΕ δεμένη και ραμμένη

με την ενίσχυση των μονοπωλίων

Η σημασία που δίνει το ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο στην εκπαίδευση φάνηκε ευθύς εξαρχής με την ίδρυση της ΕΕ. από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ φαίνεται καθαρά ότι τα ζητήματα εκπαίδευσης, επαγγελματικής κατάρτισης και έρευνας αποτελούν βασικούς άξονες της πολιτικής της ΕΕ, ευθυγραμμισμένα με την ενίσχυση της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Συνθήκης όχι μόνο είναι σε ισχύ από το 1992 που ψηφίστηκε αλλά έχει εμπλουτιστεί κι έχει μπει σε εφαρμογή με δεκάδες οδηγίες, ανακοινώσεις, νομοθετικές πρωτοβουλίες και αποφάσεις των οργάνων της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Αντίστοιχα και στη χώρα μας όλοι οι νόμοι για την εκπαίδευση και την έρευνα, που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και τις συγκυβερνήσεις τους, είναι εναρμονισμένοι με την εκπαιδευτική πολιτική που συναποφασίζεται σε επίπεδο ΕΕ, υπηρετούν τους στόχους της πολιτικής της ΕΕ, τους στόχους του κεφαλαίου.

Η εκδήλωση της κρίσης επιτάχυνε τους ρυθμούς εφαρμογής των καπιταλιστικών αυτών αναδιαρθρώσεων, έθεσε πιο επιτακτικά για τις ελληνικές κυβερνήσεις το ζήτημα της προσαρμογής του εκπαιδευτικού συστήματος στις νέες ανάγκες του κεφαλαίου για μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Γι’ αυτό οι αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία που υλοποιούνται σήμερα στοχεύουν πολύ πιο μακριά, στην ανάκαμψη του κεφαλαίου με χειρότερους όρους ζωής, δουλειάς και μόρφωσης για τη νεολαία.

 

“Διά βίου μάθηση”… ή αλλιώς ταξικοί φραγμοί

απ’ την κούνια ως τα γεράματα!

Κεντρική επιδίωξη της πολιτικής της ΕΕ για την εκπαίδευση είναι ηδιά βίου μάθηση”. Η έννοια αυτή δεν έχει να κάνει με την ανάγκη που έχει κάθε μαθητής ή σπουδαστής, κάθε εργαζόμενος, κάθε επιστήμονας να παρακολουθεί τις εξελίξεις στον τομέα του και γενικότερα στο σύστημα της ανθρώπινης γνώσης, δε σχετίζεται με το “γηράσκω αεί διδασκόμενος”, αλλά είναι ένα σύστημα εξατομικευμένων και εναλλασσόμενων σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου μαθήσεων και ταχύρυθμων “καταρτίσεων”, που ευέλικτα θα προσαρμόζονται σε αυτά που κάθε φορά ζητά η αγορά. Επειδή μάλιστα οι πρόσκαιρες αυτές γνώσεις πολύ γρήγορα θα αχρηστεύονται από τις εξελίξεις στην παραγωγή και την τεχνολογία, ο εργαζόμενος θα απολύεται και θα ξανακαταρτίζεται προσδοκώντας να βρει και πάλι μια θέση στην παραγωγή, για να ξανααπολυθεί, να ξανακαταρτιστεί κ.ο.κ. Σ’ αυτόν τον εφιάλτη δόθηκε η εύηχη ονομασία “διά βίου μάθηση” ακριβώς για να μη φανερωθεί ο βαθιά αντιδραστικός χαρακτήρας του.

Πρόκειται ουσιαστικά για έννοια που απαντά στο ερώτημα: τι εργαζόμενο απαιτεί το κεφάλαιο και από ποια εκπαιδευτική διαδικασία θα παραχθεί αυτός ο τύπος εργαζόμενου. Αποτελεί δηλαδή την αστική απάντηση στην ανάγκη για έναν πολυ-λειτουργικό, φθηνό και “ευέλικτο” εργαζόμενο, ωφέλιμο για τους εκμεταλλευτικούς σκοπούς του κεφαλαίου.

Σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί να κατανοηθεί και η κεντρική κατεύθυνση της διά βίου μάθησης, που είναι η απόκτηση 8 “βασικών δεξιοτήτων” όπως ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, και ευκαιριακών καταρτίσεων που προσαρμόζονται στις ανάγκες της αγοράς. Μια από τις κεντρικές ιδέες αυτής της στρατηγικής είναι η προώθηση της επιχειρηματικότητας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (από τη νηπιακή ηλικία κιόλας!) μέσα από τα διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα (π.χ. “Άνοιξη της Ευρώπης”, “αγωγή καταναλωτή”, “Young Business Talents”, “Leonardo Da Vinci” κ.λπ.).

Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο μάλιστα αποτυπώνει πιο καθαρά την αστική αυτή στρατηγική για την εκπαίδευση και λέει τα εξής:

«με τη διά βίου μάθηση εξασφαλίζεται μεγαλύτερη ευελιξία στην είσοδο και έξοδο σε εκπαιδευτικές δομές, οι όποιες ελλείψεις μπορούν να καλυφθούν εκ των υστέρων και ενδεχομένως το πρόβλημα της εγκατάλειψης του σχολείου, ακόμα και της υποχρεωτικής βαθμίδας, να μην έχει σήμερα και πολύ περισσότερο να μην έχει στο μέλλον την ίδια σημασία και βαρύτητα»!

Άλλωστε η διασφάλιση της ενιαίας αγοράς της εκπαίδευσης στην ΕΕ και η κινητικότητα του εργατικού δυναμικού επιτυγχάνεται με τη συγκρότηση σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο του “Ενιαίου Πλαισίου Προσόντων”, εργαλείο που ενοποιεί και πιστοποιεί δημόσιες και ιδιωτικές δομές, τυπική – μη τυπική και άτυπη εκπαίδευση. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν αχταρμά, όπου το όποιο πτυχίο της όποιας βαθμίδας εκλαμβάνεται σαν ένα ακόμα προσόν όπως το σεμινάριο, η μαθητεία, η ημιαπασχόληση, η συμμετοχή σε ΜΚΟ (!) κ.λπ.

 

Αντιεκπαιδευτικά μέτρα εναρμονισμένα στην ΕΕ

Στη χώρα μας αυτές οι αλλαγές είχαν σχετικά καθυστερήσει.

Έτσι οι νομοθετικές ρυθμίσεις που έγιναν αυτά τα χρόνια έρχονται να αλλάξουν αυτή την κατάσταση. Π.χ., ο νόμος-πλαίσιο και οι διοικητικές αλλαγές στα Πανεπιστήμια, ο νόμος 3848/2010 για το “νέο σχολείο”, ο πρόσφατος νόμος για την “αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης” ενισχύουν τους κύκλους σπουδών, τα διαβαθμισμένα πτυχία, οι επιχειρήσεις μπαίνουν ως επενδυτές-χορηγοί σε πανεπιστημιακές έδρες και προγράμματα έρευνας, ασκούν διδακτικό και ερευνητικό έργο. Θέλουν να αυξηθεί η ροή στην ψευτοκατάρτιση, σπρώχνονται τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας από νωρίς εκτός σχολείου, έχει ανοίξει ο δρόμος για τη διαφοροποίηση των σχολικών μονάδων και το σπάσιμο του ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, προσαρμόζεται το περιεχόμενο της εκπαίδευσης στη βάση των δεξιοτήτων, αντιδραστικοποιείται.

 

Με πυξίδα μια εκπαίδευση για τον λαό και τις ανάγκες του

Κόντρα λοιπόν στην πολιτική αυτή της ΕΕ και τα κόμματα που την υλοποιούν, κόντρα στις τυποποιημένες, κονσερβοποιημένες δεξιότητες και την τζάμπα εργασία, η νέα γενιά μαζί με τους γονείς, με τους καθηγητές και κυρίως με όλους τους εργαζόμενους που αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους έχουν χρέος να αντιτάξουν τον αγώνα για μια εκπαίδευση στην υπηρεσία του λαού και των αναγκών του. Αυτή είναι η σύγχρονη απαίτηση και ανάγκη σήμερα, γι’ αυτή παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις το ΚΚΕ και η ΚΝΕ.

 

Οι συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ στην Παιδεία σε αριθμούς…

Όλες οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα έχουν υλοποιήσει τις κατευθύνσεις της ΕΕ και έχουν ενσωματώσει τις κοινοτικές πολιτικές που αφορούν στην εκπαίδευση. Τις στρατηγικές κατευθύνσεις αυτών των πολιτικών, καθώς και πολλές επιμέρους πλευρές τους, τις έχει στηρίξει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τις συνέπειες αυτής της πολιτικής; Τα στοιχεία που παρουσιάζουμε παρακάτω μιλούν από μόνα τους…

Το κόστος που πληρώνουν οι λαϊκές οικογένειες για τη μόρφωση ανέρχεται περίπου στα 4,5-5 δισ. ευρώ το χρόνο!

– Η πολιτική ενίσχυσης της κερδοφορίας, της παιδείας ως χώρου ιδιωτικής κερδοσκοπίας, έχει ως συνέπεια:

– Ιδιωτική δαπάνη για ξένες γλώσσες: 431.000.000 €

– Για φροντιστήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης: 567.000.000 €

Για ιδιωτικές επαγγελματικές σχολές – ιδιωτικά ΙΕΚ: 129.000.000 €

–  Οι ταξικοί φραγμοί στη μόρφωση των παιδιών των λαϊκών οικογενειών έχουν ως αποτέλεσμα:

– 4 στους 10 Έλληνες χωρίς βασική εκπαίδευση.

– Κάθε χρόνο εγκαταλείπουν το Δημοτικό σχολείο 8.000 παιδιά.

– Το 11,4% των νέων εγκαταλείπουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το ποσοστό εκτοξεύεται στα παιδιά μεταναστών.

– Η ταξική διαφοροποίηση στην εκπαίδευση είναι ολοφάνερη:

– Στα βόρεια προάστια της Αττικής πάνω από το 40% έχει πτυχίο ΑΕΙ-ΤΕΙ και πάνω.

– Το 45% των φοιτητών της Ιατρικής έχουν γονείς επιστήμονες ή στελέχη επιχειρήσεων.

– Την ίδια στιγμή το 60% των σπουδαστών των ΤΕΙ εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους.

– Περίπου 1 στους 2 σπουδαστές των ΤΕΙ εγκαταλείπει τις σπουδές του.

 

Έργα και ημέρες των άλλων κομμάτων…

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υλοποιούν εναλλάξ ή από κοινού (όπως τώρα) την ίδια στρατηγική.

ΝΔ:

– Με μια σειρά νόμους και παρεμβάσεις προωθεί την επιχειρηματική δράση και λειτουργία των ΑΕΙ-ΤΕΙ, με άμεσες συνέπειες τόσο την αύξηση του κόστους σπουδών όσο και την προσαρμογή του περιεχομένου σπουδών στις ανάγκες του κάθε “χορηγού” – επιχειρηματία.

– Ακολουθώντας το δρόμο του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ έφερε το νόμο για τα ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) με άμεση εισβολή των επιχειρήσεων στα ζητήματα υποδομών σχολείων και ΑΕΙ-ΤΕΙ.

– Έχοντας ως κεντρικό προσανατολισμό τον στόχο της ΕΕ για διαμόρφωση εργατικού δυναμικού πιο άμεσα συνδεδεμένου με τις ανάγκες του κεφαλαίου και τη συγκάλυψη της μαθητικής διαρροής, “αναβαθμίζουν” την Τεχνικοεπαγγελματική Εκπαίδευση (ΤΕΕ) ως χώρο που υποδέχεται σε ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας που δεν μπορούν να συνεχίσουν -λόγω των ταξικών φραγμών- στο Γενικό Λύκειο. Άλλωστε η αύξηση του ποσοστού των παιδιών που παρακολουθούν την ΤΕΕ είναι κεντρικός στόχος της ΕΕ.

 

ΠΑΣΟΚ:

– Έφερε τους νόμους 2525/97 (νόμος Αρσένη) και 2640/98 (για την ΤΕΕ) που όξυναν τη διαρροή, την εγκατάλειψη του σχολείου.

– Έκανε την ψευτοανωτατοποίηση των ΤΕΙ (κάθε χωριό και ΤΕΙ), μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων προώθησε την ίδρυση τμημάτων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ με γνωστικό (άρα ευκαιριακό) αντικείμενο, σε αντίθεση με το επιστημονικό αντικείμενο.

– Στο πρόγραμμά του περιέχεται η πλήρης αυτοτέλεια και ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων.

 

ΣΥΡΙΖΑ:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που δείχνει να κινείται ενάντια στην πολιτική των αναδιαρθρώσεων στην παιδεία, στην ουσία συμφωνεί με τις  κεντρικές επιλογές του κεφαλαίου. Στο τελευταίο του πρόγραμμα για την παιδεία (Ιούλης 2013) δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στη στρατηγική της ΕΕ στην εκπαίδευση άρα και η ανάγκη εναντίωσης με αυτή. Ακόμα παραπέρα υπάρχουν θετικές αναφορές και παραδείγματα προς μίμηση στο επίπεδο της ΕΕ!  Πιο συγκεκριμένα:

– Στήριξε και στηρίζει την ευρωενωσιακή πολιτική για την εκπαίδευση, ψηφίζοντας αποφάσεις που κάνουν λόγο για συνύπαρξη ιδιωτικών και κρατικών ΑΕΙ στα πλαίσια του ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού συστήματος (Έκθεση Α5-0183/2002 του Ευρωκοινοβουλίου).

– Ο Α. Τσίπρας με δηλώσεις του όπως ότι «δεν είμαστε εχθρικοί προς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια» αναδείκνυε την ουσία της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι άλλη από την αποδοχή της επιχειρηματικής λειτουργίας στην εκπαίδευση στα πλαίσια μιας “οριοθετημένης” (!) αγοράς.

– Είναι υπέρ της διαφοροποίησης και της αποκέντρωσης του σχολείου, των νέων βιβλίων και αναλυτικών προγραμμάτων. Αποδέχεται την ύπαρξη του διπλού ανισότιμου σχολικού δικτύου.

– Όχι μόνο αποδέχτηκε τη γραμμή των αναδιαρθρώσεων αλλά έβαλε πλάτη στην αποφασιστική προώθησή τους, π.χ. μπήκε μπροστά στη συγγραφή των νέων σχολικών βιβλίων αλλά και στην υπεράσπισή τους. Αποτελεί τον πιο ένθερμο οπαδό των ευρωπαϊκών προγραμμάτων στην εκπαίδευση.

– Ασπάζεται τη στρατηγική της κυβέρνησης για αποσύνδεση πτυχίου-επαγγέλματος και την αποδοχή της πιστοποίησης στην παιδαγωγική επάρκεια. Άλλωστε οι δυνάμεις του ψήφισαν υπέρ του κειμένου της ΕΕ όπου τονίζεται η ανάγκη για «καθιέρωση ανταγωνιστικών διαδικασιών επιλογής στη διαδικασία πρόσληψης των εκπαιδευτικών» (Βελτίωση της ποιότητας της κατάρτισης των εκπαιδευτικών, ΙΝΙ/2008/2068, Τ6-0422/2008, 23/09/2008).

 

Στο στόχαστρο της ΕΕ οι λαϊκές ελευθερίες

Η ΕΕ μέσα από τα επίσημα κείμενά της, τους θεσμούς και τους εκπροσώπους της διακυρήττει ότι:

«η κοινοτική πολιτική στον τομέα αυτόν συμβάλλει στο γενικό στόχο της ανάπτυξης και της εδραίωσης της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, καθώς και στο στόχο του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών» (βλ. κείμενο της συνθήκης του Μάαστριχτ και της συνθήκης της Λισαβόνας).

 

Τι εννοεί η ΕΕ όταν μιλά για δημοκρατία και ελευθερία;

Εννοεί τη δική της ελευθερία, τη βασισμένη στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, εννοεί την ελευθερία του καπιταλιστή να εκμεταλλεύεται ξένη εργασία. Εννοεί την “ελευθερία” του εκμεταλλευομένου να παραμένει στο σκοτάδι της ιδεολογικής χειραγώγησης από τους αστούς. Ελεύθερος να είναι άνεργος. Ελεύθερη να μην μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της μία οικογένειά σε περίθαλψη, σε υγεία, σε παιδεία, σε κατοικία, σε κοινωνική ασφάλιση, ακόμα και σε ηλεκτρικό ρεύμα.

Η ΕΕ κρύβει ότι η μόνη ελεύθερη τάξη στον καπιταλισμό είναι η αστική τάξη, η εργατική τάξη είναι με αλυσίδες, αυτές της μισθωτής εργασίας και της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.

Τη στρατηγική της προσπαθεί να την μπολιάσει σε νέους ανθρώπους (μαθητές, φοιτητές κ.α) μέσα από σειρά προγραμμάτων όπως “προσομοιώσεις συνεδριάσεων του ευρωκοινοβουλίου” ή “Θεσσαλονίκη – Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νέων 2014″. Η ουσία αυτών των προγραμμάτων είναι η ενσωμάτωση  τη δημιουργικότητας, των αναζητήσεων και των ανησυχιών των νέων στη στρατηγική της ΕΕ. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι οι νέοι μέσα από τη συμμετοχή τους στους θεσμούς της ΕΕ μπορεί να διαμορφώσουν λύσεις για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Αυτές οι «λύσεις» θα είναι προϊόν συζήτησης, διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού με το κράτος, τις κυβερνήσεις και τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις μακριά από την οργάνωση στο σωματείο, στον χώρο δουλειάς, στα σχολεία, στις σχολές.

Το κοινοβούλιο, το σύνταγμα είναι θεσμοί του κράτους. Το κράτος είναι ο μηχανισμός καταπίεσης μιας τάξης πάνω στην άλλη. Το αστικό κράτος καθορίζεται από ένα πλαίσιο που διευκολύνει την ανάπτυξη και τη διαιώνιση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η δομή του τις θωρακίζει και ταυτόχρονα αφοπλίζει την εργατική τάξη, εγκλωβίζει συνειδήσεις.

Η ευρωπαϊκή νομοθεσία κατοχυρώνει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, τη μισθωτή εργασία, νομιμοποιεί τις απολύσεις, βγάζει παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες. Διασφαλίζει το δικαίωμα στην ίδια την αστική τάξη μπροστά σε ενδεχόμενη όξυνση της ταξικής πάλης να βάλει μπροστά τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που διαθέτει.

Αυτοί οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν τη νομοθεσία, το ανθρώπινο δυναμικό και τον εξοπλισμό του (Ευρωπόλ, FRONTEX, EUROJUST, ηλεκτρονικό φακέλωμα – Σύστημα παρακολούθησης Σέγκεν και SIS II, κάμερες παρακολούθησης στους δρόμους και στους εργασιακούς χώρους, φακέλωμα DNA).

Το 2008 τροποποιήθηκε η απόφαση-πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου “για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας”. Το νομικό πλαίσιο, που στήριξε και νομιμοποίησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δίνει τη δυνατότητα στους κατασταλτικούς μηχανισμούς της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών-μελών να απαγορεύουν και να τιμωρούν, αναγορεύοντας σε “τρομοκρατικά εγκλήματα” ιδέες, δράσεις και μορφές πάλης που αμφισβητούν την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και επιδιώκουν την ανατροπή της.

 

Νέοι μηχανισμοί και εργαλεία καταστολής έρχονται να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα, όπως:

–  Το “Ευρωπαϊκό Πρότυπο Ανταλλαγής Πληροφοριών”, που θα αποτελέσει μία από τις προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας.

– Η προώθηση πρότυπου κέντρου αστυνομικής και τελωνειακής συνεργασίας «που θα μπορούσε να χρησιμοποιείται σε γεγονότα όπως… μεγάλες συγκεντρώσεις»!!

– Η σύσταση Ευρωεισαγγελίας.

– Η διαμόρφωση νομοθετικού πλαισίου για τη λειτουργία και εφαρμογή της “Ρήτρας Αλληλεγγύης”, που ανοίγει τον δρόμο για τη στρατιωτικοπολιτική επέμβαση της ΕΕ στα κράτη-μέλη της, εφόσον χρειαστεί, για την προστασία του καπιταλιστικού συστήματος από την  παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, με πρόσχημα «τρομοκρατική επίθεση ή φυσική ή ανθρωπογενή καταστροφή».

 

Το ήξερες ότι…

– Με βάση αυτό το νομικό πλαίσιο το 2011 καταδικάστηκαν από τις αρχές της Δανίας με την κατηγορία της «ενίσχυσης της τρομοκρατίας», σε φυλάκιση, ο Άντον Νίλσεν, πρόεδρος της Οργάνωσης Αντιστασιακών «Χορσερόντ Στουτχόφ Φορενινγκέν» και ο Βίγκο Γιόργκενσεν, στέλεχος του Συνδικάτου Οικοδόμων της Δανίας.

– Πριν λίγους μήνες η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ψήφισε νόμο με τον οποίο αναγορεύει σε ποινικό αδίκημα την ανυπακοή στις αποφάσεις της ΕΕ, τιμωρώντας με ποινή φυλάκισης όποιον παραβιάζει τις αποφάσεις των οργάνων της ΕΕ που επιβάλλουν κυρώσεις και περιοριστικά μέτρα ενάντια σε τρίτες χώρες και τους λαούς τους.

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί στον αντικομμουνισμό

Το επιχείρημα ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα στους πολιτικούς αντιπάλους της (η ΕΕ) να υπάρχουν και να δρουν, δεν ισχύει, αφού σε μια σειρά από καπιταλιστικές χώρες της “δημοκρατικής” Ευρωπαϊκής Ένωσης, κομμουνιστικά κόμματα και νεολαίες αντιμετωπίζουν διώξεις και απαγορεύσεις.

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών κρατών και με την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ (1992) πρωτοστάτησε μέσα από συζητήσεις, εκδηλώσεις, παραγωγές, καμπάνιες, δράσεις και νομοθεσία στη θεωρητική τεκμηρίωση και προώθηση του αντικομμουνισμού, της θεωρίας των δύο άκρων.

Ο αντικομμουνισμός αποτελεί την επίσημη ιδεολογία και πολιτική της ΕΕ, συστατικό στοιχείο που διαπερνάει όλη τη δράση και την πολιτική της ΕΕ και την κρατική πολιτική στις χώρες-μέλη της.

Η ΕΕ, πιστή στο σκοπό της ίδρυσής της και όχι λόγω αντιδημοκρατικής στρέβλωσης, θέλει να τυποποιήσει ως “έγκλημα” τον κομμουνισμό γιατί αυτός καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό για τους εκμεταλλευτές είναι έγκλημα. Με ψέματα και διαστρεβλώσεις συκοφαντούν την πρώτη προσπάθεια οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μαζί και με τα άλλα όργανα της ΕΕ έχει αναλάβει συγκεκριμένη διακριτή αποστολή. Πρωτοστατεί σε μια καλά σχεδιασμένη εκστρατεία, σε καθημερινή σχεδόν βάση, με αιχμή την ανιστόρητη και αντιδραστική προσπάθεια εξίσωσης του κομμουνισμού με τον φασισμό-ναζισμό, που κορυφώνεται γύρω από επιλεγμένους σταθμούς, όπως η 23η Αυγούστου “ημέρα μνήμης των θυμάτων των ολοκληρωτικών καθεστώτων” ή η επέτειος της “πτώσης του τείχους του Βερολίνου” κ.λπ.

Με το πρόγραμμα “Ευρώπη για τους Πολίτες 2014-2020” (συνέχεια του αντίστοιχου για την περίοδο 2007-2013) η ΕΕ χρηματοδοτεί με 229 εκατομμύρια ευρώ την αντικομμουνιστική της εκστρατεία, τη χυδαία παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας. Το πρόγραμμα διαθέτει ζεστό χρήμα στις αρχές της τοπικής και περιφερειακής διοίκησης, σε ΜΚΟ, εκπαιδευτικά ιδρύματα, “ομάδες προβληματισμού” των κρατών-μελών της, υποψήφιων και δυνάμει υποψήφιων προς ένταξη στην ΕΕ χωρών, προκειμένου να αναπτύξουν δράσεις σε δύο άξονες: “Μνήμη και Ευρωπαϊκή Ιθαγένεια” και “Συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες και τα κοινά”.

Την ίδια στιγμή που τα μονοπώλια, η ΕΕ και οι αστικές κυβερνήσεις τσακίζουν τη ζωή και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, καταβαραθρώνουν  μισθούς και συντάξεις, περιορίζουν δραματικά τις όποιες κοινωνικές δαπάνες, διαλύοντας τα δημόσια συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, υγείας-πρόνοιας και εκπαίδευσης, διαθέτουν πακτωλό εκατομμυρίων για να σταλάζουν το αντικομμουνιστικό δηλητήριο στις συνειδήσεις των εργαζομένων, ιδίως της νεολαίας.

Ο στόχος είναι διπλός:

Πρώτον η απαγόρευση και ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και δράσης, ώστε η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα οι νεότεροι σε ηλικία να παραιτηθούν και να αποστρέφονται την προοπτική της πάλης για την ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Δεύτερον θέλουν να διαμορφώσουν ενεργούς υποστηρικτές του καπιταλιστικού συστήματος.

 

Το ήξερες ότι…

Με απόφαση του το υπουργείου Εσωτερικών της Τσεχίας έθεσε εκτός νόμου την Κομμουνιστική Ένωση Νεολαίας Τσεχίας τον Οκτώβρη του 2006 γιατί «με βάση το Καταστατικό της αγωνίζεται για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής». Την ίδια στιγμή στην Τσεχία παράγονταν μπλουζάκια που προπαγάνδιζαν ανοικτά να δολοφονούνται κομμουνιστές, να υπάρχουν ποινικές διώξεις σε κομμουνιστές, γιατί δημόσια και με θάρρος υπερασπίστηκαν τον σοσιαλισμό.

Στη Λετονία στις 29/10/1998, ψηφίστηκε στη Βουλή η αποκατάσταση των ναζί Λετονών που συμμετείχαν στα SS, απονέμοντας συντάξεις στα επιζώντα μέλη τους.

Στη Λετονία, την Εσθονία, τη Ρουμανία και τη Λιθουανία τα ΚΚ είναι παράνομα και στελέχη τους έχουν καταδικαστεί σαν κοινοί εγκληματίες με βαριές ποινές φυλάκισης, κατηγορούμενοι για την προσπάθεια διάσωσης της ΕΣΣΔ. Επιχειρείται να ξαναγραφτεί η Ιστορία στα σχολικά βιβλία και όσοι συνεργάστηκαν με τους ναζί απολαμβάνουν τιμές.

Στη Ρουμανία και στη Γερμανία υπάρχει νόμος που απαγορεύει σε όλα τα πρώην μέλη του ΚΚ και της ΚΝ, καθώς και άλλων ανώτατων αξιωματούχων να κατέχουν σημαντικές θέσεις στον δημόσιο τομέα -κάτι εξάλλου που ισχύει και σε άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Στη Λετονία (που μόλις μπήκε και στην ευρωζώνη) το 2005-6 το 20% των κατοίκων και περίπου το 30% στην Εσθονία δεν είχαν κανένα δικαίωμα ψήφου, αφού θεωρούνται από τις αρχές “κατακτητές” ή “απόγονοι των κατακτητών”, γιατί δεν μπορούν να αποδείξουν ότι και πριν το 1940, οι ίδιοι ή οι γονείς τους ζούσαν σε αυτές τις χώρες. Δηλαδή, μπορεί να έχουν γεννηθεί εκεί, να έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή, να έχουν παιδιά κι εγγόνια και να μην έχουν σήμερα δικαίωμα ψήφου και άλλα πολιτικά δικαιώματα

 

ΕΕ: πολεμική μηχανή στην υπηρεσία των μονοπωλίων

Ξεχωριστό πυλώνα της πολιτικής της ΕΕ αποτελούν η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ). Και οι δύο συνδέονται άρρηκτα με τη συνθήκη του Μάαστριχτ όπου θεμελιώθηκε ολοκληρωμένα η στρατηγική των μονοπωλίων, προβλέποντας όλα τα αναγκαία οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά μέσα για την προώθησή της.

Η ΕΕ συνδέεται διαχρονικά με το ΝΑΤΟ με δεσμούς αίματος, από κοινού διεξάγουν ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η ΕΕ έχει αναπτύξει τη δική της πολεμική μηχανή, ώστε να αναλαμβάνει δράση αυτοτελώς. Για να είναι σε θέση να στηρίξει τη διείσδυση ευρωπαϊκών μονοπωλίων σε νέες αγορές. Ότι δεν λύσουν με συμφωνίες θα το λύσουν με πολέμους.

 

Οι μύθοι καταρρέουν

Όλα αυτά τα χρόνια, τα αστικά κόμματα και οι οπορτουνιστές παραπλανούν τον λαό ότι η ΕΕ “θα διαφυλάξει την ειρήνη”, “αποτελεί αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ” και πολύ περισσότερο ότι “η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτήν θα διαφυλάξει τη χώρα και τα συμφέροντά της”. Την αλήθεια τη βλέπει σήμερα ο καθένας. Ούτε προστάτης της ειρήνης θα μπορούσε να είναι η ΕΕ, ούτε ο λαός μας μπορεί να διαφυλάξει τα κυριαρχικά του δικαιώματα μέσα στη λυκοσυμμαχία.

 

Ποιος δεν καταλαβαίνει άλλωστε πόσο χυδαία ψέματα λένε οι αστοί όταν:

– προωθείται η  πολιτική εκμετάλλευσης  του  ενεργειακού πλούτου  της  χώρας,  με γνώμονα αποκλειστικά το  όφελος  των  μονοπωλίων.

– δεν έχει καθοριστεί η ΑΟΖ και η αναγόρευση της ΕΕ σε επιδιαιτητή συνδέεται με τους σχεδιασμούς για “ευρωπαϊκή ΑΟΖ”, με τη δημιουργία άξονα Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας, αλλά και τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας και πάντα στο έδαφος των επιδιώξεων των μονοπωλίων για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών (φυσικό αέριο, πετρέλαιο) και των δρόμων μεταφοράς ενέργειας στη Ν.Α. Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή.

– το Κυπριακό οδεύει προς λύση με αναγνώριση ουσιαστικά της διχοτόμησης.

 

ΕΕ: “ειρηνοποιός” με αιματοβαμμένα χέρια…

– Στη σύνοδο του Ελσίνκι (Δεκέμβρης 1999) δημιουργήθηκε ο Ευρωστρατός ως σώμα ταχείας επέμβασης.

Η ΕΕ μόνο από το 2009 έως το 2013 έχει προσθέσει 6 στις 13 επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο, ανεβάζοντας συνολικά τον αριθμό σε 19, με περισσότερους από 60.000 στρατιώτες.

– Πήρε μέρος στους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία (1999), στο Αφγανιστάν (2001), στο Ιράκ (2003), στη Λιβύη (2011), στο Ιράν, τη Συρία, το Μάλι, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία σήμερα.

 

… που σχεδιάζει να γίνει πιο “αποτελεσματικός”

Η ΕΕ αυξάνει τα μέσα και τις δυνατότητες για ολοκληρωμένες στρατιωτικές και μη επεμβάσεις.

– Προσαρμόζει μια σειρά δομές σε αυτήν την κατεύθυνση (ανανεωμένη “Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας”, αύξηση του προϋπολογισμού της ΚΕΠΠΑ, αναβάθμιση του “Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας”).

– Η ΚΕΠΠΑ προετοιμάζει σε καιρό ιμπεριαλιστικής ειρήνης την αποτελεσματική επέμβαση της ΕΕ στρατιωτικά.

Μεγαλώνει η διασύνδεση ΕΕ-ΝΑΤΟ με την υιοθέτηση του νέου -πιο- επιθετικού δόγματος του “ΝΑΤΟ 2020” με την προσθήκη σειράς νέων “απειλών” (ενεργειακός εφοδιασμός, κλιματικές αλλαγές, επιθέσεις στον κυβερνοχώρο).

Βέβαια στις σχέσεις ΕΕ-ΝΑΤΟ, όπως και με τις ΗΠΑ, συνυπάρχουν η ανάγκη συνεργασίας και αξιοποίησης των στρατιωτικών δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ, με τα αντιτιθέμενα γεωπολιτικά συμφέροντα και τις διεθνείς συμμαχίες των αστικών τάξεων των κρατών-μελών.

– H ΕΕ έχει σημαντική συμβολή στη “νομιμοποίηση” και υλοποίηση ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Από κοινού με το ΝΑΤΟ προωθεί τη λεγομένη “ευθύνη για την προστασία”. Πρόκειται για το (προ)σχήμα νομιμοποίησης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που διεξάγουν ΕΕ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, όταν δεν εγκρίνονται τα εγκληματικά τους σχέδια από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

– Στα πλαίσια της ΕΕ μια ομάδα κρατών μελών μπορεί να συγκροτεί μόνιμη στρατιωτική συνεργασία.

– Με τη “ρήτρα αλληλεγγύης” κατοχυρώνεται το δικαίωμα της ΕΕ να παρεμβαίνει στρατιωτικά και πολιτικά στις εσωτερικές εξελίξεις ακόμη και των κρατών-μελών της.

 

Το παράδειγμα της ΕΕ αποδεικνύει ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι η δεύτερη φύση του καπιταλιστικού συστήματος. Πηγάζει από την ανάγκη να εξασφαλίζεται το μέγιστο κέρδος. Είναι δηλαδή η “συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα”. Παράλληλα αποδεικνύει και τη φύση της ΕΕ ως ιμπεριαλιστικού οργανισμού που παίρνει μέτρα τόσο για τη θωράκιση και την αύξηση της κερδοφορίας των μονοπωλίων, όσο και προάσπισης  της ίδιας και της εξουσίας των μονοπωλίων σε κάθε χώρα.

 

ΕΕ και μετανάστες: η πολιτική που τους διώχνει από τις χώρες τους,

τους περιμένει με τα όπλα στα σύνορα

Το ζήτημα της διαχείρισης της αυξανόμενης μετανάστευσης προς ευρωπαϊκές χώρες έχει μπει σε προτεραιότητα για τη συγκυβέρνηση και συνολικά για την ΕΕ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας. Οι 17.000 μετανάστες που έχουν χάσει τη ζωή τους, από το 1990, στα σύνορα της ΕΕ αποτελούν την απόδειξη της βαρβαρότητας του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.  

Η αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ όπως έχει διαμορφωθεί με το νομοθετικό πακέτο για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου και από το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο θα ενταθεί. Σχεδιάζονται πιο σκληρά μέτρα καταστολής στα θαλάσσια σύνορα με επέκταση της δράσης του FRONTEX, από την Κύπρο ως την Ισπανία, παράλληλα με την εφαρμογή του συστήματος επιτήρησης συνόρων EUROSUR. Μέτρα που έρχονται σε συνέχεια της καταστολής απέναντι στους μετανάστες (π.χ. στρατόπεδα συγκέντρωσης) και σε πολιτικές που κρατάνε εγκλωβισμένους στη χώρα μας εκατοντάδες χιλιάδες που έχουν προορισμό άλλες χώρες της ΕΕ (κανονισμός Δουβλίνο II).

H πολιτική της ΕΕ θέλει τους μετανάστες έρμαια του κεφαλαίου. Σκόπιμα τους κρατάει σε καθεστώς παρανομίας ή μισοπαρανομίας, δηλαδή ομηρίας, ώστε να αποτελούν θύματα της πιο άγριας εκμετάλλευσης.

Η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης, οι πόλεμοι και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η φτώχεια και τα αντιδραστικά καθεστώτα είναι αιτίες για τη συνεχή αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που ξεριζώνονται για να βρουν μια καλύτερη ζωή. Είναι σύμφυτες με τον καπιταλισμό.

O ΣΥΡΙZA καλλιεργεί την επικίνδυνη αυταπάτη ότι τα προβλήματα των μεταναστών και των προσφύγων οφείλονται δήθεν στο ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δε “συμμορφώνονται” με τις πολιτικές της ΕΕ στα θέματα μετανάστευσης και ρατσισμού!

Οι εργάτες, ντόπιοι και μετανάστες, η νεολαία έχουν κοινό εχθρό: το καπιταλιστικό σύστημα, την ΕΕ. Σε σύγκρουση με την ΕΕ και την κυβέρνηση απαιτείται τώρα:

– Νομιμοποίηση με απλές και ανέξοδες διαδικασίες των μεταναστών που ζουν κι εργάζονται ήδη στη χώρα μας.

– Ανανέωση των αδειών παραμονής χωρίς προαπαιτούμενα.

– Διευκόλυνση της οικογενειακής επανένωσης.

– Ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες που έχουν προορισμό άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ με απειθαρχία σε Σένγκεν και Δουβλίνο ΙΙ.

– Να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Να δημιουργηθούν ανθρώπινοι και αξιοπρεπείς χώροι προσωρινής φιλοξενίας.

 

Το ήξερες ότι…

Ο ΣΥΝ (πλέον ΣΥΡΙΖΑ) δήλωνε, πανηγυρίζοντας για τη δημιουργία του Ευρωστρατού: «Η δημιουργία του ευρωστρατού έχει νόημα εάν εντάσσεται στην προοπτική της πολιτικής ενοποίησης και αυτονόμησης της Ευρώπης».

 

“Αντιναρκωτική” πολιτική της ΕΕ: Ολοταχώς στη συντήρηση του προβλήματος

Η “αντιναρκωτική” πολιτική της ΕΕ πηγάζει από τον χαρακτήρα της ως ένωση του κεφαλαίου.  Σε ένα σύστημα το οποίο έχει στο επίκεντρο την κερδοφορία των καπιταλιστών, ο άνθρωπος είναι αναλώσιμος και η ανθρώπινη ζωή έχει αξία μόνο όσο αυξάνει τα κέρδη τους. Το πρόβλημα των ναρκωτικών γεννιέται και αναπαράγεται από τον καπιταλισμό.  Η ανεργία, η φτώχεια, οι ταξικοί φραγμοί στην παιδεία, στην υγεία, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό αποτελούν το υπόβαθρο της τραγωδίας των ναρκωτικών. Οι νέοι που “πίνουν” προσπαθούν να ξεφύγουν από μια κοινωνία που τους συνθλίβει. Γι’ αυτό και όσο οξύνονται αυτά τα αδιέξοδα, τόσο αυξάνει και η χρήση ναρκωτικών ουσιών. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, όπως σήμερα, το πρόβλημα παίρνει επιδημικές διαστάσεις. Στην Ευρώπη σήμερα εμφανίζεται μία νέα ναρκωτική ουσία κάθε εβδομάδα, ενώ τα “ναρκωτικά της κρίσης” έχουν κατακλύσει τις πιάτσες.

 

Όπλο ενάντια στους λαούς

Η διάδοση των ναρκωτικών χρησιμεύει και ως ένα ακόμα όπλο χειραγώγησης συνειδήσεων. Βεβαίως το αστικό κράτος χρειάζεται τη νεολαία ως φθηνό εργατικό δυναμικό, όμως δεν μπορεί να ελέγξει την έκταση του φαινομένου. Γι’ αυτό και όταν το πρόβλημα ξεφεύγει προσπαθεί “να τα μπαλώσει”.  Ταυτόχρονα και αυτός ο “ευαίσθητος” τομέας αξιοποιείται ως πεδίο κερδοφορίας των μεγαλοκαπιταλιστών και ειδικά των διάφορων φαρμακοβιομηχανιών.

Στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2004 που καθόριζε τη στρατηγική της ΕΕ για τα ναρκωτικά για την περίοδο 2005-2012 υπάρχει η εκτίμηση ότι έχει αποτύχει η στρατηγική της ΕΕ για τα ναρκωτικά και στη νέα στρατηγική πρέπει να καθιερωθούν χώροι χορήγησης μικρών δόσεων για τη μείωση της βλάβης.

– Να υλοποιηθεί στρατηγική κατά της απαγόρευσης.

– Να εξασφαλισθεί η δυνατότητα πρόσβασης στα υποκατάστατα με ιδιαίτερη προσοχή στο περιβάλλον των φυλακών.

Ενώ οι ίδιοι εκτιμούν ότι αυτή η πολιτική έχει αποτύχει συνεχίζουν στην ίδια ακριβώς πορεία!! Δηλαδή δεν πειράζει που παίρνεις ναρκωτικά, αρκεί να μη σε πολυβλέπουμε γι’ αυτό θα έχεις τον χώρο σου. Και επειδή το πρόβλημα έχει πάρει επιδημικές διαστάσεις και δεν μπορούν να κρυφτούν όλοι οι χρήστες, νομιμοποιούν τη χρήση και τη διακίνηση με σκοπό να καλλιεργήσουν την ανοχή, να μάθει ο κόσμος να ζει με το πρόβλημα. Μιλάνε για μείωση της βλάβης αλλά μείωση της βλάβης δε σημαίνει να κάνεις πιο εύκολη τη πρόσβαση στα ναρκωτικά, ούτε να ενθαρρύνεις τη χρήση. Μείωση της βλάβης θα μπορούσε να υπάρξει εάν εκτός όλων των άλλων ο χρήστης  έχει έναν χώρο “καθαρό” από ουσίες όπου θα μπορεί να ψυχαγωγηθεί, να φάει ένα πιάτο φαί, να φροντίσει την ατομική του υγιεινή και να μιλήσει με έναν άνθρωπο για τα θεραπευτικά προγράμματα και την απεξάρτηση.

 

Ποια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα;

Οι κατευθύνσεις της ΕΕ ακολουθούνται κατά γράμμα και στην Ελλάδα. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις του ευρωμονόδρομου ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Χ.Α. παραμένουν πιστές στην πολιτική της ΕΕ.  Πολιτική που είναι απέναντι στον άνθρωπο, που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών πρόληψης – απεξάρτησης – κοινωνικής επανένταξης, στη συρρίκνωση των στεγνών προγραμμάτων και στο κλείσιμο των Κέντρων Πρόληψης. Το μοναδικό τους ενδιαφέρον είναι πώς οι ιδιώτες θα ξεζουμίζουν όλο και περισσότερο τους ταλαιπωρημένους χρήστες και τις οικογένειές τους. Χαρακτηριστικό είναι και το πρόσφατο παράδειγμα με τον ΟΚΑΝΑ όπου οι τοξικοεξαρτημένοι για ακόμη μια φορά έγιναν το άλλοθι προσωπικών αντιπαραθέσεων και τεράστιων οικονομικών συμφερόντων. Και ενώ οι δομές πρόληψης-θεραπείας-κοινωνικής επανένταξης οδηγούνται στη διάλυση, τα ποσοστά χρήσης “βαράνε κόκκινο”.

 

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους1

«Παρ’ όλες τις διακυμάνσεις η γενική τάση τα τελευταία 27 χρόνια στη χρήση “οποιασδήποτε” παράνομης ουσίας στους μαθητές ηλικίας 15-19 ετών είναι αυξητική. Μεταξύ 1984-2011 το ποσοστό χρήσης “οποιασδήποτε” παράνομης ουσίας υπερδιπλασιάστηκε». Η κατηγορία «οποιαδήποτε παράνομη ουσία» αναφέρεται στη χρήση οποιασδήποτε από τις ουσίες: κάνναβη, ηρωίνη, LSD, κοκαΐνη, κρακ, αμφεταμίνες, Έκσταση, μαγικά μανιτάρια και GHB.

Παρόλα αυτά σύμφωνα  με την Πανευρωπαϊκή έρευνα ESPAD, η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών με τα χαμηλότερα ποσοστά χρήσης παράνομων ουσιών: Ελλάδα 9%, Φινλανδία 8%, Σουηδία 8%, Κύπρος 7%, Ρουμανία 5%, Χώρες με  υψηλά ποσοστά είναι Τσεχία 46%, Ισπανία 38%, Ελβετία 34%, Γαλλία 53%. Θα περίμενε λοιπόν κανείς να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στην πρόληψη. Οι παρεμβάσεις που έγιναν όμως σε μαθητές το σχολικό έτος 2010-2011 ήταν ελάχιστες. Είναι χαρακτηριστικό ότι 71 Κέντρα Πρόληψης καλύπτουν τις ανάγκες όλης της χώρας. Από τα στοιχεία των χρηστών που έκαναν αίτηση για θεραπεία το 2011 προκύπτει ότι:  Δύο στις τρεις αιτήσεις για θεραπεία αφορούσαν άνεργους χρήστες (64,3%), ποσοστό 17,7% ανέφεραν το 2011 σταθερή απασχόληση, ενώ 1 στους 10 (10%) ανέφερε περιστασιακή απασχόληση. Διαχρονικά παρατηρείται αύξηση στον αριθμό και στο ποσοστό των χρηστών που αιτούνται θεραπεία και είναι άνεργοι.

 

Στην αντίπερα όχθη

Οι θέσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά δικαιώνονται καθημερινά. Κόντρα σε αυτούς που παρουσιάζονται ως τάχα μου δήθεν “αριστεροί και προοδευτικοί” αλλά στην πραγματικότητα υιοθετούν τις απάνθρωπες θέσεις της ΕΕ, οι θέσεις του ΚΚΕ πηγάζουν από τη στρατηγική του, από την πάλη για μια άλλη κοινωνία στην οποία θα έχουν εξαλειφθεί οι αιτίες που σπρώχνουν τους νέους στα ναρκωτικά. Κάθε νέος και νέα έχει συμφέρον να διαλέξει τον δρόμο του αγώνα και της ελπίδας. Αγώνα για μια κοινωνία που στο επίκεντρο θα είναι ο άνθρωπος και οι ανάγκες του, τον σοσιαλισμό.

 

Παραπομπές

1 Ετήσια Έκθεση για την Κατάσταση του Προβλήματος των Ναρκωτικών και των Οινοπνευματωδών στην Ελλάδα 2012, ΕΚΤΕΠΝ

2 Ευρωπαϊκή Έκθεση για τα Ναρκωτικά 2013

 

Πολιτισμός

Κομμένος και ραμμένος στις επιδιώξεις της ΕΕ

και του κεφαλαίου

Η ΕΕ έχει καταστήσει σαφή από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 σαν στρατηγικό στόχο την πλήρη εμπορευματοποίηση του Πολιτισμού, ενώ η μετατροπή του σε πεδίο κερδοφορίας για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας του ευρω-ενωσιακού κεφαλαίου αποφασίστηκε στο πλαίσιο της Στρατηγικής της Λισαβόνας το 2000 με το πρόγραμμα “Πολιτισμός 2000”.

 

Αντίστοιχα, όπως  επιβάλλει η στρατηγική “Ευρώπη 2020”, η “κινητικότητα” των εργαζομένων στον πολιτισμό και των δημιουργών εντείνεται για να “συμβάλει” με τη σειρά της στον χορό του ανταγωνισμού και στην επίτευξη των στόχων της. Κάθε επίσημο -και εύκολα προσβάσιμο- ντοκουμέντο της ΕΕ πάνω στον πολιτιστικό τομέα τεκμηριώνει τον στρατηγικό στόχο της ΕΕ για πλήρη εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, στόχος ο οποίος συνοδεύεται, βέβαια, από τη μοναδική δυνατότητα του πολιτιστικού τομέα να διεισδύει και να χειραγωγεί συνειδήσεις για την υπεράσπιση της εξουσίας των μονοπωλίων.

 

Η πείρα των τελευταίων τουλάχιστον δέκα χρόνων από την πολιτιστική πολιτική των χωρών της ΕΕ δείχνει ότι η “μετάθεση” της διαχείρισης του πολιτισμού από την “αγορά” έχει ενταθεί και επιχειρείται πλέον μέσα από κάθε πολιτικό σχεδιασμό. Με αφορμή την κρίση τα αστικά κράτη μειώνουν εντυπωσιακά την κρατική χρηματοδότηση στον πολιτισμό, εφαρμόζοντας τις κατευθύνσεις της EE, η οποία από το 2011 (εκτιμώντας ότι στον Πολιτισμό υπάρχουν ακόμη σοβαρά περιθώρια καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και διοχέτευσης των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων που λιμνάζουν) καλούσε τα κράτη-μέλη της να αξιοποιήσουν τη συγκυρία της κρίσης για να ελαχιστοποιήσουν την κρατική επιχορήγηση στον Πολιτισμό διευκολύνοντας τις ιδιωτικές επενδύσεις. Έτσι, οι πολιτιστικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους αναπαράγουν την κυρίαρχη αστική ιδεολογία με την άμεση καθοδήγηση πια του κεφαλαιοκράτη.

Στη χώρα μας, οι αστικές  κυβερνήσεις αναγκάζονται να ξεπεράσουν τις όποιες καθυστερήσεις και να προχωρήσουν ταχύτατα στις αναγκαίες αναδιαρθρώσεις πέφτοντας στη μάχη της προβολής και διάδοσης των “σύγχρονων” ευρωενωσιακών κατευθύνσεων για τον πολιτισμό-εμπόρευμα και την καπιταλιστική πολιτιστική βιομηχανία.

Σε αυτή την τροχιά κινήθηκε τα τελευταία χρόνια  η πολιτική για τον κινηματογράφο. Στα πλαίσια του ανταγωνισμού της Ευρώπης με την βιομηχανία του κινηματογράφου των ΗΠΑ, χρειάστηκε να παρθούν μέτρα για να διασφαλιστούν οι όροι για ολοκληρωτική κυριαρχία των μεγάλων μονοπωλιακών, πολυεθνικών επιχειρήσεων μετατρέποντας τους δημιουργούς σε υπάλληλους των πολυεθνικών της “πολιτιστικής βιομηχανίας”. Αντίστοιχα, συνεχίζει η συζήτηση στη χώρα μας για την “πνευματική ιδιοκτησία” ώστε η συγκέντρωση της διαχείρισης των “πνευματικών δικαιωμάτων” σε λιγοστούς, πατροναρισμένους από τα μονοπώλια, φορείς διαχείρισης να διευκολύνει τη συνεργασία τους με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Επιδιώκεται επίσης η ενίσχυση του μονοπωλιακού ελέγχου στην καλλιτεχνική παραγωγή και το διαδίκτυο, με σκοπό να περιορίζει τα “διαφυγόντα κέρδη” του κεφαλαίου ώστε να επιταχύνει τις διαδικασίες συγκεντροποίησής του τόσο στην πολιτιστική βιομηχανία, όσο και στους διαπλεκόμενους με αυτήν κλάδους.

 

Αθλητισμός

Ακριβό εμπόρευμα για τη νεολαία, πεδίο

κερδοφορίας για τα μονοπώλια

O αθλητισμός αποτελεί για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και την ΕΕ κερδοφόρο πεδίο, οικονομική δραστηριότητα και λειτουργεί με βάση τους κανόνες και τους νόμους που διέπουν τις καπιταλιστικές σχέσεις. Η εμπορευματοποίηση, ο πρωταθλητισμός για λίγους είναι ο αθλητισμός που αναγνωρίζει η ΕΕ. Στη Λευκή Βίβλο της ΕΕ για τον αθλητισμό αναφέρεται χαρακτηριστικά πως «ο αθλητισμός είναι ένας δυναμικός και ταχέως αναπτυσσόμενος τομέας με υποτιμημένο μακροοικονομικό αντίκτυπο». Περσινή έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπολογίζει τη συνεισφορά της αθλητικής βιομηχανίας στη συνολική Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία της ΕΕ στο 2,98% ή 294,36 δισ. ευρώ.

 

«Ανησυχούν» για τις συνέπειες της δικής τους πολιτικής

Σε πρόσφατο κείμενο προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάνει αναφορά στην έλλειψη σωματικής άσκησης στις χώρες της ΕΕ και “κρούει τον κώδωνα του κινδύνου” για τις συνέπειες που θα έχει στην υγεία των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Πιο συγκεκριμένα, στην αιτιολογική έκθεση αναφέρει ότι μόνο το 2009 η έλλειψη σωματικής άσκησης ευθύνεται για 1 εκατ. θανάτους με βάση επίσημες έρευνες στις χώρες της Ε.Ε. Τα προβλήματα υγείας που προκαλούνται από την έλλειψη σωματικής άσκησης συνεπάγονται σημαντικό άμεσο και έμμεσο οικονομικό κόστος, λόγω ασθενειών και νοσηρότητας, αναρρωτικών αδειών και πρόωρων θανάτων. Σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, διαπιστώθηκε ότι το κόστος για την κυβέρνηση ξεπερνούσε τα 3 δισ. ευρώ ετησίως. Αυτός είναι ο πραγματικός τους καημός. Η έλλειψη καλής σωματικής κατάστασης κοστίζει και πρέπει η ΕΕ να απαλλαγεί απο το κόστος. Σκοντάφτει όμως στον ίδιο της το χαρακτήρα ως καπιταλιστική ένωση.

Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να ενδιαφέρεται για ένα καλό επίπεδο φυσικής κατάστασης των εργαζομένων που θα βελτιώνει την απόδοση, την αντοχή του στις απαιτήσεις του κεφαλαίου (εντατικοποίηση κ.τ.λ.) και ταυτόχρονα δεν θα επιβαρύνει την οικονομία, η έλλειψη σωματικής άσκησης πολλαπλασιάζει τις περιπτώσεις και μειώνει την ηλικία εμφάνισης υπερβολικού βάρους, παχυσαρκίας και ορισμένων χρόνιων παθήσεων, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα και ο διαβήτης. Πρόσφατη έρευνα της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρείας Παχυσαρκίας δείχνει ότι το συνολικό ποσοστό των μαθητών της Δ’ Δημοτικού με σωματικό βάρος μεγαλύτερο του φυσιολογικού ανέρχονταν σε 44% για τα αγόρια και 41% για τα κορίτσια.

 

Το δικαίωμα στην άθληση συνθλίβεται

στις μυλόπετρες της ΕΕ και του συστήματος

Σήμερα η δυνατότητα ενός νέου να αθληθεί εξαρτάται από την τσέπη του, ο ελέυθερος χρόνος συνεχώς μειώνεται, ενώ η φυσική αγωγή στα σχολεία είναι ανύπαρκτη (τα σχολεία σε ποσοστό 65% αφιερώνουν μόνο έως δύο ώρες την εβδομάδα στην άσκηση των μαθητών στη Β’ και Δ’ Δημοτικού). Οι αθλητικές υποδομές έχουν αφεθεί στη μοίρα τους. Σαν αποτέλεσμα, μόνο το 3% των Ελλήνων αθλούνται συστηματικά και το 39% των Ευρωπαίων δεν αθλούνται ποτέ σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο του 2010. Ο αθλητισμός είναι βουτηγμένος στα επιχειρηματικά συμφέροντα και τη σαπίλα, είναι θέαμα για τα κέρδη. Δηλητηριάζει το μυαλό με τη ντόπα, τα στημένα, τον τζόγο, το κυνήγι της “επίδοσης” για τους χορηγούς και τα κέρδη.

Ολα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με τον αθλητισμό που έχει ανάγκη η νεολαία. Οι νέοι έχουν άλλη επιλογή. Να μη συμβιβαστούν με την κατάσταση που δημιουργεί η πολιτική της ΕΕ και των κομμάτων της. Να παλέψουν για τις σύγχρονες ανάγκες τους κόντρα στην ΕΕ, στο καπιταλιστικό σύστημα.

 

Προγράμματα για τους νέους αγρότες: Σπέρνουν αυταπάτες για να θερίζουν κέρδη τα μονοπώλια

Η  ΕΕ έχει ειδικά προγράμματα για νέους αγρότες που τα χρησιμοποιεί ως βοήθεια όπως υποστηρίζει, για την εγκατάσταση νέων αγροτών στον αγροτικό τομέα. Στην πραγματικότητα τους εγκλωβίζει στην αντιδραστική καπιταλιστική ιδεολογία της, περί επιχειρηματικότητας και ανταγωνιστικότητας, τους δεσμεύει και αυξάνει την εξάρτησή τους από την πολιτική της, εντείνει την εκμεταλλευτική διαδικασία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

 

Πιο ειδικά:

Δίνονται με ευρωκοινοτικά προγράμματα και με ελληνική συμμετοχή, τα «πριμ πρώτης εγκατάστασης» που κυμαίνονται έως και 20.000 ευρώ σε δόσεις και με όρους και προϋποθέσεις δεσμευτικές και ασφυκτικές, π.χ. για το τι θα καλλιεργήσουν (αφού υπάρχουν από την ΕΕ περιορισμοί ακόμη και σε προϊόντα που δεν έχουμε αυτάρκεια π.χ ζάχαρη, γάλα κ.ά) και με την προϋπόθεση ότι δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουν  το πρόγραμμα για μια 10ετία, διαφορετικά  επιστρέφουν το ποσόν που πήραν. Πρέπει  να έχουν δική τους γη, γιατί τα χρήματα αυτά δεν φτάνουν για αγορά ούτε καν ελκυστήρα και άλλων αγροτικών εφοδίων. Είναι πολύ λίγα για να ξεκινήσει κανείς, συνεπώς αναγκαστικά ο κάθε νέος αγρότης δανείζεται, χρεώνεται. Όμως το υψηλό κόστος παραγωγής από τα ακριβά αγροτικά εφόδια που πουλάνε οι πολυεθνικές (φυτοφάρμακα, λιπάσματα, σπόροι, ζωοτροφές, μηχανήματα κ.ά), οι εξευτελιστικές τιμές παραγωγού που δίνουν για τη σοδειά οι εμποροβιομήχανοι, με τον εκβιασμό των φτηνότερων εισαγόμενων, η φορομπηχτική πολιτική της κυβέρνησης και για την αγροτιά (φόροι στο αγροτικό πετρέλαιο, τις γεωτρήσεις, το ηλεκτρικό), οι υψηλές εισφορές στον ΕΛΓΑ, ΟΓΑ, η άμεση φορολογία στο 13% από το πρώτο ευρώ, τα χαράτσια στα σπίτια και τα χωράφια κ.ά, έχουν οδηγήσει στη δραστική μείωση του αγροτικού εισοδήματος. Δεν μπορούν να ζήσουν ή να αγοράσουν αγροτικά εφόδια για να συνεχίσουν την αγροτική δραστηριότητα και φυσικά υπάρχει αδυναμία εξυπηρέτησης των χρεών.

 

Εγκλωβισμένοι στις δεσμεύσεις

Με αυτό τον τρόπο είναι εγκλωβισμένοι χιλιάδες νέοι αγρότες που αξιοποίησαν αυτά τα πριμ για να παραμείνουν στην παραγωγή, εντάχτηκαν, επένδυσαν σε σχέδια βελτίωσης, πίστεψαν ότι θα γίνουν επιχειρηματίες, καταχρεώθηκαν στις τράπεζες. Σήμερα ούτε να εγκαταλείψουν το επάγγελμα τους μπορούν, αφού υπάρχουν δεσμεύσεις και βέβαια η ανεργία καλπάζει, αλλά ούτε και να ζήσουν από την δουλειά τους.

Δηλαδή αυτά που τόσο διαφημίζονται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και τα κόμματα που στηρίζουν την ΕΕ σε καμιά περίπτωση δεν λύνουν το πρόβλημα. Τα αξιοποιούν για να εξωραΐζουν την ΕΕ και  μάλιστα πρόσφατα εξήγγειλαν νέα προγράμματα, ενώ δεν έχουν εξοφλήσει ακόμη τους νέους που εγκαταστάθηκαν με αυτό το ίδιο πρόγραμμα το 2009 και οι οποίοι έχουν χρεοκοπήσει στην πλειοψηφία τους.

Υπάρχει διέξοδος για τη νεολαία της υπαίθρου με άλλη πολιτική, που θα στηρίζεται στον κεντρικό σχεδιασμό και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και της γης. Έτσι θα ξέρουμε και θα καλύπτουμε  τις ανάγκες του λαού και της χώρας σε πρώτες ύλες μέσα από προγραμματισμό τι θα παράγει κάθε περιοχή. Με  ολόπλευρη στήριξη, από  κρατικές βιομηχανίες σπόρων, φαρμάκων, λιπασμάτων, μηχανημάτων, ενέργειας, εγγειοβελτιωτικά έργα, την επιστημονική δημόσια και δωρεάν στήριξη.  Αναπτύσσοντας τον παραγωγικό συνεταιρισμό των μικροκληρούχων  που θα μειώνει το κόστος παραγωγής, θα εξασφαλίζει φθηνά και ποιοτικά προϊόντα στον λαό μέσω του κρατικού εμπορίου και εισόδημα στους αγρότες, με ανάπτυξη συνολικά της υπαίθρου (κέντρα υγείας, μόρφωσης, πολιτισμού, αθλητισμού κ.λ.π).

Αυτό προϋποθέτει  ανάπτυξη  της  κοινωνικής συμμαχίας εργατών, φτωχών αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νεολαίας και των γυναικών των λαϊκών οικογενειών  που θα παλέψουν για ανάπτυξη προς όφελος του λαού.
Όλα αυτά δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν παρά μόνο σε σύγκρουση με την Κοινή Αγροτική Πολιτική,  με αποδέσμευση από  την σΕΕ για να γίνει ο λαός ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει.

 

Πίσω από το φιλοπεριβαλλοντικό μανδύα της ΕΕ…

Η ΕΕ εμφανίζεται με φιλοπεριβαλλοντικό μανδύα προωθώντας πολιτική υπέρ των ανανεώσιμων μορφών ενέργειας, προστασίας της βιοποικιλότητας, των νερών και του αέρα από ρύπους κ.ά., με την “πράσινη οικονομία”, τη μετάβαση προς μια οικονομία χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Αξιοποιώντας διάφορες ΜΚΟ, επιδιώκει να εμπεδωθεί ο “φιλοπεριβαλλοντικός” ρόλος  των μονοπωλίων και η “συνευθύνη όλων” στα περιβαλλοντικά προβλήματα.

Η πολιτική της ΕΕ θα επιβαρύνει το λαϊκό εισόδημα με “πράσινη φορολογία», θα εξασφαλίσει κρατική χρηματοδότηση των επιχειρηματικών ομίλων της πράσινης ανάπτυξης. Ταυτόχρονα το κεφάλαιο θα συνεχίζει την επικίνδυνη δράση του για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον, με βάση την κοινοτική αρχή “ο ρυπαίνων πληρώνει” και θα μετακυλίσει το κόστος στη λαϊκή κατανάλωση και τους λαούς.

 

Με το “Ευρωπαϊκό Σχέδιο για την Ανάκαμψη της Οικονομίας” στόχος ειναι η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, για να βρεθεί σε πλεονεκτική θέση στον ανταγωνισμό με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όταν ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση. Να δώσει νέα ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, διέξοδο για την κερδοφορία τους. Γι’ αυτό και επιχειρεί να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση πολιτικών που αφορούν την κλιματική αλλαγή, προωθεί την επιβολή παγκόσμιων στόχων μείωσης των ρύπων και αγοράς εκπομπών ρύπων για όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ.

Σ’ αυτό το πλαίσιο η ΕΕ έχει το “Γενικό πρόγραμμα δράσης της ΕΕ για το Περιβάλλον έως το 2020: “Ευημερία εντός των ορίων του πλανήτη μας”, το οποίο διαπερνά ως κόκκινη κλωστή, η ανάδειξη και στήριξη του ευρωενωσιακού κεφαλαίου, και ο ρόλος των ΜΚΟ.

 

Στην Ελλάδα…

Στην Ελλάδα η συγκυβέρνηση, τα κόμματα της άρχουσας τάξης, επιδεικνύουν  “περιβαλλοντική ευαισθησία”, υποστηρίζουν την “πράσινη οικονομία” της ΕΕ, την “πράσινη επιχειρηματικότητα”, τις αναδιαρθρώσεις της Λισαβόνας που έχουν συνδιαμορφωθεί με την  συμβολή και των ελληνικών κυβερνήσεων. Προσπαθούν να συγκαλύψουν ότι κοινός στόχος, όπως και στα άλλα καπιταλιστικά κράτη είναι η διευκόλυνση της δράσης του κεφαλαίου σε βάρος του λαϊκού εισοδήματος, του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας. Υπέρ της “πράσινης οικονομίας» τάχθηκε και ο ΣΕΒ με το “Στρατηγικό Σχέδιο Ανάπτυξης Επιχειρήσεων στον Τομέα του Περιβάλλοντος”. Όλοι προσπαθούν να πείσουν το λαό, ότι υπάρχουν λύσεις στο πλαίσιο της ΕΕ, χωρίς να αμφισβητηθεί ο ρόλος των μονοπωλίων.

 

Διέξοδος ο άλλος δρόμος ανάπτυξης

Οι κίνδυνοι για το περιβάλλον και την υγεία είναι αποτέλεσμα της οικονομικής ανάπτυξης με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, που στηρίζεται στην εμπορευματοποίηση και στην καταλήστευση των φυσικών πόρων του πλανήτη.

Στον αντίποδα βρίσκεται η Ευρώπη του Σοσιαλισμού που προϋποθέτει  ανατροπή στο επίπεδο της εξουσίας, σε κάθε ευρωπαϊκό κράτος ξεχωριστά. Για ν’ ανοίξει ο δρόμος γι’ αυτή την προοπτική πρέπει να κλιμακωθεί ο αγώνας για την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, την εδραίωση της λαϊκής, σοσιαλιστικής οικονομίας. Την αντικατάσταση της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής από την κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, με κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής και εργατικό έλεγχο. Ο δρόμος αυτός θα εξασφαλίζει νέες τεχνολογίες, φιλικότερες προς τη φύση, θα υπολογίζει την ορθολογική επίδραση του ανθρώπου στη φύση, τη συνδυασμένη ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

 

Αγώνας για σύγχρονα δικαιώματα, για

αποδέσμευση από την ΕΕ με ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ!

 Η ΕΕ αποτελεί μια προωθημένη περιφερειακή ένωση των μονοπωλίων. Ιδρύθηκε και λειτουργεί με σκοπό να εξασφαλίσει την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στην κούρσα με τα μονοπώλια άλλων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών τσακίζοντας την τιμή της εργατικής δύναμης και παίρνοντας συνδυασμένα όλα τα απαραίτητα μέτρα για την κερδοφορία τους. Πρόκειται για συνασπισμό καπιταλιστικών κρατών για να εξασφαλίσουν τα κοινά τους συμφέροντα εξισορροπώντας σε κάθε φάση τις μεταξύ τους αντιθέσεις που δεν παύουν να υπάρχουν. Η ΕΕ δεν μπορεί να πάρει φιλολαϊκό χαρακτήρα όπως λέει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι από τη φύση της αντιδραστική.

 

Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή με συνέπεια αποκάλυψε αυτόν τον χαρακτήρα της ΕΕ. Ακόμη και όταν όλα τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα (που ορισμένα σήμερα, σε συνθήκες κρίσης εμφανίζονται ως “ευρωσκεπτικιστικά”) μιλούσαν με ομοθυμία για την ευρωπαϊκή “σύγκλιση”, ότι «θα τρώμε με χρυσά κουτάλια», πανηγύριζαν για το «ισχυρό νόμισμα» και τη «συμμετοχή της Ελλάδας στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ στην ευρωζώνη». Το ΚΚΕ έθεσε το καθήκον της πάλης ενάντια στην ΕΕ, για αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία ως απαραίτητο όρο για μια φιλολαϊκή ανάπτυξη. Μόνο έτσι θα πάψουν οι ατελείωτες δεσμεύσεις που προκύπτουν για τον λαό από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ. 

Το ΚΚΕ παλεύει για ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, για αποδέσμευση από την ΕΕ με την εξουσία και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του λαού. Μια Ελλάδα αποδεσμευμένη από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπου τα βασικά μέσα παραγωγής θα είναι λαϊκή περιουσία, η παραγωγή και η κατανομή των αγαθών θα γίνεται με κεντρικό σχεδιασμό κι εργατικό – λαϊκό έλεγχο, θα μπορέσει να αναπτύξει τις τεράστιες δυνατότητες που έχει σαν χώρα με γνώμονα τα λαϊκά συμφέροντα και όχι για την κερδοφορία των μονοπωλίων.

 

Το ΚΚΕ επίσης έγκαιρα τόνισε ότι η ΕΕ, ως ένωση καπιταλιστικών κρατών, διέπεται και από αντιθέσεις και ανταγωνισμούς ανάμεσα στα κράτη μέλη που τη συγκροτούν, οι οποίες οξύνονται σήμερα λόγω του βαθέματος της καπιταλιστικής κρίσης. Η ΕΕ δεν υπήρχε από πάντα και πλέον, πιο καθαρά φαίνεται ότι στο μέλλον δε θα είναι η ΕΕ που ξέρουμε σήμερα. Και αυτή η εκτίμηση του ΚΚΕ, αν και λοιδορήθηκε όταν διατυπώθηκε, σήμερα επιβεβαιώνεται πανηγυρικά.

Τα τελευταία χρόνια λόγω της καπιταλιστικής κρίσης οξύνεται ο προβληματισμός μέσα στους κόλπους του κεφαλαίου για την πορεία της ΕΕ. Δεν είναι λίγες οι φωνές που μιλούν για το αβέβαιο μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Μέσα στην κρίση και στις δυσκολίες διαχείρισης που προκύπτουν μεγαλώνουν οι ανταγωνισμοί, βαθαίνει η ανισομετρία που έτσι και αλλιώς υπάρχει ανάμεσα στα κράτη-μέλη, κάποιος χάνει λιγότερο κάποιος περισσότερο. Διαμορφώνονται έτσι νέοι συσχετισμοί και συμμαχίες χωρών, συμμαχίες τμημάτων της αστικής τάξης. Μέσα στις αστικές τάξεις των κρατών-μελών αλλά και ανάμεσα σε κράτη-μέλη της ΕΕ συνυπάρχουν τόσο “κεντρομόλες” δυνάμεις που μιλούν για «περισσότερη ΕΕ» για «εμβάθυνση της ενοποίησης» κλπ όσο όμως και “φυγόκεντρες” τάσεις που δυναμώνουν. Αυτές αποτυπώνονται ακόμα και σε ντοκουμέντα της ΕΕ αλλά και με άλλες μορφές. Για παράδειγμα, στη Γερμανία υπάρχει τμήμα καπιταλιστών που ίδρυσε και κόμμα που διαφωνεί με την συμμετοχή της Γερμανίας στην Ευρωζώνη. Αντίστοιχες θέσεις προωθούν τμήματα της αστικής τάξης και σε άλλες χώρες (π.χ. Μ. Βρετανία, Ιταλία). Αντίστοιχα στην Ελλάδα αναπτύσσεται σε τμήματα του κεφαλαίου ο προβληματισμός για την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ευρώ. Βλέπουν το ενδεχόμενο τα συμφέροντά τους να υπηρετούνται καλύτερα εκτός ΕΕ ή ευρώ, με αναπροσανατολισμό των διεθνών ιμπεριαλιστικών συμμαχιών (π.χ. πιο στενή πρόσδεση με ΗΠΑ ή Ρωσία). Αυτό εκφράζει ο “ευρωσκεπτικισμός”.

Οι διαφορές ανάμεσα στις επιδιώξεις τμημάτων του κεφαλαίου κάθε άλλο παρά έχουν σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα. Σε μία Ελλάδα που τα εργοστάσια, τα λιμάνια, τα καράβια, συνολικά τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν πάλι σε ιδιοκτήτες–καπιταλιστές δε θα πάψουν να υπάρχουν όλα τα προβλήματα που ζούμε, είτε η Ελλάδα ανήκει στην ΕΕ ή σε άλλη ιμπεριαλιστική συμμαχία, είτε έχει ευρώ ή άλλο νόμισμα. Δε θα πάψουν η ανεργία, τα μεροκάματα πείνας, η ανασφάλιστη δουλειά. Δε θα πάψει η παιδεία να είναι ιδιωτικοποιημένη, οι ταξικοί φραγμοί, η “γνώση” να είναι παραγγελία των επιχειρήσεων. Κι αυτό γιατί θα συνεχίσει να υπάρχει η αιτία: ο καπιταλισμός. Ο λαός θα συνεχίσει να παράγει τον τεράστιο πλούτο που βλέπουμε γύρω μας και αυτόν τον πλούτο θα συνεχίσουν να το γεύονται οι κηφήνες, οι καπιταλιστές.

 

Η σοσιαλιστική Ελλάδα θα είναι “απομονωμένη”

από τις δεσμεύσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης

Το δίλημμα ΕΕ ή “απομόνωση της χώρας” αξιοποιείται χρόνια τώρα για να σπείρει ακόμη μεγαλύτερη μοιρολατρία, να λειτουργήσει τρομοκρατικά και να κρύψει τις πραγματικές δυνατότητες του λαού και της χώρας μας.

Επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει σε γυάλα. Θα προκύψει μέσα από αντικειμενικές συνθήκες επαναστατικής κατάστασης που διαμορφώνονται από τις αντιθέσεις του καπιταλισμού και δεν αφορούν μια μόνο χώρα. Η επανάσταση ξεσπά σε συνδυασμό με μεγάλα γεγονότα (π.χ. πόλεμος, κρίση) που αγκαλιάζουν μια σειρά χωρών.  Η κατάσταση αυτή επιφέρει αλλαγές στον διεθνή περίγυρο και σε γειτονικές χώρες. Αυτό το έχει δείξει και η Ιστορία. Η νικηφόρα Οκτωβριανή Επανάσταση συνέβαλε στην άνοδο των επαναστατικών δυνάμεων, ενώ και με τη στήριξή τους αντιμετώπισε την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας σαφώς και θα είναι σε θέση να συνάψει οικονομικές, εμπορικές και άλλες σχέσεις, αμοιβαία επωφελείς με άλλες χώρες, που βρίσκονται εντός της ΕΕ ή και εκτός, στην περιφέρειά μας ή και μακρύτερα.

Ευρώπη των λαών μπορεί να είναι μόνο η Ευρώπη των σοσιαλιστικών χωρών. Για μία Ελλάδα απελευθερωμένη από τα δεσμά των εκμεταλλευτών παλεύει σήμερα το ΚΚΕ και η ΚΝΕ. Γι’ αυτό και εναντιωνόμαστε στην ΕΕ και σε κάθε κόμμα που θέλει να διαχειριστεί τη σύγχρονη βαρβαρότητα, είτε λέγεται “αριστερό”, είτε “δεξιό”. Γι’ αυτήν την προοπτική καλούμε τους νέους και τις νέες να παλέψουν. Για σύγχρονα δικαιώματα στην παιδεία, στην εργασία, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, στη ζωή. Για το μέλλον που μας ανήκει.

Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση σημαίνει: αποδέσμευση από την ΕΕ – μονομερής διαγραφή του χρέους – κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Πηγή: ΟΔΗΓΗΤΗΣ

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: