Skip to content

01/01/2016

60 ΧΡΟΝΙΑ ΕΟΚ / ΕΕ: Σταθμοί μιας πορείας ολοένα και πιο αντιλαϊκής

25/03/2017

25 Μάρτη 1957: Η υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης – από Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο – βάζει το θεμέλιο λίθο της ΕΟΚ / ΕΕ. Η δημιουργία μιας ένωσης καπιταλιστικών κρατών της Δυτικής Ευρώπης μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έρχεται να απαντήσει στην ανάγκη για τη θωράκιση της κερδοφορίας και της εξουσίας του ευρωενωσιακού κεφαλαίου, την ενίσχυση της θέσης των μονοπωλίων των κρατών αυτών στον διεθνή ανταγωνισμό, αλλά κυρίως για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος και της Σοβιετικής Ενωσης, των άλλων σοσιαλιστικών κρατών στην Ευρώπη, που ορθώνονταν ως το αντίπαλο δέος, με την αίγλη τους ενισχυμένη στα μάτια των λαών λόγω και της συμβολής στο τσάκισμα του φασισμού.

Εξήντα χρόνια μετά, όλα όσα έχουν μεσολαβήσει και όσα σήμερα διαδραματίζονται, έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής ένωσης ως ένωσης του κεφαλαίου, έχουν καταρρίψει το μύθο ότι η ένωση του κεφαλαίου τάχα μπορεί να αλλάξει προς το συμφέρον των λαών. Το μικρό – ενδεικτικό – χρονολόγιο που ακολουθεί καταγράφει ορισμένες χαρακτηριστικές στιγμές στην πορεία αυτή.

Ιούνης 1961: Υπογράφεται η Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας – ΕΟΚ. Το Γενάρη του 1962 υπερψηφίζεται ομόφωνα στη Βουλή από όλα τα αστικά κόμματα η κύρωση της Συμφωνίας, που αποτέλεσε καθοριστικής σημασίας γεγονός για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Μόνο η ΕΔΑ καταψήφισε, χαρακτηρίζοντας τη νεοσύστατη ένωση του κεφαλαίου «λάκκο των λεόντων» για το λαό. Η Ελλάδα εντάσσεται τελικά στην ΕΟΚ το 1981.

2 Δεκέμβρη 1985: Η Σύνοδος Κορυφής στο Λουξεμβούργο κατέληξε στο σχέδιο της «Ενιαίας Πράξης», δηλαδή στη δημιουργία μιας «ενιαίας αγοράς» με την καθιέρωση των περιβόητων «τεσσάρων ελευθεριών» (στην κίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού) που εξασφαλίζουν στο κεφάλαιο το πλαίσιο για την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αρχισε να εφαρμόζεται το 1992.

Δεκέμβρης 1991: Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) συνυπογράφουν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ για τη μετεξέλιξη της ΕΟΚ σε Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). Με το άρθρο 73β της Συνθήκης «απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων» και με το άρθρο 102α υιοθετείται η «αρχή της οικονομίας της ανοιχτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό».

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από μεγάλες αλλαγές στην καπιταλιστική οικονομία παγκόσμια και τις αντεπαναστατικές ανατροπές στο σοσιαλιστικό σύστημα, σηματοδοτεί την άγρια αντεργατική επίθεση στην εργατική τάξη όλης της Ευρώπης έως τις μέρες μας, ως όρο ώστε τα μονοπώλια της ΕΕ να απογειώσουν την κερδοφορία τους και να επιβληθούν ως ένας ισχυρός πόλος στον διεθνή ανταγωνισμό, με ιδιαίτερη επιδίωξη τις «νέες αγορές» στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Βασικά της στοιχεία αποτέλεσαν επίσης η διαμόρφωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, όπως επίσης και το «Πρόγραμμα Σύγκλισης» για τις καπιταλιστικές οικονομίες. Αξίζει, υπό το φως και των σημερινών εξελίξεων, να θυμίσουμε την τότε εκτίμηση του ΚΚΕ ότι «Οι διαφορές που υπάρχουν είναι τέτοιες που είναι αδύνατο να υπάρξει σύγκλιση, υπό την κυριαρχία των μονοπωλίων, υπολογίζοντας και τη δράση του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού».

Το ΚΚΕ είχε ζητήσει δημοψήφισμα, αποκαλύπτοντας στο λαό το περιεχόμενο της αντιδραστικής Συνθήκης – ο «Ριζοσπάστης» τη μετέφρασε και τη δημοσίευσε ολόκληρη – και οι βουλευτές του ήταν οι μόνοι που καταψήφισαν τον Ιούλη του 1992 τη Συνθήκη που υιοθετήθηκε με τις ψήφους των βουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της Πολιτικής Ανοιξης και του Συνασπισμού.

2/10/1997: Με τη Συνθήκη του Αμστερνταμ εισάγεται το «Σύμφωνο Σταθερότητας» της ευρωπαϊκής οικονομίας, ενσωματώνεται η Συμφωνία Σένγκεν στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθιερώνεται η έννοια της «ενισχυμένης συνεργασίας» και εισάγεται ειδική πλειοψηφία για τη λήψη αποφάσεων, ενώ καταργείται το βέτο για σειρά θεμάτων.

Στο Σύμφωνο Σταθερότητας – το «οικονομικό Σύνταγμα» της ΕΕ – ορίζονται οι δείκτες τους οποίους πρέπει να τηρούν τα κράτη – μέλη της «Ζώνης του Ευρώ», με βάση τους οποίους αξιολογούνται οι επιδόσεις και θεσμοθετούνται ποινές για τυχόν παρεκκλίσεις. Διακηρυγμένος στόχος η εξασφάλιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και μετά την εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος. Από τότε μέχρι σήμερα, σε διαφορετικές οικονομικές συνθήκες, το «Σύμφωνο Σταθερότητας» εμπλουτίζεται με αντιλαϊκές πολιτικές μέχρι το πρόσφατο «Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας».

Με την ενσωμάτωση της Συμφωνίας Σένγκεν η ΕΕ κάνει ένα ακόμη βήμα για την ολοκλήρωση του μηχανισμού παρακολούθησης και καταστολής, τη διασύνδεση και συνεργασία των κατασταλτικών μηχανισμών για τη θωράκιση της καπιταλιστικής εξουσίας. Κάνει επίσης επίσημη πολιτική τον αντικομμουνισμό, εξισώνοντας το φασισμό με τον κομμουνισμό.

1η Γενάρη 1999: Ξεκινά και τυπικά η Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ, από την οποία απορρέουν όλες οι πολιτικές για τη «μείωση του εργατικού κόστους», την άγρια δηλαδή επίθεση των μονοπωλίων και των κυβερνήσεων κατά των εργατικών δικαιωμάτων. Λιτότητα χωρίς ημερομηνία λήξης, κατεδάφιση των συστημάτων Κοινωνικής Ασφάλισης, κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, προκειμένου να αυξάνεται ο βαθμός εκμετάλλευσης των εργατών και τα κέρδη του κεφαλαίου.

Το κοινό νόμισμα, το ευρώ, καθιερώθηκε για να ενισχυθεί η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων και εμπορευμάτων στο εσωτερικό της Ευρώπης, να εξαφανιστούν οι συναλλαγματικοί κίνδυνοι από τη διακύμανση των ισοτιμιών, αλλά και ως ισχυρό εργαλείο στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, ιδιαίτερα απέναντι στο δολάριο. Η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ το 2001.

Άνοιξη 1999: Η ΕΕ πρωτοστατεί στο αιματοκύλισμα του γιουγκοσλαβικού λαού, με τα ΝΑΤΟικά βομβαρδιστικά να απογειώνονται από αεροδρόμια της Ιταλίας και ΝΑΤΟικές δυνάμεις να διέρχονται από εδάφη της Ελλάδας, παρά και ενάντια στην ομόθυμη εναντίωση του λαού στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. Ηταν ομόφωνη η απόφαση των «15» τότε της ΕΕ για εμπάργκο στη Γιουγκοσλαβία.

Μάρτης 2000: Υπογράφεται η Συνθήκη της Λισαβόνας. Με επίκεντρο την εξασφάλιση της ανταγωνιστικότητας του ευρωενωσιακού κεφαλαίου, εισάγεται σειρά αναδιαρθρώσεων, όπως η κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και οι ελαστικές μορφές εργασίας, η παράδοση των συστημάτων Κοινωνικής Ασφάλισης στο κεφάλαιο, η εμπορευματοποίηση των τομέων Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, η ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων κρατικής ιδιοκτησίας, ιδιαίτερα αυτών που έχουν στρατηγική σημασία, όπως π.χ. στις τηλεπικοινωνίες, στην Ενέργεια κ.λπ.

Συνέχεια αυτής της στρατηγικής είναι η στρατηγική «Ευρώπη 2020» για την απασχόληση και την ανάπτυξη, που χαράζει τις επόμενες αντεργατικές ανατροπές με στόχο τη επαναφορά της καπιταλιστικής οικονομίας της ευρωένωσης σε τροχιά κερδοφορίας.

2005: Η καθιέρωση του κοινού νομίσματος, του ευρώ, σε συνδυασμό με τη «διεύρυνση» του 2004 (ένταξη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, της Κύπρου και της Μάλτας) οδήγησαν στην απόπειρα για το επόμενο βήμα, την «πολιτική ενοποίηση». Στοιχείο αυτής της προσπάθειας η δημιουργία του λεγόμενου Ευρωσυντάγματος, που επιχειρούσε να θέσει τις βάσεις για τη δημιουργία κοινών πολιτικών θεσμών, με τελικό σκοπό τη δημιουργία μιας ομοσπονδιακής Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με τα τότε γαλλογερμανικά σχέδια.

Για να μαθαίνουν οι νέοι αλλά και …οι παλιοί.

23/03/2017

Για να μαθαίνουν οι νέοι την αλήθεια, για την επανάσταση του 1821 και να καταλάβουν ότι το σχολικό παραμύθι περί αγιασμού των όπλων από το παπαδαριό και ότι τάχα η ύψωση του λάβαρου της επανάστασης έγινε στην Αγία Λάυρα.

Η ιστορία αυτή φτιάχτηκε από αυτούς που πήραν την εξουσία και όχι από αυτούς που έκαναν την επανάσταση (Κολοκοτρώνης – κλείστηκε φυλακή, Νικηταράς – βασανίστηκε και πέθανε τυφλός ζητιανεύοντας στο Πασαλιμάνι, Παπαφλέσσας – αφορισμένος πέθανε στο Μανιάκι, Ανδρούτσος – φυλακίστηκε, βασανίστηκε και τον αυτοκτόνησαν από την Ακρόπολη κλπ) αλλά για να συντηρήσει το εκκλησιαστικό ιεραρχείο για να περάσει η τεράστια περιουσία, που είχαν κλέψει οι τούρκοι κατακτητές, στις εκκλησίες και τα μοναστήρια και όχι στο φτωχό λαό που “απελευθερώθηκε”. Σαν σήμερα λοιπόν στις 23 Μάρτη του 1821 και αφού έχει ξεκινήσει (άλλη μια) επανάσταση από τη Μάνη και έχει ήδη απελευθερώσει την πόλη της Καλαμάτας, το Πατριαρχείο, που ήταν επιφορτισμένο από το Οθωμανικό καθεστώς με το «καθήκον του τοποτηρητή» της ευταξίας στους υπ΄ευθύνη της πληθυσμούς και εχθρικό βέβαια προς τα φιλελεύθερα – αστικά ιδεώδη που έφερνε η επανάσταση του 1821, επιστράτευσε το όπλο του αφορισμού (όπως είχε πράξει και στο παρελθόν στα Ορλωφικά, στις εξεγέρσεις του 1807, του 1808 κλπ).

Στον αφορισμό του ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ χαρακτήριζε την Επανάσταση ως «αχαριστία […] συνοδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον της κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας», που «εμφαίνει και τρόπον αντίθεον»! Τους δε «ασεβείς πρωταίτιους», Μ. Σούτσο και Α. Υψηλάντη, τους καταδίκαζε ως «συμπράκτορες φιλελεύθερους», οι οποίοι, «επιχείρησαν έργον μιαρόν, θεοστεγές και ασύνετον» και καλούσε τους πιστούς «να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε».

Το κείμενο διαβάστηκε από άμβωνος σε όλους τους χριστιανικούς πληθυσμούς, κάνοντας μεγάλη ζημιά στην υπόθεση του Αγώνα (ιδιαίτερα μεταξύ των αγροτικών πληθυσμών). Την ίδια στιγμή προκάλεσε την κατακραυγή σημαντικού μέρους των καταπιεζόμενων λαών, που μέσα τους έκαιγε η φλόγα της Επανάστασης.

Αυτά για την επανάσταση και τα “υψωμένα λάβαρα” της …εκκλησίας!!!!

Πώς (δεν) ξεκινά ένας πόλεμος;

19/03/2017

«Κι όμως ο πόλεμος στη Συρία ξεκίνησε από ένα γκραφίτι»: Με αυτόν τον τίτλο «καρμπόν» ταξιδεύει τις τελευταίες μέρες από σάιτ σε σάιτ ένα αφιέρωμα για τα 6 χρόνια από το Μάρτη του 2011, όταν ξέσπασε ο πόλεμος στη Συρία. Σύμφωνα με το κείμενο, ο πόλεμος ξεκίνησε με ένα σύνθημα ενάντια στον Ασαντ που γράφτηκε σε τοίχο σχολείου από μια παρέα παιδιών, τα οποία δέχτηκαν βασανιστήρια από το «καθεστώς», προκαλώντας κύμα κινητοποιήσεων από το συριακό λαό.

Οι χιλιάδες επισκέπτες των ιστοσελίδων που αναπαράγουν το άρθρο δεν θα διαβάσουν για τον πραγματικό χαρακτήρα του πολέμου που είναι σε εξέλιξη με επίκεντρο τη Συρία. Θα «μάθουν» ότι η ευθύνη για το μακελειό βαραίνει σχεδόν αποκλειστικά την κυβέρνηση Άσαντ και ότι τέτοια ιμπεριαλιστικά εγκλήματα εκκινούν από ένα λίγο – πολύ τυχαίο περιστατικό. Ότι δεν ευθύνονται οι συγκρούσεις και οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη και τις συμμαχίες τους, στο φόντο της οικονομικής κρίσης.

Τέτοιες βολικές ερμηνείες που αναπαράγονται γύρω από τον πόλεμο σε ολόκληρη την περιοχή δεν «βλέπουν» τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, π.χ. το σχέδιο «Μεγάλη Μέση Ανατολή» και την «Αραβική Άνοιξη», την οποία τότε πολλοί καλοθελητές αποθέωναν.

Όμως αυτές οι ερμηνείες είναι βολικές μόνο για το σύστημα και όχι για το λαό, αφού κρύβουν τις αιτίες του πολέμου, της προσφυγιάς και της εξαθλίωσης για να αποδυναμώσουν την πάλη για την ανατροπή του.

Η «κοινωνική Ευρώπη» και άλλα παραμύθια.

17/03/2017

Επτά υπουργοί από διαφορετικές κυβερνήσεις κρατών – μελών της ΕΕ δημοσίευσαν στην εφημερίδα «Κοριέρε Ντελα Σέρα» ένα κοινό άρθρο – παρέμβαση στις διεργασίες που γίνονται στην ΕΕ, με τον τίτλο «Η ανάγκη να οικοδομηθεί μια πιο κοινωνική Ενωση». Από την ελληνική κυβέρνηση, το άρθρο υπογράφει ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Γ. Κατρούγκαλος, μαζί με τους ομολόγους του από τη Γερμανία, τη Μάλτα, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Τσεχία και την Πορτογαλία. Πέρα από την προσπάθεια που κάνουν να εξωραΐσουν την 60χρονη ιστορία της ΕΕ, με τις αναρίθμητες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την κατακρεούργηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, την περιστολή κοινωνικών και άλλων δικαιωμάτων, την ταύτιση του κομμουνισμού με το ναζισμό και την αθώωση των εγκλημάτων του δεύτερου, το άρθρο των επτά κυβερνητικών στελεχών έχει το βλέμμα στραμμένο κυρίως προς τα μπρος: Στην προβολή κάλπικων «διαχωριστικών γραμμών» ανάμεσα σε διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αστικής πολιτικής, που συγκρούονται για το πώς θα εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, στις συνθήκες που διαμορφώνουν οι δυσκολίες της οικονομίας να ανακάμψει ορμητικά, η ανισομετρία στην ΕΕ που μεγαλώνει, η όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα στα κράτη – μέλη και με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Σύμφωνα με τους αρθρογράφους, τα μεγάλα «επιτεύγματα» της ΕΕ, όπως η ειρήνη, η δημοκρατία, η ελευθερία, η ισότητα, η ευημερία και η αλληλεγγύη (!), έχουν ορισμένες «ατέλειες», που γεννούν αμφιβολίες στους λαούς για το κατά πόσο η ΕΕ είναι σε θέση «να αντιμετωπίσει προκλήσεις όπως εκείνη της ανεργίας, της οικονομικής ύφεσης και του Μεταναστευτικού». Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η ανεργία και η «οικονομική ύφεση» παρουσιάζονται σαν να στάλθηκαν από τον ουρανό για να δοκιμάσουν τη συνοχή της ΕΕ! Σαν να μην είναι και τα δυο στο DNA του καπιταλισμού, παράγωγα της οργάνωσης της παραγωγής με κριτήριο το κέρδος. Σαν να μην είναι η κρίση αποτέλεσμα της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων που προηγήθηκε στα κράτη – μέλη της ΕΕ (έστω και με διαφορετικούς ρυθμούς στο καθένα), από το ξεζούμισμα των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Σαν να μην είναι η προσφυγιά αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, για την αύξηση της γεωπολιτικής ισχύος, το μοίρασμα αγορών και πηγών Ενέργειας, τον έλεγχο των αγωγών και των δρόμων του παγκόσμιου εμπορίου, στα οποία η ΕΕ συμμετέχει πρωταγωνιστικά.

Κατά την άποψη των επτά υπουργών, η ιμπεριαλιστική ΕΕ είναι το θύμα και όχι ο θύτης, καθώς αξιοποιείται ως «αποδιοπομπαίος τράγος πολλών προβλημάτων», με αποτέλεσμα την άνοδο του λαϊκισμού, που βάζει σε κίνδυνο τις «κοινές προτεραιότητες» και «τα ίδια τα θεμέλια του ευρωπαϊκού σχεδίου». Με άλλα λόγια, η ενίσχυση του ρεύματος του ευρωσκεπτικισμού και οι φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται στην ΕΕ, προέκυψαν – σύμφωνα με την ανάλυση των επτά υπουργών – από συσσωρευμένες διαχειριστικές «αρρυθμίες», που όμως υπάρχει ακόμα χρόνος να διορθωθούν. Προκειμένου, λοιπόν, να διατηρηθεί ζωντανό το «όραμα» της Ενωμένης Ευρώπης, το άρθρο προτείνει «να πορευθούμε προς μια πιο κοινωνική Ένωση, η οποία να καταβάλει περισσότερες προσπάθειες για τη δικαιοσύνη και την υπεράσπιση των κοινών αξιών (…) να γίνει η Ευρωπαϊκή Ένωσή μας μια πραγματικά κοινωνική Ένωση, με δικαιώματα για τους εργαζόμενους και ασφαλή εισοδήματα, έναν εγγυημένο βασικό μισθό σε όλες τις χώρες – μέλη και αποτελεσματικά μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι μισθολογικές αποκλίσεις και οι μεγάλες διαφορές στο βιοτικό επίπεδο και στην Κοινωνική Ασφάλιση».

Το κείμενό τους είναι πραγματικό «περιβόλι». Βλέποντας τη φτώχεια να μεγαλώνει για τα λαϊκά στρώματα και τις αντιθέσεις να οξύνονται, οι επτά υπουργοί βγάζουν μπροστά το σχέδιο για μια «κοινωνική Ευρώπη», που θα κάνει τι; Θα διαμορφώνει για τους εξαθλιωμένους ένα πλαίσιο διαχείρισης της ακραίας φτώχειας και θα συντηρεί τους πιο φτωχούς στο επίπεδο της οριακής επιβίωσης. Για να το πετύχει αυτό, θα αξιοποιήσει δοκιμασμένα στην πράξη εργαλεία και θα επινοήσει νέα, όπως για παράδειγμα ο «εγγυημένος βασικός μισθός». Παραλλαγές αυτού του μηχανισμού δοκιμάζονται ήδη, με το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης στην Ελλάδα, ή το εγγυημένο βασικό εισόδημα στη Φιλανδία και πάει λέγοντας. Μέσα από τέτοια πολυδαίδαλα συστήματα, τα κράτη αποκτούν την ευχέρεια να περιορίζουν και να καταργούν στοχευμένα κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα, εξισώνοντας τους πάντες στα όρια της φτώχειας. Από την άλλη, διαμορφώνουν μηχανισμούς εξάρτησης, καταναγκασμού των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από το αστικό κράτος και την αντιλαϊκή πολιτική του, καθώς η επιβίωσή τους εξαρτάται από το κατά πόσο πληρούν τα κριτήρια να μετατάσσονται από το ένα πρόγραμμα της φτώχειας στο άλλο. Δεν έχει κανείς παρά να δει την ταινία «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ», που περιγράφει πώς λειτουργούν αυτά τα συστήματα στη Μ. Βρετανία.

Επομένως, όταν οι επτά υπουργοί μιλάνε για αντιμετώπιση των «μισθολογικών αποκλίσεων» και των διαφορών στο βιοτικό επίπεδο, δεν εννοούν φυσικά να στερηθούν τα μονοπώλια την κερδοφορία τους, αλλά να εξισωθούν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα προς τα κάτω σε ό,τι αφορά μισθούς, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, να μοιραστούν και να ανακυκλώσουν τη φτώχεια τους. Αυτήν είναι, άλλωστε, η φιλοσοφία και της ατζέντας Γιούνκερ για τον «κοινωνικό πυλώνα» της ΕΕ, που συζητήθηκε προχτές ξανά στο Ευρωκοινοβούλιο. Αναγνωρίζοντας, εξάλλου, το ρόλο του «κοινωνικοεταιρισμού» στην ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, στο άρθρο τους σημειώνουν με έμφαση ότι «πρέπει να εργαστούμε σε στενή επαφή με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, για να αναπτύξουμε μορφές κοινωνικής προστασίας και ένα κοινωνικό κράτος το οποίο να ικανοποιεί τις ανάγκες οικονομιών που εξελίσσονται με ιδιαίτερη ταχύτητα». Αυτά κι αν είναι εύσημα για τους απανταχού εργατοπατέρες, φυσικά και για τους εκπροσώπους του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού στην Ελλάδα. Τελικά, σε ένα πράγμα θα συμφωνήσουμε με το άρθρο. Οτι «η αυριανή Ευρώπη δεν θα είναι σαν τη χτεσινή Ευρώπη». Με τη διαφορά ότι η ευημερία του λαού, ούτε χτες, ούτε αύριο, δεν μπορεί να εξασφαλιστεί κάτω από την εξουσία του κεφαλαίου και εντός των διακρατικών του ενώσεων, όποια μορφή κι αν πάρουν.

Το βρήκα ΕΔΩ

Η διαστρέβλωση της ιστορικής πορείας του ΚΚΕ στην υπηρεσία της αστικής εξουσίας

13/03/2017

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*

Την Κυριακή 5 Μάρτη, κυκλοφόρησε ένθετο της εφημερίδας «Documento», με τίτλο «Ζαχαριάδης, Βαφειάδης, Καραγιώργης. Οι κορυφαίοι της ελληνικής τραγωδίας».

Για τις πολιτικές στοχεύσεις αυτής της έκδοσης μας προϊδεάζει το editorial που υπογράφει η Βασιλική Λάζου, όπου αναφέρεται:

«Διατρέχοντας τις βιογραφίες τριών κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ και του ΔΣΕ – Ζαχαριάδη, Βαφειάδη, Καραγιώργη – μέσα στους «τόμους» αγώνων και θυσιών, προσκρούουμε αναπόδραστα και σε σελίδες μελανές: απομακρύνσεις και εκκαθαρίσεις στελεχών – ενίοτε βίαιες – που τραυμάτισαν και πληγώνουν την Αριστερά και τον ευρύτερο δημοκρατικό κόσμο. Δεν θα κάνουμε στο σημείωμα αυτό την αποτίμηση τις ήρξατο χειρών αδίκων ή ποιος χρησιμοποίησε τις πιο ακραίες μεθόδους. Εξάλλου, κάθε αναγνώστης θα μπορέσει να βγάλει τα συμπεράσματά του μέσα από τις σελίδες που ακολουθούν.

Το να αποστρέψουμε την κεφαλή από τα τραυματικά αυτά γεγονότα συνιστά ανώφελη υπεκφυγή. Οπως και να τα βάζουμε κάτω από το χαλί με αποκαταστάσεις στελεχών, μερικές ή ολικές, ανάλογης πολιτικής σκοπιμότητας με τις αντίστοιχες καθαιρέσεις τους. Αντίθετα η ψύχραιμη «αναψηλάφηση» μπορεί να αποδώσει συμπεράσματα από τα «παρελθόντα» και «οδηγίες χρήσης» για τα επιγενόμενα…

…Οσο μεγάλες και αν υπήρξαν οι αντιθέσεις τους και όσες σκληρές κατηγορίες κι αν εκτοξεύθηκαν, όλοι τους ήταν παιδιά της ίδιας πολιτικής μήτρας. Την ίδια υπόθεση υπηρέτησαν με πάθος και φανατισμό. Παίρνοντας άλλοτε το ρόλο του θύτη και άλλοτε το ρόλο του θύματος». (σελ. 3)

Διαβάζοντας το σύνολο της έκδοσης, μπορεί να καταλάβει κανείς καλύτερα το νόημα των παραπάνω. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

1. Η επιμελήτρια υποστηρίζει ότι δεν αρκεί να ασχολούμαστε απλά με την αντιπαράθεση του κομμουνιστικού κινήματος με την αστική εξουσία, αλλά οφείλουμε να δούμε και τις «μελανές σελίδες» της ιστορίας του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος. Η επισήμανση αυτή μπορεί να γίνει εύκολα αποδεκτή από κάθε κομμουνιστή, στο βαθμό που, όπως σημείωνε ο Μαρξ:

«…οι προλεταριακές επαναστάσεις (…) κάνουν αδιάκοπη κριτική στον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε τόσο την ίδια τους την πορεία, ξαναγυρίζουν σε αυτό που φαίνεται ότι έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, περιγελάνε με ωμή ακρίβεια τις μισοτελειωμένες δουλειές, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες των πρώτων τους προσπαθειών, φαίνονται να ξαπλώνουν χάμω τον αντίπαλό τους μόνο και μόνο για να του δώσουν την ευκαιρία ν’ αντλήσει καινούριες δυνάμεις από τη γη και να ορθωθεί και πάλι πιο γιγάντιος μπροστά τους, οπισθοχωρούν συνεχώς μπροστά στην ακαθόριστη απεραντοσύνη των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθεί η κατάσταση που κάνει αδύνατο κάθε ξαναγύρισμα και όπου οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν:

«Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!»».1

Ομως, αυτό σημαίνει ταυτόχρονα πως οι «»οδηγίες χρήσης» για τα επιγενόμενα» που φαίνεται ότι αναζητεί η επιμελήτρια της έκδοσης, έχουν νόημα μόνο όταν επιχειρούνται από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Οταν αναζητούνται υπό το πρίσμα της σύγχρονης αμφισβήτησης της αστικής εξουσίας και της επιδίωξης της ανατροπής της. Και φυσικά, οι ανάγκες μιας τέτοιας αναζήτησης απαιτούν πολλά περισσότερα από επιφανειακές περιγραφές, μικροαστικά θρηνολογήματα και μοιρολατρία απέναντι στις «ακατάβλητες» δυνάμεις της αστικής εξουσίας και τα απροσμέτρητα λάθη του κομμουνιστικού κινήματος. Απαιτούν πορίσματα που να συνδράμουν στη διαμόρφωση μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής και κατά συνέπεια είναι ταξικά και πολιτικά φορτισμένα, διαχωρισμένα από τις ωραιοποιήσεις και τη λαθολογία.

Κηρύττουν υποταγή στην αστική εξουσία.

2. Μια απόπειρα κριτικής αποτίμησης της Ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα αυτού του είδους και με κριτήριο την ενίσχυση της σύγχρονης πάλης για τη σοσιαλιστική εξουσία, πραγματοποίησε με συλλογικό τρόπο το ΚΚΕ πριν από 6 χρόνια. Ο Β’ Τόμος του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ (1949 – 1968)2 συζητήθηκε από χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, φίλους και συνεργαζόμενους του Κόμματος, πριν εγκριθεί από Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Κόμματος. Όμως τα πορίσματα αυτής της συλλογικής δουλειάς, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η εκτίμηση των θέσεων του Μάρκου Βαφειάδη και του Κώστα Καραγιώργη, η αυτοκριτική για τις συνθήκες θανάτου του τελευταίου και η αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη κ.λ.π. «προσπερνιόνται» από την επιμελήτρια της έκδοσης ως «ανάλογης πολιτικής σκοπιμότητας με τις αντίστοιχες καθαιρέσεις τους».

Με αυτό τον τρόπο, η επίκληση μιας αντικειμενικής προσέγγισης της Ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος γίνεται το όχημα δικαιολόγησης της υποκειμενικής αστικής και οπορτουνιστικής κριτικής στο ΚΚΕ. Ετσι, ο Θανάσης Καρτερός, ο οποίος στο διάλειμμα των άρθρων δικαιολόγησης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, «νομιμοποιείται» ως τιμητής του κομμουνιστικού κινήματος, μας «πληροφορεί»:

«Ο αντίπαλος είναι πολύ πιο ισχυρός απ’ ό,τι υπέθεταν οι πατέρες του ιστορικού υλισμού, ξέρει να ελίσσεται και να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες, να αντιμετωπίζει τις οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις του, να ξαναγεννιέται μέσα από τις ήττες του. Η αγορά, που αντιμετωπίστηκε από τους θεωρητικούς του σοσιαλισμού ως ιστορικά ξεπερασμένη, θα αποδειχτεί το μεγάλο όπλο του καπιταλισμού, που θα του δίνει συνεχώς την πρωτοβουλία των κινήσεων, που θα του επιτρέπει να εκτονώνει κάθε πίεση και να ενσωματώνει μεγάλα τμήματα των εργαζομένων, ακόμη και ολόκληρα έθνη».3

Σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύουμε να αμφισβητήσουμε την πείρα και τη γνώση του Θανάση Καρτερού, όπως και των άλλων του ΣΥΡΙΖΑ, για το πώς η αστική εξουσία προσπαθεί να ξεπερνά προς όφελός της τις οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις της. Κάτι παραπάνω ξέρει.

Του αναγνωρίζουμε ακόμα το δικαίωμα να θεωρεί ιστορικά αξεπέραστες τις αντιλήψεις του 17ου αιώνα για την αναγκαιότητα της καπιταλιστικής αγοράς που είναι στη φύση του ανθρώπου – λύκου.

Ομως, δεν μπορεί να «θολώνει» τα νερά και να εμφανίζει τις σκοταδιστικές αντιλήψεις του ως τοποθέτηση από τη σκοπιά του εργατικού – λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος. Κι αυτό διότι, σε αντίθεση με τη μαρξική επιταγή, επικαλείται τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες τους, όχι για να τις υπερβεί, αλλά για να δικαιολογήσει τη μακροημέρευση της αστικής εξουσίας που υπηρετεί.

Αλλοιώνει την ιστορική πορεία του ΚΚΕ, χρησιμοποιεί τους νεκρούς του, προκειμένου να πείσει ότι τα σημερινά δεινά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων είναι ανυπέρβλητα, ότι η καπιταλιστική αγορά είναι αιώνια και ανίκητη.

3. Η συγκεκριμένη αντιμετώπιση της ιστορικής διαδρομής του ΚΚΕ δεν αποτελεί βέβαια «προνόμιο» του κειμένου που υπογράφεται από τον Θ. Καρτερό. Κανείς από τους τρεις συγγραφείς του ενθέτου δεν ασχολείται με την άντληση χρήσιμων ιστορικών συμπερασμάτων για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Τα κείμενα βρίθουν αντιφάσεων και αποσπασματικής παρουσίασης ιστορικών γεγονότων, ενώ στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν παρατίθενται οι ιστορικές πηγές που θα δικαιολογούσαν τους ισχυρισμούς των συγγραφέων τους.

Η ανάδειξη όλων αυτών των πλευρών θα απαιτούσε το ξεδίπλωμα μιας πιο εκτεταμένης επιχειρηματολογίας, η οποία δεν χωρά στην έκταση του παρόντος κειμένου. Στην παρούσα φάση επισημαίνουμε απλά τα προηγούμενα, μόνο για να γίνει αντιληπτό πώς ο αντικειμενικός στόχος των συγγραφέων δεν είναι η ενίσχυση του εργατικού – λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος σήμερα, αλλά η διασπορά αμφιβολιών για την ιστορία, για τις θυσίες του, για το εφικτό των προτάσεών του και πάνω απ’ όλα για τη δυνατότητα να αρθρώσει σήμερα μια αντικαπιταλιστική στρατηγική διεξόδου από την κρίση, με στόχο το σοσιαλισμό.

Στόχος τους πάνω απ’ όλα είναι να δικαιολογήσουν ειδικότερα στα πιο ριζοσπαστικά λαϊκά στρώματα τις ευαγείς υπηρεσίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό σύστημα, του οποίου είναι αναπόσπαστο τμήμα.

«Ευρωκομμουνιστής» ο Ζαχαριάδης!

4. Η συγκεκριμένη – πολιτικά και ταξικά φορτισμένη – οπτική των συγγραφέων έχει διαχρονικά περιορισμένες δυνατότητες αναφορικά με τα συμπεράσματα που θα καταλήξει. Είτε θα επιλέξει να μεταλλάξει τις στοχεύσεις και τη δράση του κομμουνιστικού κινήματος και των ηγετών του, με τρόπο που να τις κάνει συμβατές με την αστική εξουσία και τη συμμετοχή των κομμουνιστών στην αστική διαχείριση, ώστε να τις εγκολπωθεί, είτε θα επιλέξει να αναδείξει την εγκληματική φύση της σοσιαλιστικής εξουσίας, προκειμένου να την ταυτίσει με την αστική εξουσία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, βέβαια, οι συγγραφείς χρησιμοποιούν συνδυασμένα και τα δύο «πυρά».

Α. Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια του Αγγελου Τσέκερη να αλλοιώσει κάθε επαναστατική αιχμή από τη σκέψη του Νίκου Ζαχαριάδη, προκειμένου να τον παρουσιάσει ως προάγγελο του «ευρωκομμουνισμού»:

«Ο ερχομός του προκάλεσε ενθουσιασμό στις κομματικές δυνάμεις (…). Ομως ο Ζαχαριάδης κατέστησε σαφές ότι δεν θα επιδίωκε έναν επόμενο γύρο.

(…) Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι η γραμμή του ΚΚΕ ήταν ο αναπροσανατολισμός της χώρας στη δημοκρατική ομαλότητα, μέσα από την οποία το κόμμα και οι σύμμαχοί του θα επιδίωκαν την απελευθέρωση από τη βρετανική εξάρτηση και την εφαρμογή ενός προοδευτικού προγράμματος μέχρι τη Λαϊκή Δημοκρατία.

Αυτή η γραμμή του δημοκρατικού δρόμου επιβεβαιώθηκε από το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, μαζί με μια άλλη ιστορική θέση: τη θεωρία των δύο πόλων. (…) Αυτά ακριβώς τα στοιχεία, ο αδιατάρακτος δημοκρατικός δρόμος μέχρι τον σοσιαλισμό και η γεωπολιτική ουδετερότητα, ήταν που εισήγαγαν στη γραμμή του κόμματός τους ο Τορέζ και ο Τολιάτι.

Δεκαετίες αργότερα, τα ζητήματα αυτά θα έρχονταν στο προσκήνιο ως κεντρικοί στρατηγικοί στόχοι του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος. Ομως σε αντίθεση με το Ιταλικό και το Γαλλικό ΚΚ, ο δρόμος της ανανέωσης που άνοιξαν για το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα το 7ο Συνέδριο του ’45 και ο Ζαχαριάδης, επρόκειτο να ανακοπεί βίαια από τον Εμφύλιο…».4

Ο Αγγ. Τσέκερης, αξιοποιώντας λοιπόν τις στρατηγικές αδυναμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και τις συνακόλουθες αντιφάσεις στη στρατηγική του, επιχειρεί να εμφανίσει τον Ζαχαριάδη ως οπαδό της αστικής δημοκρατικής ομαλότητας. Ετσι, απογυμνώνει τον Ζαχαριάδη από τη μεγαλύτερη προσφορά του στο ΚΚΕ, δηλαδή από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη συγκρότηση και δράση του ΔΣΕ.

Το γεγονός ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δεν ήρθε σε πλήρη ιδεολογική – πολιτική ρήξη με την ουτοπική στρατηγική της δημοκρατικής ομαλοποίησης, δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για τις αιτιάσεις του συγγραφέα. Πόσο μάλλον, αφού στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που ο συγγραφέας επικαλείται, ο Ζαχαριάδης τοποθετήθηκε ως εξής:

«Το πρώτο ζήτημα είναι η δυνατότητα που έχουμε στην Ελλάδα για ειρηνικό πέρασμα, ειρηνική εξέλιξη στη λαϊκή δημοκρατία αρχικά και μετά στο σοσιαλισμό. Μίλησαν και άλλοι σύντροφοι και έβαλαν το ζήτημα λίγο μονόπλευρα (…). Εδώ θα πρέπει αμέσως να ξεκαθαρίσεις τούτο ‘δω: ότι πρόκειται για δυνατότητα ειρηνικού περάσματος και όχι για βεβαιότητα. Ενας ισχυρισμός που θα επέμενε στο δεύτερο αυτό, θα ήταν βασικά λαθεμένος και θα μπορούσε να οδηγήσει σε λάθη σοβαρά, σε λάθη με συνέπειες αποφασιστικές για το ΚΚΕ και ολόκληρο το κίνημα (…). Σήμερα μάλιστα εμείς δε θα πρέπει τόσο να τονίζουμε ούτε τη δυνατότητα της ειρηνικής εξέλιξης, γιατί όπως βλέπουμε η αντίδραση και με την ξενική υποστήριξη προσπαθεί με όλα τα μέσα να παρεμβάλλει εμπόδια (…). Εμείς θα πρέπει, τονίζοντας τη δυνατότητα μιας τέτοιας εξέλιξης, ν’ αποδείχνουμε ποιος την εμποδίζει, να εξηγάμε γιατί δε θα πάμε, ενώ η πλειοψηφία του λαού το θέλει, προς ένα ειρηνικό πέρασμα και να προετοιμάζουμε το λαό για να μπορέσει να επιβάλλει το πέρασμα αυτό εφ’ όσον είναι θέληση της πλειοψηφίας με όλα τα μέσα που διαθέτει και με τη συντριβή, αν χρειαστεί, της αντίπραξης της μοναρχοφασιστικής, πλουτοκρατικής μειοψηφίας».5

Β. Ακόμα, όμως, πιο χαρακτηριστική είναι η προσπάθεια του συνόλου των συγγραφέων να εξισώσουν το κομμουνιστικό κίνημα με την αστική εξουσία.

Ο Γιάννης Μπαζός παραθέτει ασχολίαστο ένα τμήμα της επιστολής Βαφειάδη:

«»Πρέπει να σημειωθεί ότι από τα μέσα του 1947 είχε πάρει σχεδόν ολότελα βίαιο χαρακτήρα. Η εθελοντική κατάταξη δεν έφτανε ούτε το 10%»».6

Διόλου τυχαία, πρόκειται για το ίδιο αντιεπιστημονικό επιχείρημα που χρησιμοποιείται από τους εκπροσώπους του λεγόμενου «νέου κύματος» στην ιστορία, προκειμένου άμεσα να δυσφημήσουν τον ΔΣΕ. Μέσω του συγκεκριμένου ιδεολογήματος, οι Καλύβας – Μαραντζίδης, που επιθυμούν να ταυτίσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό, παρουσιάζουν τον αγώνα του ΔΣΕ ως αποκομμένο από την εξέλιξη της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, ως μια βουλησιαρχική επιλογή της ηγεσίας του ΚΚΕ, που επιβλήθηκε με τη δύναμη των όπλων στις λαϊκές μάζες.

Τύφλα να ‘χει ο Καλύβας

Ο Θ. Καρτερός αρχίζει την επίθεση στο ΚΚΕ «υπερασπιζόμενος» τον Κώστα Καραγιώργη:

«Πιστεύει βαθιά στην υπόθεση της επανάστασης και του κομμουνισμού, αλλά όλο του το είναι αρνείται να συρρικνωθεί και να χωρέσει στο τριτοδιεθνιστικό καλούπι για τα κομματικά στελέχη. Είναι μέχρι θανάτου ερωτευμένος με το Κόμμα και τις ιδέες του, αλλά δεν μπορεί παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες για το αντίθετο, να μην παραμένει ερωτευμένος με τη ζωή, την Τέχνη, τη μουσική, την περιπέτεια των ανθρώπινων σχέσεων, τον έρωτα. Τίποτε το ανθρώπινο δεν του είναι ξένο κι αυτό θα τον φέρει άπειρες φορές σε σύγκρουση με τον εαυτό του και τον κομματικό μηχανισμό…».7

Η εξύψωση του «ανθρώπου Καραγιώργη» χρησιμοποιείται για να καταβαραθρωθεί το «απάνθρωπο ΚΚΕ» και γενικότερα το «απάνθρωπο» διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Ο μικροαστικός ανθρωπισμός, βαθιά εμποτισμένος με την υπεράσπιση της αστικής εξουσίας, προσπαθεί βέβηλα να παρουσιάσει το κίνημα χειραφέτησης της εργατικής τάξης και εν τέλει της ανθρωπότητας ως απάνθρωπο. Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και οι εκατοντάδες διανοούμενοι που στρατεύτηκαν στο πλευρό του, επιχειρώντας να κάνουν τα γράμματα και τις τέχνες κτήμα των υπό εκμετάλλευση μαζών, πρωτοστατώντας στη γυναικεία χειραφέτηση, γίνονται λίγο έως πολύ απάνθρωποι και άξεστοι.

Φυσικά, η συνέχεια είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή, αφού ο Καρτερός θα υποστηρίξει:

«…στην Αθήνα οι κομμουνιστές θα δολοφονούνται από τους εχθρούς τους γιατί διεκδικούν κάποιες στοιχειώδεις ελευθερίες και την ίδια στιγμή στη Μόσχα κομμουνιστές θα δολοφονούνται από το ίδιο τους το κόμμα, που δεν ανέχεται καμιά αμφισβήτηση της αυθεντίας του.

(…) Η κόκκινη τρομοκρατία θα συναντήσει τη λευκή σε μια αποθέωση αιματηρής καταστολής κάθε αμφισβήτησης, κάθε αμφιβολίας, κάθε ταλάντευσης».8

Να και η κόκκινη τρομοκρατία. Τύφλα να ‘χει ο Καλύβας και οι χρυσαυγίτες.

5. Μετά από τα προηγούμενα μπορεί να γίνει ευκολότερα κατανοητή η ουσία του κλεισίματος του κειμένου της επιμελήτριας. Η Β. Λάζου μας λέει για τους τρεις πρωταγωνιστές του ΚΚΕ και του ΔΣΕ ότι ήταν παιδιά της ίδιας πολιτικής μήτρας, οπαδοί της ίδιας υπόθεσης που υπηρέτησαν με πάθος και φανατισμό, άλλοτε ως θύτες και άλλοτε ως θύματα. Και στην πράξη υπονοεί ότι όλοι τους ήταν δέσμιοι μιας ουτοπικής ιδεολογίας, η οποία παρά τις αγνές προθέσεις και παρά τα χαρίσματα των υποστηρικτών της, κατέληξε σε εγκλήματα αντίστοιχα της αστικής εξουσίας. Συνεπώς, δεν έχει νόημα να αρνηθεί κανείς επαναστατικά την αστική εξουσία σήμερα. Δεν έχει νόημα να αναζητήσει την ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος σε αυτά τα μονοπάτια.

Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό, ο οποίος όμως είναι πιο αποτελεσματικός και πιο διεισδυτικός σε όσους νιώθουν να ασφυκτιούν στο σημερινό κόσμο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Κι αυτό διότι δεν αρνείται τους «τόμους» των θυσιών και των αγώνων του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά τους αποδομεί, θεωρώντας τους πολιτικά άχρηστους και ανθρωπιστικά επικίνδυνους.

Μπορούσε να είναι διαφορετικά σε μια εφημερίδα όπως το «Documento», που λιβανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχομένως όχι μόνο επειδή συμφωνεί με την ιδεολογική – πολιτική του γραμμή;

*Ο Κώστας Σκολαρίκος είναι συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1. Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2005, σελ. 20-21.

2. Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, Β’ Τόμος του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ (1949-1968), Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2011.

3. Θανάσης Καρτερός, «Κώστας Γυφτοδήμος. Η ζωή και ο θάνατος του Καραγιώργη», HOT DOC. HISTORY, τεύχ. 8, 5 Μάρτη 2017, σελ. 34.

4. Αγγελος Τσέκερης, «Νίκος Ζαχαριάδης. Ο μεγάλος αντιφατικός και οι δύο χαμένες μάχες του», HOT DOC. HISTORY, τεύχ. 8, 5 Μάρτη 2017, σελ. 11-12.

5. Νίκος Ζαχαριάδης, «Μερικά επίκαιρα ζητήματα που σχετίζονται και με το Πρόγραμμά μας (Λόγος στο 4ο Θέμα του 7ου Συνεδρίου που αφορούσε το Πρόγραμμα του Κόμματος)» στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, Εκδόσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Αθήνα 1945, σελ. 17-18.

6. Γιάννης Μπαζός, «Μάρκος Βαφειάδης. Ο «αιρετικός» που έβλεπε τα επερχόμενα και μίλαγε έξω από τα δόντια», HOT DOC. HISTORY, τεύχ. 8, 5 Μάρτη 2017, σελ. 24.

7. Θανάσης Καρτερός, «Κώστας Γυφτοδήμος. Η ζωή και ο θάνατος του Καραγιώργη», HOT DOC. HISTORY, τεύχ. 8, 5 Μάρτη 2017, σελ. 31.

8. Θανάσης Καρτερός, «Κώστας Γυφτοδήμος. Η ζωή και ο θάνατος του Καραγιώργη», HOT DOC. HISTORY, τεύχ. 8, 5 Μάρτη 2017, σελ. 35.

(Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τον «Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» – 12 Μάρτη 2017)

Κυριακή 12 Μάρτη: 20ο Συνέδριο ΚΚΕ Συζήτηση – Σύσκεψη

10/03/2017

Για τις εισφορές των αυτοαπασχολούμενων και την προπαγάνδα της κυβέρνησης

10/03/2017

Του Θανάση ΤΖΙΜΑ*


Είναι γνωστό ότι η κρίση και τα αλλεπάλληλα αντιλαϊκά μέτρα των τελευταίων χρόνων που τη συνοδεύουν, έχουν οδηγήσει χιλιάδες μικρούς αυτοαπασχολούμενους, επαγγελματοβιοτέχνες και έμπορους σε γενικευμένα αδιέξοδα. Ενα μεγάλο τμήμα τους, με δεδομένη την αναδουλειά, την ένταση της μονοπώλησης και την εξαντλητική φορολογία των τελευταίων χρόνων, βρίσκεται διαρκώς φορτωμένο με χρέη σε Εφορία, ΟΑΕΕ, ΔΕΗ, τράπεζες και προμηθευτές.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διατήρησε και αύξησε το αντιλαϊκό οπλοστάσιο που παρέλαβε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Η αλήθεια πίσω από το κυβερνητικό ρεσιτάλ εξαπάτησης

Δεν διστάζει, όμως, αυτές τις μέρες να δώσει ένα ακόμα ρεσιτάλ εξαπάτησης, με αφορμή τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για ένα τμήμα των αυτοαπασχολούμενων που υπάγονταν έως τώρα στον ΟΑΕΕ. Η κυβέρνηση, με προεξάρχοντες την υπουργό Εφη Αχτσιόγλου και τον υφυπουργό Τ. Πετρόπουλο, με θράσος κρύβουν το δάσος πίσω από το δέντρο και εμφανίζουν τις σαρωτικές ανατροπές που έφερε ο νέος αντιασφαλιστικός νόμος ως πράξη φιλολαϊκή και κοινωνικά δίκαιη.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες που έχουν ήδη «καεί» κατά χιλιάδες από την πολιτική της κυβέρνησης, δεν πρέπει να ξεγελαστούν από τον κουρνιαχτό που επιχειρεί αυτή να σηκώσει για να αποσπάσει την ανοχή τους.

Μια ματιά στις συνέπειες του νέου αντιασφαλιστικού νόμου και της πολιτικής που εφαρμόζεται στο χώρο της Υγείας – Πρόνοιας, αρκούν για του λόγου το αληθές: Οι όποιες παροχές Υγείας – Πρόνοιας είχαν απομείνει, θα μειωθούν ακόμα περισσότερο, αναγκάζοντας τους αυτοαπασχολούμενους να βάλουν πολλαπλάσια το χέρι στην τσέπη. Ηδη η συμμετοχή στα φάρμακα είναι της τάξης του 25%, ενώ μια σειρά ακόμα και απλών εξετάσεων έχουν μεταφερθεί σε ιδιώτες με αντίστοιχο φυσικά αντίτιμο. Οι τεράστιες μειώσεις όλων των τελευταίων χρόνων στην κρατική χρηματοδότηση για την Υγεία – Πρόνοια, οι οποίες παγιώνονται και για το 2017, όπως και τα ελλείμματα του νέου υπερταμείου (1,05 δισ. ευρώ για το 2017), σηματοδοτούν νέα επιδείνωση στην ήδη άθλια κατάσταση στα νοσοκομεία, τις δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας κ.τ.λ. Οι όποιες απαραίτητες φροντίδες Υγείας – Πρόνοιας για τον αυτοαπασχολούμενο και την οικογένειά του θα πληρωθούν στο πολλαπλάσιο στα κοράκια της ιδιωτικής Υγείας και Ασφάλισης, που ήδη κάνουν πάρτι για τα δώρα τής κατά τ’ άλλα «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης.

Η περικοπή των συντάξεων μέσω της μείωσης των ποσοστών αναπλήρωσης είναι τόσο δραστική που φτάνει σε πολλές περιπτώσεις (π.χ. 35ετία) μέχρι και το 40%. Χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι που πλήρωναν έως τώρα υπέρογκες εισφορές, βλέπουν τις συντάξεις τους να μετατρέπονται σε φιλοδωρήματα. Με δεδομένο το γεγονός ότι σήμερα το εισόδημα είναι εξαιρετικά περιορισμένο (80% των αυτοαπασχολούμενων δηλώνουν κάτω από 10.000) και πολλοί βγαίνουν στη σύνταξη με χρέη, χιλιάδες θα κληθούν να επιβιώσουν κυριολεκτικά με ψίχουλα (582 ευρώ σύνταξη για την 35ετία αναλογεί σε ετήσιο εισόδημα στο ύψος του βασικού μισθού, δηλαδή 7.000). Δεν συζητάμε καν για όσους δεν έχουν συμπληρώσει 35ετία ή αυτούς που ήλπιζαν σε σύνταξη χηρείας, σε κάποια προνοιακή σύνταξη, αφού και αυτές εξανεμίζονται με το νέο νόμο. Οι ασφαλιστικές εισφορές για ορισμένους από αυτούς μειώνονται, οι ίδιοι όμως καταδικάζονται να περάσουν τα γεράματά τους στη φτώχεια.

Συμπέρασμα: Αυτή είναι η ανταποδοτικότητα που χαρακτηρίζει το νέο αντιασφαλιστικό νόμο επί του πρακτέου, που στην απλή καθομιλουμένη σημαίνει για το μέσο αυτοαπασχολούμενο και εργαζόμενο: «Εχεις λεφτά; Θα έχεις και παροχές Υγείας – Πρόνοιας, αξιοπρεπή σύνταξη. Δεν έχεις λεφτά; Να εύχεσαι να μη σε πιάσει ούτε γρίπη»…

Ποντάρουν στην απελπισία για να αποσπάσουν ανοχή…

Φυσικά, ενώ πολλοί αυτοαπασχολούμενοι ψυχανεμίζονται ότι οι συνέπειες της πολιτικής αυτής θα έρθουν προσαυξημένες στο λογαριασμό του επόμενου διαστήματος, κάτω από τα τρέχοντα πιεστικά προβλήματα δηλώνουν «ας αναπνεύσω σήμερα και αύριο βλέπουμε». Η ίδια η κυβέρνηση ποντάρει στην απελπισία τους, προκειμένου να αποσπάσει την ανοχή τους για παλιά και νέα μέτρα.

Γνωρίζει πολύ καλά ότι από τους αυτοαπασχολούμενους που δηλώνουν κάτω από 10.000 ευρώ δεν μπορεί να εισπράξει και πολύ περισσότερα. Ηδη, στα 10.000 ευρώ εισόδημα ένας επαγγελματίας καλείται να πληρώσει περίπου 2.700 ευρώ για ασφαλιστικές εισφορές, 1.900 ευρώ περίπου φόρο εισοδήματος, 650 ευρώ φόρο επιτηδεύματος και ό,τι άλλο έχει θεσμοθετήσει αυτή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις (π.χ. ΕΝΦΙΑ). Ποια οικογένεια μπορεί να ζήσει σήμερα με υπόλοιπο 4.750 ευρώ περίπου το χρόνο;

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν χαρίζει ούτε ένα ευρώ από τις χρωστούμενες εισφορές (322.000 ενεργοί επαγγελματίες χρωστάνε στον ΟΑΕΕ), αλλά αντίθετα αυστηροποιεί τις διατάξεις των διάφορων ρυθμίσεων που κυκλοφορούν. Ήδη το 1/3 αυτών που είχαν μπει στη ρύθμιση των 100 δόσεων έχουν ήδη αποβληθεί από αυτή. Ταυτόχρονα, με νέα Υπουργική Απόφαση, στέλνει τα χρέη προς τον ΟΑΕΕ στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών (ακόμα και αυτά κάτω από 5.000 ευρώ) για άμεση αναγκαστική είσπραξη, ποντάροντας και στη γενίκευση των ηλεκτρονικών συναλλαγών που προωθείται αυτές τις μέρες, για να εισπράξει και το τελευταίο χρωστούμενο ευρώ.

Και μετά απορεί κανείς γιατί δεν τρέχουν οι αυτοαπασχολούμενοι να πληρώσουν τα ραβασάκια της πρώτης ασφαλιστικής εισφοράς πανηγυρίζοντας…

Να μην περάσουν η εξαπάτηση και η δραστική συρρίκνωση δικαιωμάτων

Οι αυτοαπασχολούμενοι δεν πρέπει να δεχτούν την εξαπάτηση της κυβέρνησης αυτής, που έχει αποδειχτεί μανούλα στην κοροϊδία, αλλά και στη συνέχεια της επίθεσης προκειμένου να δώσει «γη και ύδωρ» στο μεγάλο κεφάλαιο. Ακόμα περισσότερο, δεν πρέπει να αποδεχτούν τη δραστική συρρίκνωση των δικαιωμάτων και των αναγκών των οικογενειών τους, που φέρνει αυτός ο δρόμος ανάπτυξης και ο οδικός χάρτης της ανάκαμψης.

Ο δρόμος της ανατροπής αυτής της πολιτικής, της σύγκρουσης με τα μονοπώλια, την ΕΕ, το κράτος και τις κυβερνήσεις που τα υπηρετούν, ο δρόμος της Κοινωνικής Συμμαχίας με την εργατική τάξη και τους μικρομεσαίους αγρότες είναι ο μόνος που μπορεί να φέρει στο προσκήνιο τις πραγματικές ανάγκες των οικογενειών τους, αλλά και να αποσπάσει ορισμένα μέτρα πραγματικής ανακούφισης μπροστά στα καθημερινά αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί.

*Ο Θανάσης Τζίμας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος της ΚΕ για τους ΕΒΕ

Αρέσει σε %d bloggers: