Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ειναι κάτι στιγμές που λέω …..

28/06/2012

Κοιτάω στην τηλεόραση και βλέπω νέους, γέρους, άρρωστους να κάνουν ουρές στα φαρμακεία, να ψάχνουν το φάρμακό τους για να ζήσουν. Να αγανακτούν που δεν τους καταλαβαίνει κανείς από την κυβέρνηση. Το επόμενο ρεπορτάζ μιλάει για κάποιον που αυτοκτόνησε γιατί δεν είχε να πληρώσει τη δόση του δανείου και χρωστούσε παντού. Αμέσως μετά η κάμερα πάει σε κάποιους που κοιμούνται στο δρόμο, άστεγοι είναι λέει και το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτούς, κοντά στο 70%, είναι ‘Ελληνες.

Επόμενη σκηνή το πλωτό νησί (1.500 τμ) που μπορείς λέει να απόκτήσεις, μόνο με 5 εκατ. δολάρια. Μετά ξανά φτώχεια, σκοτωμοί, πλημμύρες, νεκροί από σφαγές, νεκροί από αρρώστιες, νεκροί από συμμορίες, ληστείες για πολλά, ληστείες για 50 – 100 ευρώ, απαγωγές, εκβιασμοί, ναρκωτικά φτηνά για την πλέμπα, ακριβά ναρκωτικά για τους λεφτάδες, κοσμήματα κλεμμένα, χαμένα αυτοκίνητα και κατασχέσεις σπιτιών και αυτοκινήτων, από την εφορία, για χρέη πάνω από 300 ευρώ.

Την κλείνω, δεν αντέχω άλλη «είδηση» φλόμωσα, αλλά δεν περνάει λίγη ώρα και πάλι εκεί την ξανανοίγω. Όχι δεν είμαι βιτσιόζος, είμαι άνεργος που ψάχνει να γεμίσει τις ώρες του, να γεμίσει το μυαλό του με πληροφορίες για να «χάσει τη μπάλα» και να ξεφύγει από τα προβλήματα. Η δυστυχία όμως που βλέπω στο γυαλί μου προκαλεί αγανάκτηση, θυμό, θέλω να τα πω να ξεσπάσω, σκέφτομαι όμως ότι δεν πρέπει να τα «χώσω» σε αυτόν που δεν κατάλαβε τι του λέγανε πριν τις εκλογές και τι ζει τώρα, που τον ξεγέλασαν για τη «χώρα που κινδυνεύει», για την ανάγκη να μείνει στην ΕΕ, για την «πατρίδα τους» και την εθνική της κυριαρχία, που κινδύνευε να μείνει χωρίς φάρμακα, χωρίς βενζίνη, χωρίς ζάχαρη, χωρίς … χωρίς … χωρίς …

Την ξανακλείνω. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες που είδα κοντά στο λιμάνι, όμάδα από νέα παιδιά που έσερναν τα μπαγκάζια τους για να πάνε διακοπές και ήταν μές την τρελή χαρά, λες και δεν ζουν εδώ, λες και δεν ξέρουν τι γίνεται. Ανοιγοκλείνω τα μάτια με ένταση για να φύγουν οι σκέψεις που με οδηγούν να τα «χώσω» άγρια σε οποιονδήποτε από τους 400,000 χιλιάδες νέους άνεργους του πρώτου τριμήνου του 2012, που προστέθηκαν στους 1,200,000 άλλους ανέργους που υπήρχαν από την προηγούμενη χρονιά. Να μην τα χώσω στο 68% του πληθυσμού της χώρας που ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας, σε εκείνους που για νοίκι ή για το στεγαστικό πληρώνουν το 43% του μισθού τους. Σε όλους αυτούς που πήγαν και ψήφισαν το πολιτικό προσωπικό των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των μονοπωλίων, των τραπεζιτών, της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας.

Σκέφτομαι, ίσως πρέπει να βρω να τα «χώσω» σε αυτόν που ήξερε και κοίταξε την πάρτη του, που νόμιζε ότι αυτός δεν θα πάθει τίποτα γιατί μέσα στην ΕΕ η «ιδιωτική περιουσία» προστατεύεται με νόμους, άρα δεν κινδυνεύει η δική του, που ήξερε ότι θα δημιουργηθεί πρόβλημα με τα φάρμακα, αλλά αυτός δεν τα έχει ανάγκη αφού είναι «γερό σκαρί», που ήξερε ότι ίσως κάποιοι πεινάσουν, αλλά αυτό έχει κάνει τα κουμάντα του και θα αντέξει μέχρι να περάσει η κρίση και στο κάτω – κάτω της γραφής ας έκαναν και οι άλλοι το κουμάντο τους να έχουν λίγα λεφτά στην πάντα.

Όχι τελικά δεν θα τα «χώσω» σε κανένα. Ξέρω με ποιους έχω να κάνω. Ξέρω ότι οι εκμεταλευτές σπέρνουν φρούδες ελπίδες και αυταπάτες για να παρασύρουν μαζί με τους μικροαστούς και όλους αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ξέρω ότι πρέπει να μείνω ψύχραιμος για να μπορώ να ακούω τις απειλές τους για την κρίση και να μην τους δίνω σημασία. Τι με νοιάζει πως θα λέγετε αυτός που με εξουσιάζει, τι διαφορά θα έχει αν τον λένε Σαμαρά, Βενιζέλο, Τσίπρα, Κουβέλη κλπ εμένα με νοιάζει πως θα καταφέρω να πείσω κι άλλους να καταλάβουν ποιός πρέπει να έχει την εξουσία στα χέρια του για να ζούμε καλύτερα. Στα παλιά μου τα παπούτσια οι ανησυχίες των αστών για τα προβλήματα διακυβέρνησης, στα παλιά μου τα παπούτσια οι ανησυχίες όλων των επίδοξων διαχειριστών για την αστική νομιμότητα (δηλαδή, αν ο εφοπλιστής Βερνίκος δεν ήταν κάτοχος «οφ σορ» εταιρείας, θα ήταν ένας καλός πολιτικός για το λαό, όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ;). Στα παλιά μου τα παπούτσια για το αν την υπογραφή για τη σφαγή μου θα την έχει βάλει ο Σαμαράς, ο Παπούλιας ή ο Τσίπρας… Στα παλιά μου τα παπούτσια τι λέει ο χοντροΠάγκαλος και ποιόν κατηγορεί αυτός ο ξεΐδρωτος σκατοκουβάς.

Έχω καθαρό στη συνείδησή μου ένα: Αυτό το σύστημα δεν έχει μέλλον. Αυτό το σύστημα έχει παρασαπίσει. Αυτό το σύστημα μου πουλάει την εκμετάλλευση ως παραχώρηση δικαιώματος. Αυτό το σύστημα πρέπει να ανατραπεί.

Η εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης (Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο…) δεν αφήνει περιθώρια. Οργάνωση και αγώνας. Διεκδικούμε άμεσα να μπορούμε να ζούμε. Κανείς δε θα μας το χαρίσει. Το διεκδικούμε μέχρι να το κατακτήσουμε.

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: