Skip to content

01/01/2016

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η σοσιαλδημοκρατία

23/08/2016

Η «φρέσκια σοσιαλδημοκρατία» του ΣΥΡΙΖΑ καλεί την ξεφωνημένη και «μπαγιάτικη» ντόπια και ξένη σοσιαλδημοκρατία να στρίψει τάχα «αριστερά» για μια Ευρωπαϊκή Ενωση που θα επιστρέψει στις αρχικές της «αξίες» της «αλληλεγγύης», της «ισοτιμίας» και της «κοινωνικής ευαισθησίας», καθώς και για μια «δίκαιη ανάπτυξη». Η «παλιά» σοσιαλδημοκρατία ξετίναξε τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, με τις αντιλαϊκές πολιτικές, τις μεγάλες αντεργατικές ανατροπές κ.λπ. Εκανε όλη τη βρώμικη δουλειά τις προηγούμενες δεκαετίες και κατάφερε να αφαιρέσει σημαντικά εργατικά δικαιώματα, να επιβάλει βάρβαρα μέτρα ενσωματώνοντας λαϊκές αντιδράσεις, «χώνεψε» διαμαρτυρίες έχοντας καταφέρει σοβαρά πλήγματα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Ολα αυτά έφεραν μεγάλη δυσαρέσκεια σ’ έναν κόσμο που προσδοκούσε (μάταια βέβαια) επειδή η σοσιαλδημοκρατία αυτή «ντύθηκε» σε ορισμένες περιπτώσεις και με «αριστερές», ακόμα και «κομμουνιστικές» φορεσιές (κυβερνήσεις Ζοσπέν στη Γαλλία, Ντ’ Αλέμα στην Ιταλία, ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα κ.λπ.). Το αποτέλεσμα: Το κεφάλαιο βγήκε τόσο πολύ ωφελημένο που ο βιομήχανος Ανιέλι είχε δηλώσει πως «αν έχεις τέτοια Αριστερά, τι να την κάνεις τη Δεξιά»… Εννοώντας, βέβαια, ότι όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, εργασιακές ανατροπές που εφαρμόστηκαν εκείνη την περίοδο στύλωσαν το κεφάλαιο και στρίμωξαν την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα σε ακόμα χειρότερη θέση.

Εκείνη, λοιπόν, την περίοδο μόνο τέτοιες κυβερνήσεις, σοσιαλδημοκρατικές, «σκέτες» ή με «αριστερή φορεσιά», που το ‘παιζαν φιλολαϊκές και αντιδεξιές, θα μπορούσαν να υλοποιήσουν τέτοιες πολιτικές που ήθελε το κεφάλαιο. Ηταν δε τέτοια η απογοήτευση των λαών και τέτοιας έκτασης η διάψευση των προσδοκιών τους που το επόμενο διάστημα τη σκυτάλη ξαναπήραν «δεξιές» κυβερνήσεις τύπου Μπερλουσκόνι (Ιταλία), Σαρκοζί (Γαλλία). Αυτήν την ξεφωνημένη σοσιαλδημοκρατία προσπαθούν να αναστηλώσουν τώρα τύποι σαν τον Ρέντσι, και ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν «φρέσκια» σοσιαλδημοκρατία με την παρουσία του στις ευρωπαϊκές μαζώξεις και συναντήσεις της, εμφανίζεται πρόθυμος να ξεπλύνει τις αμαρτίες της (δηλαδή, τις συνειδητές πολιτικές της υπέρ του κεφαλαίου με θύματα τους λαούς), αξιοποιώντας και το παρελθόν ορισμένων στελεχών του που δεν ντρέπονται να δηλώνουν ακόμα και σήμερα μέχρι και «κομμουνιστές» αλλά και χρησιμοποιώντας την «αριστερή» του φορεσιά. Μια φορεσιά με βάση την οποία εξαπάτησε το λαό και τους εργαζόμενους σπέρνοντας αυταπάτες ότι μπορεί να υπηρετεί τα κέρδη του κεφαλαίου και ταυτόχρονα να υπηρετεί και το λαό, κοροιδεύοντάς τον ότι τον «έσωσε», δήθεν, από τα χειρότερα, κάνοντας σκληρή διαπραγμάτευση. Ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αναστήλωση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Σπέρνει αυταπάτες

Το νέο παραμύθι που προσπαθούν να πλασάρουν στις λαϊκές μάζες λέει το εξής: Η σοσιαλδημοκρατία «λοξοδρόμησε», έχασε τα «αριστερά της» αντανακλαστικά και τώρα πρέπει να τα ξαναβρεί. Γι’ αυτό και η ΕΕ πήγε πίσω από τις αξίες της «αλληλεγγύης», της «ισοτιμίας» και της «δίκαιης ανάπτυξης, για τις οποίες δήθεν ιδρύθηκε. Λέει, δηλαδή, με δυο λόγια, ότι η ΕΕ του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών συμφερόντων και ανταγωνισμών, της άγριας εκμετάλλευσης των λαών (τέτοια ήταν από την ίδρυσή της) μπορεί να μετατραπεί σε Ενωση της ισοτιμίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης και αυτό μπορεί να το κάνει η νέα αναβαπτισμένη σοσιαλδημοκρατία αφού ξεπλυθεί από τις «αμαρτίες της» (δηλαδή, τις συνειδητές πολιτικές με τις οποίες γονάτισε τους εργαζόμενους) και αφού φορέσει και μερικά «αριστερά» μπιχλιμπίδια, όπως αυτά που φοράνε ΣΥΡΙΖΑ – «Podemos» κ.ά., για να ξαναγελάσουν αγνούς αγωνιστές ανθρώπους του μόχθου.

Αλλά δεν υπόσχονται μόνο τη μετατροπή της ΕΕ σε «Ενωση των μονοπωλίων με κοινωνική δικαιοσύνη». Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ εξαγνίζουν και το ΝΑΤΟ! Στην πρόσφατη Σύνοδο στη Βαρσοβία αυτής της επιθετικής δολοφονικής στρατιωτικής συμμαχίας, που έχει ματώσει και συνεχίζει να ματώνει δεκάδες χώρες και λαούς, ο πρωθυπουργός δήλωνε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι το ΝΑΤΟ μπορεί να παίξει προοδευτικό ρόλο και να γίνει η συμμαχία της ειρήνης και της προστασίας των λαών!! Μήπως και το ΝΑΤΟ έχασε τις αξίες του, όπως η ΕΕ, και πρέπει να επιστρέψει σ’ αυτές για τις οποίες ιδρύθηκε; Μένει να το ακούσουμε και αυτό! Ισως και για κεφαλαιοκράτες που θα βάζουν τις επιχειρήσεις τους στην υπηρεσία του λαού («ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη») μπορεί να ακούσουμε στη συνέχεια.

Αλλωστε, πώς θα γίνει να διαφέρει η «νέα» σοσιαλδημοκρατία από την «παλιά» και ξεφωνημένη. Πώς, δηλαδή, θα γίνει να πειστούν οι λαοί ότι οι λυκοσυμμαχίες, τύπου ΕΕ – ΝΑΤΟ κ.λπ., το ίδιο το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, οι αγορές (εμείς θα βαράμε κι αυτές θα χορεύουν!!), ο ίδιος ο καπιταλισμός, δηλαδή, μπορεί να αλλάξει, να γίνει ανθρώπινος με κοινωνικές ευαισθησίες… Κάπως έτσι, με τέτοια άγαρμπα αλλά «πιασάρικα» παραμύθια, Τσίπρας, ΣΥΡΙΖΑ, «Podemos», και λοιποί, κάποιοι πρώην κομμουνιστές φιλοδοξούν να «ξαναγεννήσουν» μια σοσιαλδημοκρατία με φιλολαϊκά τάχα χαρακτηριστικά, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ θα βάλει τον καπιταλισμό να δουλεύει για το λαό! Γι’ αυτό με τέτοιες αυταπάτες και στήνοντας και «ομάδες προοδευτικές» σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου προσπαθούν να επιχειρήσουν νέο ξεγέλασμα των λαών, δίνοντας έτσι ανάσα και χρόνο στους καπιταλιστές να ξαναβρούν το δρόμο για νέα απογείωση των κερδών τους με τη δική τους βεβαίως πολιτική διαχείρισης, αλλά και για να θωρακίσουν καλύτερα την εξουσία τους απέναντι στην εργατική τάξη, απέναντι στους λαούς.

Αυτή είναι και η μεγάλη συνεισφορά και υπηρεσία του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων ευρωπαϊκών κομμάτων, τύπου «Podemos» κ.λπ. στο σύστημα. Γιατί εδώ που τα λέμε δεν είναι και μικρό πράγμα να προσπαθείς να πείσεις ότι ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει σύστημα λαϊκό αλλά έχει «στραβώσει» από κάτι νεοφιλελεύθερους, συντηρητικο-δεξιούς τύπους και τα κόμματά τους, και από κάποια «σφάλματα» μιας «παλιάς» σοσιαλδημοκρατίας. Δεν είναι μικρό πράγμα να προσπαθείς να πείσεις ότι βιομήχανοι και εργάτες και γενικά εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι μπορούν να ζουν αρμονικά (ταξική ειρήνη) και να προοδεύουν όλοι μαζί (κοινή δήλωση βιομηχάνων – κυβέρνησης – ΓΣΕΕ για Εργασιακά), ότι έχουν κοινά συμφέροντα και μοιράζονται κοινές αγωνίες και ότι μπορούν να πετύχουν τον «εθνικό στόχο» για παραγωγική ανασυγκρότηση και έξοδο από την κρίση σε όλη την ΕΕ. Αρκεί στο κυβερνητικό τιμόνι να βρεθούν οι νέες και φρέσκιες «αριστερο-σοσιαλιστικο-δημοκρατικές ευρωπαϊκές δυνάμεις που μπορούν να τιθασεύσουν τις «ακρότητες» των αγορών επιβάλλοντας κανόνες και μετατρέποντας τον άγριο καπιταλισμό των «αγορών και των αριθμών» σε καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Αρκεί να υπάρχει «κοινωνική ειρήνη» ή αλλιώς ειρήνη των τάξεων για το «κοινό τους συμφέρον» (δηλαδή, να υποταχθεί η εργατική τάξη στους καπιταλιστές εργοδότες). Είναι όντως μεγάλη η αποστολή και η υπηρεσία του ΣΥΡΙΖΑ στο εγχώριο και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.

Να προετοιμάσουν την αντεπίθεση

Απέναντι στην προσπάθεια νέας εξαπάτησης των ανθρώπων του μόχθου οι εργατικές – λαϊκές δυνάμεις, εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι, φτωχοί αγρότες, γυναίκες και νεολαία των λαϊκών στρωμάτων είναι αναγκαίο να προετοιμάσουν ακόμα καλύτερα τη δική τους ιδεολογική – αγωνιστική λαϊκή αντεπίθεση. Μέσα από τα ταξικά συνδικάτα, σωματεία, Επιτροπές Αγώνα, Λαϊκές Επιτροπές να χτίζουν ακούραστα τη δική τους συμμαχία, να δυναμώνουν την αγωνιστική τους ετοιμότητα, να προετοιμάζουν και να προβάλλουν ακόμα καλύτερα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις τους.

Η μάχη στο πεδίο των ιδεών και των επιχειρημάτων πρέπει να πάρει άμεσα ακόμη πιο ποιοτικά χαρακτηριστικά. Είναι αναγκαίο μέσα από τη συνεχή αγωνιστική δράση, να δίνονται αναλυτικές λαϊκές απαντήσεις σε ένα προς ένα τα ιδεολογήματα, τα επιχειρήματα που παρουσιάζουν τον καπιταλισμό, τις ενώσεις και συμμαχίες του (ΕΕ – ΝΑΤΟ) ως ενώσεις που μπορούν να «δουλέψουν» για τα λαϊκά συμφέροντα. Οτι στις καπιταλιστικές αγορές δεν μπορούν να μπαίνουν κανόνες και έτσι προτεραιότητα να έχουν «οι άνθρωποι και όχι οι αριθμοί». Οτι καπιταλιστές και εργάτες δεν μπορούν από κοινού να «διορθώσουν» την αγριότητα του συστήματος και με τη συνεργασία τους να το κάνουν σύστημα ανθρώπινο που να δουλεύει για το καλό και των δύο. Οτι όλο αυτό που τραβάει ο λαός δεν είναι γιατί κάποια ακραία νεοφιλελεύθερα κόμματα και πολιτικές «κακοποίησαν» τον καπιταλισμό και την ανάπτυξή του και ότι οι νέες «προοδευτικές δυνάμεις» μπορούν να οδηγήσουν το σύστημα σε μια «δίκαιη ανάπτυξη» και μάλιστα με τη δημοκρατική συμμετοχή του λαού μέσα από τον συνεχή «κοινωνικό διάλογο».

Η μάχη των επιχειρημάτων και των ιδεών αποτελεί βασικό, συστατικό στοιχείο της ταξικής πάλης. Αστική τάξη, κυβέρνηση, εργοδοτικά σωματεία και συμβιβασμένες πλειοψηφίες πολλαπλασιάζουν και απλώνουν τα δικά τους επιχειρήματα στους χώρους δουλειάς, στις συνοικίες, στις γειτονιές, παντού.

Η διαπάλη είναι πιο απαιτητική

Μπροστά στο ταξικό εργατικό κίνημα ανοίγει μια πιο απαιτητική περίοδος, ιδεολογικής – αγωνιστικής ετοιμότητας. Να πηγαίνουν πλάι πλάι οι αγώνες, η μάχη των ιδεών και τα επιχειρήματα – απαντήσεις που θα βοηθάνε λαϊκές δυνάμεις να βγάζουν συμπεράσματα για τον καπιταλισμό, τις ενώσεις του, τον βασικό αντίπαλο, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις του. Να συνειδητοποιούν γιατί πρέπει να υπάρξει ριζική ανατροπή με αλλαγή τάξης στην εξουσία. Το εργατικό – λαϊκό κίνημα, οι ταξικές δυνάμεις, με ακόμα καλύτερη οργάνωση, με πιο επεξεργασμένα επιχειρήματα, με απλό εργατικό λόγο και απαντήσεις, μέσα από την αγωνιστική δράση, μπορούν να δυσκολέψουν τα αστικά, κυβερνητικά επιχειρήματα, να ακυρώσουν σ’ ένα βαθμό την προσπάθειά τους να εμφανίσουν έναν «διορθωμένο και κοινωνικά βελτιωμένο» καπιταλισμό ως απάντηση, υποτίθεται, στον «άγριο και βίαιο» που οδήγησε στη φτώχεια, στην αγανάκτηση και απογοήτευση μεγάλες λαϊκές μάζες.

Η αντιπαράθεση και η διαπάλη μέσα στο εργατικό – λαϊκό κίνημα, μέσα στον ίδιο το λαό, ανάμεσα στα ιδεολογήματα της «διόρθωσης του συστήματος», από τη μια, και την αναγκαιότητα της πάλης για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων εργατικών, λαϊκών αναγκών σε αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή ρότα, τον αγώνα για τη ριζική ανατροπή του συστήματος και την κατάργηση της εκμετάλλευσης, από την άλλη, πρέπει το επόμενο διάστημα να δυναμώσει.

του Γιώτη ΣΑΝΤΖΑΡΙΔΗ

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΚΑΦΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ: Συνεχίζει να πλανιέται ένα τεράστιο «γιατί να γίνει»…

21/08/2016
Σκίτσο για τον κανόνα 17 του Διεθνούς Κανονισμού Αποφυγής Συγκρούσεων (ΔΚΑΣ) που επικαλείται ο χειριστής του ταχύπλοου

Σκίτσο για τον κανόνα 17 του Διεθνούς Κανονισμού Αποφυγής Συγκρούσεων (ΔΚΑΣ) που επικαλείται ο χειριστής του ταχύπλοου

«Η κυβέρνηση σεβάστηκε απόλυτα όλους τους κανόνες (…) Δεν έχει καμιά βασιμότητα οτιδήποτε απ’ ό,τι έχει λεχθεί. Πρόκειται για κατασκευασμένες ειδήσεις από γνωστά ή άγνωστα κέντρα με απίθανους ισχυρισμούς, κυριολεκτικά απίθανους, απολύτως ανυπόστατους».

Στο ερώτημα αν είναι οριστικό ότι ο κυβερνήτης του σκάφους ήταν πράγματι ο ηλικιωμένος, απάντησε: «Οτι «καταγγέλθηκε», γιατί επίσημη καταγγελία δεν υπήρχε, διερευνήθηκε». «Οι αρμόδιες Λιμενικές Αρχές κινήθηκαν και κινούνται στην κατεύθυνση αυτή με επαγγελματισμό και υπηρεσιακή υπευθυνότητα, επιτελώντας το καθήκον τους σε συνεργασία με τις Εισαγγελικές – Ανακριτικές Αρχές και υπό την εποπτεία τους» (από τις απαντήσεις του υπουργού Ναυτιλίας στο ΑΠΕ).

«Είδα μία λάντζα από αριστερά μου… Καθώς όμως πλησίαζα από δεξιά στην ακτή με βράχια δεν κοιτούσα καθόλου αριστερά, διότι από δεξιά έβγαιναν πολλές λάντζες και είχα το νου μου! Ξαφνικά ενώ ήμουνα επικεντρωμένος στη δεξιά πλευρά και ενώ το σκάφος μου ήταν κοντά στην παράλλαξη για τη σπηλιά της Φώκιας, αιφνιδιάστηκα από την απροσδόκητη, ακριβώς λίγα μέτρα από το σκάφος μου «Ντουάντε», παρουσία του άλλου σκάφους που διασταύρωνε την πορεία του από αριστερά προς τα δεξιά. Ενεργώντας ενστικτωδώς τράβηξα το χειρόφρενο της μηχανής στη θέση κράτει, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατόν να ανακόψει αποτελεσματικά την προχωρητικότητα του σκάφους μου. Το σκάφος δεν ακινητοποιήθηκε. Μολονότι ήθελα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου δεν υπάκουε στις εντολές μου…» (απόσπασμα της πρώτης κατάθεσης του χειριστή του ταχύπλοου στο Λιμεναρχείο, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ»).

Ολα καλά;

Ολα, λοιπόν, όπως λένε, έγιναν με βάση τους κανονισμούς! Και είναι αλήθεια. Η ανάγνωση της κατάθεσης του χειριστή του ταχύπλοου μάς δίνει ακριβώς, λέξη προς λέξη, ό,τι ακριβώς προβλέπει ο κανόνας 15 του Διεθνούς Κανονισμού Αποφυγής Συγκρούσεως (ΚΔΑΣ) που ισχύει για όλα τα σκάφη, μηδέ εξαιρουμένων των μικρών σκαφών αναψυχής ή τουριστικής εκμετάλλευσης. Μάλιστα, περιλαμβάνει και ό,τι προβλέπει ο κανόνας 16 του ίδιου κανονισμού για την περίπτωση που δεν έχουν τηρηθεί οι προβλέψεις του κανονισμού 15. Με λίγα λόγια, όπως τα αναφέρει, φαίνεται ότι όχι μόνο ευθύνεται ο νεκρός πλέον καπετάνιος της λάντζας που μετέφερε επιβάτες στο νησί Μονή γιατί δεν τήρησε τον κανονισμό 15, αλλά και ότι ο χειριστής του ταχύπλοου προσπάθησε να αποφύγει τη σύγκρουση.

Λένε, βέβαια, κι ορισμένα ακόμα οι σχετικοί κανονισμοί, αλλά είναι λεπτομέρειες: Οπως το άρθρο 4 παρ.ζ.3 της Υπουργικής Απόφασης 3131.1/03/1999 ΦΕΚ 444/Β/26-4-1999 που εγκρίνει το Γενικό Κανονισμό Λιμένα με αριθ. 20, που αφορά σε «Ταχύπλοα (ταχυκίνητα) σκάφη και λοιπά θαλάσσια μέσα αναψυχής» και στο οποίο αναφέρεται ότι «η κυκλοφορία του ταχύπλοου σκάφους (…) απαγορεύεται (…) σε κάθε περίπτωση με ταχύτητα μεγαλύτερη των πέντε (5) κόμβων σε απόσταση μικρότερη των διακοσίων (200) μέτρων από την ακτογραμμή στις περιοχές που δεν υπάρχουν λουόμενοι». `Η ότι ακόμα κι αυτός που δεν είναι υποχρεωμένος από τον κανόνα 15 να αποφύγει τη σύγκρουση, είναι υποχρεωμένος την τελευταία στιγμή να κάνει συγκεκριμένο χειρισμό αποφυγής της σύγκρουσης (κανόνας 17). Γι’ αυτό το τελευταίο θα χρειαστεί να γίνει η εκτίμηση ειδικών πραγματογνωμόνων που θα αποφασίσουν με βάση τα σημάδια από τη σύγκρουση στα δύο σκάφη. Είναι και αυτό ένα ζήτημα, στο πλαίσιο των ερευνών…

Σκίτσο για τον κανόνα 18 του ΔΚΑΣ που προβλέπει τους χειρισμούς της τελευταίας στιγμής

Ενα ερώτημα…

Ολα, λοιπόν, σύμφωνα και με τις δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού, έγιναν με βάση τους κανονισμούς. Στις 12.30 της 16ης Αυγούστου, το Λιμεναρχείο Αίγινας ειδοποιήθηκε για το συμβάν. Στις 3.10 της 17ης Αυγούστου, είχε ήδη στείλει σήμα στον Εισαγγελέα που ενημέρωνε για τις 15 καταθέσεις που είχαν πάρει τα λιμενικά όργανα και τις κατηγορίες που διατύπωνε η προανάκριση.

Βέβαια, μεταξύ της ώρας 12.30 που το Λιμεναρχείο ειδοποιήθηκε για το συμβάν και την ώρα (15.30) που τελικά κρατήθηκε από το Λιμενικό ο κατηγορούμενος, που σύμφωνα με το απολογητικό υπόμνημά του δηλώνει ότι «προσήλθα αυθορμήτως ενώπιον των αρμοδίων λιμενικών οργάνων για να θέσω εαυτόν ενώπιον των αρμοδίων ανακριτικών αρχών και να συνδράμω το έργο τους στην ανακάλυψη της αλήθειας», μεσολαβούν τρεις ώρες.

Είναι ένα ερώτημα γιατί τόσες ώρες… Η μη σύλληψή του μόλις πάτησε το πόδι του στη στεριά ίσως να θεωρείται και λεπτομέρεια, καθώς, όπως δήλωσε ο αρμόδιος υπουργός, εκείνες τις ώρες η προσοχή ήταν στραμμένη στη διάσωση των ναυαγών.

Ολα, λοιπόν, έγιναν βάσει κανονισμών. Αλλά τέσσερις άνθρωποι λείπουν, καθότι νεκροί. Γιατί; Φταίει «η κακιά στιγμή»; Οπως λένε, ο χειριστής του ταχύπλοου είναι και διπλωματούχος χειριστής, όπως ακριβώς μπορεί να γίνει καθένας που διαθέτει δίπλωμα μοτοποδηλάτου και έχει περάσει από την αρμόδια επιτροπή. Αυτή είναι μία ακόμα από τις νομιμότητες που διαπιστώνεται μ’ αφορμή την τραγωδία. Σύμφωνα με την πρόβλεψη της Υπουργικής Απόφασης 3131.1/03/1999 ΦΕΚ 444/Β/26-4-1999, ο χειριστής του ταχύπλοου, ετών 77, είχε ανανεώσει την άδεια χειριστού που διέθετε. Η ακριβής διαδικασία προβλέπει ότι για την ανανέωση αρκεί η κατάθεση της ανανεωμένης άδειας χειρισμού μοτοποδηλάτου.

Υπερπήδηση της νοημοσύνης!

Ανακεφαλαιώνουμε λοιπόν:

Ενα ταχύπλοο ξεκινά από το λιμάνι της Αίγινας προς τις νότιες παραλίες της. Ενα επιβατικό ξεκινά από την Πέρδικα για τη Μονή. Οι πορείες τους διασταυρώνονται και επέρχεται σύγκρουση. Από το ναυάγιο ανασύρονται τέσσερις νεκροί. Ο ιατροδικαστής διαπιστώνει για τους τρεις (αναμενόταν η εκτίμηση για τον τέταρτο) ότι πέθαναν από πνιγμό. Ο χειριστής του ταχύπλοου παραδίδεται αυτοβούλως τρεις ώρες μετά το δυστύχημα, παραπέμπεται από τη Λιμενική Αρχή στην Εισαγγελία με τις κατηγορίες – με βάση τα άρθρα 94, 302, 310 και 278 του Ποινικού Κώδικα – για κατά συρροήν ανθρωποκτονίες από αμέλεια, βαριά σωματική βλάβη, πρόκληση ναυαγίου από αμέλεια.

Ο αρχικός δικηγόρος του (άλλαξε στην πορεία) δήλωσε ότι η αμέλεια δεν είναι του χειριστή του ταχύπλοου και τώρα ρόλο αναλαμβάνει η Δικαιοσύνη. Εχει στα χέρια της τους κανονισμούς αποφυγής συγκρούσεων και τη νομολογία για τα ταχύπλοα που καθορίζουν και τα θέματα χορήγησης άδειας χειριστού. Εχει τις μαρτυρίες των τεσσάρων καπεταναίων από τα παραπλέοντα σκάφη που έσπευσαν και δήλωσαν ότι δεν είδαν τη σύγκρουση. Εχει τη δήλωση του κατηγορούμενου ότι η ταχύτητα των 21 κόμβων με την οποία πήγαινε το ταχύπλοο είναι η ενδεδειγμένη για ασφαλή πλου, όπως επίσης και τη δήλωσή του ότι το σκάφος του απλά «επέπεσε επί των ξύλινων υπερκατασκευών της δεξιάς πλευράς του άλλου σκάφους και αφού τις συνέτριψε πέρασε πάνω από αυτό και προσθαλασσώθηκε από την αντίθετη πλευρά του». Εχει, επίσης, την εκτίμηση του κατηγορουμένου ότι «κατά τον χρόνο, λοιπόν, της υλικής επαφής των δύο ναυπηγημάτων, το ένα εξ αυτών ήταν παραβυθισμένο και το άλλο κινείτο εκτός εκτοπίσματος. Αυτό εξηγεί το γεγονός της υπερπήδησης του «ΑΝΤΩΝΙΑ» από το «DUENTE», το οποίο δεν ήρθε σε επαφή με τα έξαλα του «ΑΝΤΩΝΙΑ» αλλά με τις υπερκατασκευές του που βρίσκονταν σε υψηλότερο σημείο της υπέρβαρης γάστρας».

Σύμφωνα με μια ακόμα δήλωση του αρμόδιου υπουργού, ήδη «προ πενταμήνου εξετάζονται» τα κενά στη νομοθεσία, ώστε να διορθωθούν. Προ πενταμήνου! Αλλά όλα έγιναν, όπως αναφέρουν όλοι, σύμφωνα με τους κανονισμούς… !!!!!

Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Το ΣΥΡΙΖΑίϊκο DNA

14/08/2016

Οταν η πραγματικότητα δεν μας συμφέρει, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Κάπως έτσι φαίνεται να σκέφτηκε ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Κουρουμπλής, και είπε όσα είπε τις προάλλες στον ΣΚΑΪ. Αρνήθηκε μετά βδελυγμίας ότι η κυβέρνηση έχει αθετήσει το λόγο της σε ό,τι αφορά την προστασία των συντάξεων και αναφώνησε πως «αυτή η κυβέρνηση έχει στο DNA της την κοινωνική ευαισθησία»(!), όταν καθημερινά το υπουργείο Εργασίας βγάζει και από μια εγκύκλιο εφαρμογής του αντιασφαλιστικού τους νόμου, που μειώνει τις συντάξεις σε διάφορες κατηγορίες συνταξιούχων, λες και τους τις έχουν χαρίσει, δεν έχουν πληρώσει με το μόχθο μιας ζωής για να ζουν αξιοπρεπώς ως απόμαχοι της δουλειάς.

Βεβαίως, δεν είναι ο μόνος σ’ αυτήν την κυβέρνηση που έκανε το ψέμα, την κακοποίηση της πραγματικότητας κ.λπ., καθημερινή λατρεμένη συνήθεια. Λίγο – πολύ, σύσσωμο το κυβερνητικό στελεχικό δυναμικό με κάτι τέτοιες φανφάρες προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Μόνο που το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και η ασχήμια της πραγματικότητας που διαμορφώνει η πολιτική τους είναι πανταχού παρούσα στην καθημερινότητα κάθε ανθρώπου του μόχθου, όσο κι αν προσπαθούν από τηλεοράσεως να πείσουν για το αντίθετο τα κυβερνητικά στελέχη. Εν ολίγοις, οι συνταξιούχοι ξέρουν καλά τι γίνεται με τις συντάξεις, οι εργαζόμενοι με τους μισθούς τους, ο λαός συνολικά με τη ζωή του. Εκεί μετριέται η κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης και βρίσκεται παραπάνω από λειψή.

Με τα καμώματά τους, πάντως, καταφέρνουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά της λαϊκής δυσαρέσκειας που σιγοκαίει.

BREXIT ΚΑΙ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ: Χαμένοι στη… μετάβαση

08/08/2016

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος και ο σχολιασμός του αξιοποιήθηκαν από τις δυνάμεις του οπορτουνιστικού ρεύματος ως ευκαιρία για να προβληθεί η γραμμή που παρουσιάζει ως επαναστατική πολιτική τον απεγκλωβισμό από την ΕΕ σε καπιταλιστικό έδαφος, χωρίς ανατροπή της αστικής εξουσίας. Η γραμμή αυτή παρουσιάζεται κυρίως σε δύο εκδοχές: Είτε ως γραμμή βελτίωσης της κατάστασης του λαού, ως μια «μικρή νίκη» που μπορεί να έχει φιλολαϊκά αποτελέσματα εντός του καπιταλισμού (μια τέτοια γραμμή προβάλλεται κατά κύριο λόγο από δυνάμεις της ΛΑΕ), είτε ως κρίκος συσπείρωσης για να υπηρετηθεί η αντικαπιταλιστική πάλη (γραμμή που προβάλλουν τμήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες ομάδες).

Και οι δύο αυτές εκδοχές, που σκόπιμα αποσπούν το ζήτημα της εξουσίας από την πάλη ενάντια στην ΕΕ, δε διαχωρίζονται ουσιαστικά από το ρεύμα του αστικού ευρωσκεπτικισμού. Ο λεγόμενος «ευρωσκεπτικισμός», ως αστικό ρεύμα αμφισβήτησης της ΕΕ, έχει γεννηθεί ως προϊόν των οξυμένων ενδοαστικών αντιθέσεων σε σχέση με την πορεία της ΕΕ και της Ευρωζώνης, τη θέση της κάθε αστικής τάξης στον ανταγωνισμό της με τις υπόλοιπες καθώς και τις συμμαχίες μεταξύ τους. Αγκαλιάζει ένα υπολογίσιμο τμήμα του κεφαλαίου και αστικών πολιτικών δυνάμεων και επιδρά εγκλωβίζοντας λαϊκές δυνάμεις στα διλήμματα και τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου. Η γραμμή του οπορτουνισμού οδηγεί αντικειμενικά τα λαϊκά στρώματα στην ουρά της αστικής αυτής πολιτικής, σε αντίθεση με τη γραμμή του ΚΚΕ, που υποστηρίζει την ανάγκη σκληρής διαπάλης με τον αστικό ευρωσκεπτικισμό και όχι την ανοχή ή συμμαχία μαζί του, που δίνει τη μάχη για να προσανατολίζεται η λαϊκή απόρριψη προς την ΕΕ στον αγώνα για την κατάκτηση της εργατικής – λαϊκής εξουσίας.

Υπάρχει έξοδος από την ΕΕ υπέρ του λαού χωρίς ανατροπή της αστικής εξουσίας;

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος εκφράζει έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην ΕΕ, η οποία καταγράφεται και σε άλλες χώρες. Είναι μια δυσαρέσκεια δίκαιη και δικαιολογημένη από τα χρόνια εφαρμογής αντιλαϊκών πολιτικών και την κατάσταση που ζουν τα λαϊκά στρώματα στις χώρες της ΕΕ, ανεξάρτητα από το ταξικό και πολιτικό της βάθος. Το ζητούμενο είναι αυτή η λαϊκή διαμαρτυρία να στοχεύσει τον πραγματικό ένοχο, την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, και όχι να εγκλωβίζεται στη μία ή την άλλη παραλλαγή της αστικής πολιτικής, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και την αναπροσαρμογή των συμμαχιών των καπιταλιστικών κρατών. Αυτό δεν μπορεί να υπηρετηθεί όσο μένει εγκλωβισμένη σε ξένα συμφέροντα.

Η ΛΑΕ, που ως κεντρική προγραμματική αντίληψη έχει τη χρεοκοπημένη αυταπάτη μιας φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, διακηρύσσει ότι ενώ «το καλύτερο θα ήταν να είχαμε ένα Left Brexit (αριστερό Brexit)… ωστόσο υπάρχει το δεύτερο καλύτερο (…) το »καπιταλιστικό» Brexit» (Γ. Τόλιος, στέλεχος ΛΑΕ) και δηλώνει ικανοποίηση, διά στόματος επικεφαλής της, για το γεγονός ότι μετά το Brexit η βρετανική – καπιταλιστική, για να μην ξεχνιόμαστε! – οικονομία «βρίσκει την ισορροπία της και κινείται μάλλον ανοδικά». Ο Γ. Τόλιος επίσης εκτιμά ότι πλέον είναι ευκολότερες «ακόμα και μικρές νίκες για βελτίωση της κατάστασης του βρετανικού λαού». Η αντίληψη αυτή ξεχνά ότι το Brexit στηρίχτηκε από ορισμένα τμήματα του βρετανικού κεφαλαίου αλλά και του κεφαλαίου των ΗΠΑ, όχι από φιλολαϊκή σκοπιά, αλλά ως προοπτική βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς τους, που περιλαμβάνει σταθερά το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, αλλά και ότι για να πετύχει το εργατικό κίνημα τις όποιες «μικρές νίκες» χρειάζεται γραμμή ρήξης με το κεφάλαιο και όχι γραμμή σύμπλευσης μαζί του. Παραβλέπει, για παράδειγμα, ότι με τη γραμμή μη διαχωρισμού από τις αστικές δυνάμεις το εργατικό – λαϊκό κίνημα μπορεί να βρεθεί πιο βαθιά εγκλωβισμένο στη βάση της αποδοχής ενός θεωρούμενου «κοινού στόχου», όπως και υποτιμά τον κίνδυνο να συσπειρωθούν τα λαϊκά στρώματα γύρω από την αστική τους κυβέρνηση, που θα κληθεί να εφαρμόσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που έχει τη σφραγίδα της «λαϊκής βούλησης».

Από τη μεριά τους, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο «Εργατικός Αγώνας» και άλλοι συμπίπτουν στην αντίληψη ότι είναι ζημιογόνα η γραμμή του ΚΚΕ, που προβάλλει το στόχο της εργατικής – λαϊκής εξουσίας ως προϋπόθεση για να λειτουργήσει προς όφελος του λαού η έξοδος από την ΕΕ, διότι εμποδίζει τη συγκέντρωση δυνάμεων γύρω από το «αντι-ΕΕ μέτωπο». Το ΝΑΡ, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι στο όνομα της «συνολικής ανατροπής το ΚΚΕ δε σηκώνει το γάντι της αντιπαράθεσης με την ΕΕ» (ΠΡΙΝ) και ο «Εργατικός Αγώνας» ότι «η σύνδεση του αιτήματος της αποδέσμευσης με την ανατροπή του καπιταλισμού (σ.σ. από το ΚΚΕ) οδηγεί σε ανυπαρξία δράσης εναντίον της ΕΕ».

Το ερώτημα – κλειδί είναι, επομένως, αν μπορεί η έξοδος από μια ιμπεριαλιστική συμμαχία όπως η ΕΕ, αποσπασμένη από το πρόβλημα της εξουσίας, να αποτελέσει φιλολαϊκή διέξοδο πολύ δε περισσότερο σε ριζοσπαστική ανατρεπτική κατεύθυνση. Οι δυνάμεις του οπορτουνισμού δίνουν σ’ αυτό θετική απάντηση και σκόπιμα παρακάμπτουν το κομβικό ζήτημα, δηλαδή το ποια τάξη και για ποιου το συμφέρον θα πραγματοποιήσει την έξοδο από την ΕΕ, ποια εξουσία και ποια οικονομία μπορεί να λύσει τα λαϊκά προβλήματα.

Η πηγή του προβλήματος βρίσκεται στο ότι αυτές οι δυνάμεις καλλιεργούν μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για την εργατική λαϊκή πάλη στις σημερινές συνθήκες. Είτε το λένε ρητά είτε όχι, υποστηρίζουν ότι το εργατικό κίνημα μπορεί, σε συνθήκες καπιταλιστικής κυριαρχίας, να επιβάλει τη δική του θέληση, χωρίς να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου. Αρκεί να επιλέγει τα σωστά αιτήματα που «σιγά σιγά» θα «ριζοσπαστικοποιούν» το λαό. Χωρίς να θεωρείται ως προϋπόθεση για την ανατροπή η ύπαρξη αντικειμενικών συνθηκών αποσταθεροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτός είναι ο πυρήνας της «μεταβατικής» λογικής και των διαφόρων «μεταβατικών προγραμμάτων». Για να δικαιολογηθεί η αναζήτηση αυτών των «μεταβατικών κρίκων» παρουσιάζεται συχνά μια εικόνα συνεχούς αστάθειας του αστικού συστήματος, που μπορεί να οξυνθεί με τον κατάλληλο κρίκο, αίτημα, στόχο πάλης ή ακόμα και πολιτική πρωτοβουλία. Με βάση αυτήν την οπτική, όπως έγραφε σε παλαιότερη αρθρογραφία του ο Γ. Δελαστίκ, διευθυντής του ΠΡΙΝ, «Brexit ίσον επανάσταση!». Με παρόμοια λογική αυτές οι δυνάμεις παρουσίαζαν σε προηγούμενη φάση ως μεταβατικό κρίκο την «αριστερή κυβέρνηση» ή το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα με τα γνωστά τραγικά για το λαό αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα, η συγκέντρωση δυνάμεων με αυτήν τη γραμμή οδηγεί το κίνημα στον εγκλωβισμό αναζητώντας χίμαιρες μεταβατικών προγραμμάτων και σταδιών που δήθεν θα φέρουν πιο γρήγορα την ανατροπή. Εξάλλου τα διάφορα μεταβατικά αιτήματα (όπως έξοδος από ευρώ/ΕΕ, εθνικοποιήσεις κ.λπ.) αν δε συνδεθούν με την πάλη για την εργατική εξουσία, μπορούν να αποτελέσουν μετρα στα πλαίσια μιας εναλλακτικής αστικής διαχείρισης. Πρόκειται για γραμμή αφοπλισμού του κινήματος, που τελικά δεν οδηγεί ούτε σε ισχυροποίηση της πάλης ενάντια στην ΕΕ και τις αστικές κυβερνήσεις. Μόνο η συγκέντρωση δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση αυτοτελής απο κάθε εκδοχή αστικής διαχείρισης μπορεί να υπηρετήσει σε μη επαναστατικές συνθήκες τη πάλη για την βελτίωση του συσχετισμού και τη συγκέντρωση δυνάμεων στην κατεύθυνση της πάλης για την εξουσία.

Η συγκρότηση της κίνησης «ΔιΕΕξοδος» και η καμπάνια Grexit της ΛΑΕ

Το θέμα της εξόδου από την ΕΕ, με αφορμή και το Brexit, εμφανίζεται τώρα ως το νέο «ιερό δισκοπότηρο» (όπως προηγουμένως η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η αντιμνημονιακή πάλη), που μπορεί, χωρίς ανατροπή της αστικής εξουσίας, να οδηγήσει σε ριζοσπαστικές αλλαγές. Γι’ αυτό έχει γίνει πεδίο ζυμώσεων και συγκλίσεων ανάμεσα στα οπορτουνιστικά κόμματα και ομάδες. Σε αυτήν τη βάση δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του «Εργατικού Αγώνα» και μικρότερες ομάδες («Ενωση Δικαίων», ομάδα Πατέλη κ.ά.) συνέπραξαν πρόσφατα στη συγκρότηση κίνησης με το όνομα «ΔιΕΕξοδος» (ιδρυτική συνέλευση στις 3/7) που προβάλλει ως βασική θέση ότι «υπάρχει ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση», χωρίς να λέει καμιά κουβέντα για το ζήτημα της εξουσίας. Επίσης, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετείχε στην εκδήλωση της ΛΑΕ «Brexit – Ελλάδα – Ευρώπη (8/7), την οποία χαιρέτισαν επίσης αντιπρόσωποι του ΕΠΑΜ και του κόμματος «Χριστιανική Δημοκρατία», με το οποίο συνεργάζεται η ΛΑΕ.

Η ΛΑΕ, με τη σειρά της, διεξάγει αυτό το διάστημα καμπάνια τυπώνοντας μπλουζάκια (!) με το λογότυπο Grexit. Θυμίζουμε βέβαια ότι η ΛΑΕ υιοθετεί ως επίσημη θέση την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη, όχι όμως και από την ΕΕ, για την οποία περιορίζεται σε «ανυπακοή στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές» της και παραπέμπει σε δεύτερο χρόνο την αποδέσμευση. Ουσιαστικά, το πρόγραμμα της ΛΑΕ περιλαμβάνει την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως «φάρμακο» για την καπιταλιστική ανάπτυξη, πλασάροντας το μύθο μιας δίκαιης διανομής του πλούτου, και όλα αυτά χωρίς άμεση αποδέσμευση από την ΕΕ. Με άλλα λόγια, το «μεταβατικό πρόγραμμα» της ΛΑΕ είναι ένας καπιταλισμός με δραχμή, εντός ΕΕ (τουλάχιστον αρχικά) με αναπροσανατολισμό των διεθνών συμμαχιών προς άλλα καπιταλιστικά κράτη, όπως η Ρωσία και οι BRICS. Εννοείται ότι τη «φανέλα» ενός τέτοιου Grexit θα μπορούσαν να τη φορέσουν άνετα και αστικές δυνάμεις.

Αλλωστε, τα οπορτουνιστικά κόμματα δεν είναι τα μόνα που διεκδικούν να «καβαλήσουν» το ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού, το οποίο είναι κατά βάση αστικό. Για παράδειγμα, έξοδο από το ευρώ υποστηρίζει και το νέο κόμμα των Καρατζαφέρη – Μπαλτάκου (Εθνική Ενότητα) που με ανακοίνωσή του χαιρέτισε τη «γενναία απόφαση των Βρετανών» που «δείχνουν το δρόμο». Θυμίζουμε τη χρόνια σχέση του Γ. Καρατζαφέρη με τον Ν. Φάρατζ (του βρετανικού ευρωσκεπτικιστικού κόμματος UKIP, εκ των ηγετών της καμπάνιας του Brexit) από την εποχή που ο ΛΑ.Ο.Σ. ήταν στο Ευρωκοινοβούλιο και συμμετείχαν στην ίδια ευρωομάδα.

Πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία.

Οσο φουντώνουν οι ενδοαστικές αντιθέσεις, όσο δυναμώνει ο κίνδυνος εκδήλωσης γενικευμένων συγκρούσεων ανάμεσα στα αντιτιθέμενα καπιταλιστικά κράτη, τόσο θα φουντώνουν τα διλήμματα που θα παρουσιάζονται στο λαό με στόχο τη ρυμούλκησή του στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Για να μη βρεθεί ο λαός έρμαιο και υποχείριο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών πρέπει να κατευθύνει την πάλη του σε γραμμή ρήξης, να μη δείχνει εμπιστοσύνη υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στις αστικές δυνάμεις, να μη συμπαρατάσσεται σε καμία περίπτωση με τους δικούς τους σκοπούς. Με γραμμή που εξασφαλίζει την ιδεολογική και πολιτική αυτοτέλεια του εργατικού – λαϊκού κινήματος, την προετοιμασία δράσης σε συνθήκες οξυμένου ταξικού αγώνα.

Το συμφέρον του ελληνικού, όπως και του βρετανικού λαού, είναι να μην ταχθεί κάτω από «ξένη σημαία». Να μην υποταχθεί στα συμφέροντα της αστικής τάξης και των διαφόρων τμημάτων της, που καθορίζουν τις επιλογές και τις διεθνείς τους συμμαχίες με κριτήριο την καπιταλιστική κερδοφορία και τη μεγαλύτερη δυνατή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Η αναγκαία καταδίκη της ΕΕ, η πάλη για την αποδέσμευση κάθε χώρας από αυτή, για να είναι αποτελεσματικές και προς όφελος του λαού, πρέπει να συνδεθούν με την ανάγκη ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου, με την εργατική – λαϊκή εξουσία. Μόνο έτσι μπορεί να δυναμώσει πραγματικά, να αποκτήσει νόημα και βάθος η πάλη ενάντια στην ΕΕ.

Χρήσιμο για αυτους που μείναν πίσω: Το Βαρύ Πεπόνι (του Παύλου Τάσσιου)

05/08/2016

Για εμάς που ξεμείναμε σε τούτη την απαίσια πόλη χωρίς δυνατότητα επιλογών, νομίζω ότι καλύτερο είναι να δούμε καμιά ταινία, μαζί με σύντροφους και φίλους  στο σπίτι, με όλα τα «κομφόρ» …ανεμιστήρα και… παγωμένο νερό.

Καλή διασκέδαση!!!

Ιδιωτική Εκπαίδευση: Απίστευτο περιστατικό σε «μη κερδοσκοπικό» σχολείο της Ηλιούπολης

28/07/2016

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Απίστευτες καταγγελίες για ιδιωτικό σχολείο και μάλιστα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα κατατέθηκαν στην ΟΙΕΛΕ. Από e-mails της διεύθυνσης του σχολείου Neue Schule Athen (ο Ελληνογερμανικός Σύλλογος Πολιτισμού και Παιδείας) στην Ηλιούπολη προς τους εκπαιδευτικούς προκύπτουν μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, απαράδεκτες εκφράσεις και προσβολές και ταυτόχρονα διατυπώνονται έμμεσες απειλές ότι, αν δεν πραγματοποιηθούν συγκεκριμένες «απαιτήσεις» του σχολείου, σύντομα θα έλθει η απόλυση.

Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Μετά την πρόσφατη αποκάλυψη περιπτώσεων πλαστών τίτλων από ιδιωτικά σχολεία (φαινόμενο που έχει πάρει επικίνδυνη έκταση στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης) απίστευτες καταγγελίες για ιδιωτικό σχολείο και μάλιστα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα έρχονται στο φως μετά από καταγγελία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ).

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία από e-mails της διεύθυνσης του σχολείου στην Ηλιούπολη προς τους εκπαιδευτικούς προκύπτουν μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, απαράδεκτες εκφράσεις και προσβολές και ταυτόχρονα διατυπώνονται έμμεσες απειλές ότι, αν δεν πραγματοποιηθούν συγκεκριμένες «απαιτήσεις» του σχολείου, σύντομα θα έλθει η απόλυση.

Και οι απολύσεις δεν άργησαν να έρθουν.

Γιατί???

Επειδή (μεταξύ πολλών άλλων…) οι εκπαιδευτικοί:

  1. Αρνήθηκαν να …βάψουν το σχολείο (!)

  2. Αρνήθηκαν να προσέλθουν για έξτρα δουλειά το Σαββατοκύριακο (!)

  3. Εξέφραζαν τη γνώμη τους για το απίστευτα πιεστικό και παράλογο πρόγραμμα που επέβαλε η διεύθυνση.

  4. Εξέφρασαν αντίρρηση για εκδρομή του σχολείου στη θάλασσα λόγω ελλιπών μέτρων ασφαλείας (και επειδή αρνήθηκαν να φορέσουν …μαγιό!)

Επιπλέον, υπάρχουν σοβαρότατες ενδείξεις ότι το ωρολόγιο πρόγραμμα του σχολείου είναι διαφορετικό από το επίσημο που κατέθετε η Διεύθυνση ΠΕ Α’ Αθήνας, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ιδιαίτερα πιθανόν να απασχολούνται στο εν λόγω σχολείο εκπαιδευτικοί χωρίς διοριστήριο.

Όταν τέτοιου είδους συνθήκες (μαύρη εργασία, απειλές, προσβολές, καταστρατήγηση κάθε εργασιακού δικαιώματος) συμβαίνουν σε ένα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα σχολείο, εύκολα φαντάζεται κανείς το ευρύτερο τοπίο στην ιδιωτική εκπαίδευση. Κάθε άλλο σχόλιο, μπροστά στον «πλούτο» των αποδεικτικών στοιχείων που κατέθεσαν στην Ομοσπονδία οι εκπαιδευτικοί, είναι περιττό.

Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΜΕΓΕΘΥΝΤΙΚΟ ΦΑΚΟ

Η ιδιωτική εκπαίδευση στη χώρα μας ποτέ δεν κατάφερε να προσελκύσει μεγάλο αριθμό μαθητών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς συνολικά λιγότεροι από 6 – 7 στους 100 μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία.

Η επίσημη «Στατιστική της Εκπαίδευσης» δεν μας πληροφορεί, βέβαια, για την κοινωνική προέλευση των μαθητών που φοιτούν στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Είναι όμως, πρόδηλο, πως για να μπορεί μια οικογένεια να πληρώνει ένα σημαντικό ποσό ετησίως μόνο για τα δίδακτρα ενός γόνου της, πρέπει να έχει αρκετά υψηλό εισόδημα. Είμαστε, λοιπόν, πολύ κοντά στην πραγματικότητα με το να ισχυριστούμε πως τα μεσαία αστικά στρώματα συγκροτούν συστηματικά και σε μεγάλη έκταση την πελατεία των ιδιωτικών σχολείων.

Είναι γνωστό, επίσης, ότι η ίδια η ιδιωτική εκπαίδευση είναι ουσιαστικά βαθιά διχοτομημένη καθώς τα ιδιωτικά σχολεία ανταποκρίνονται σε τρεις τουλάχιστον διαφοροποιημένες ανάγκες των «πελατών» τους.

* Πρώτον, ένα μικρό τμήμα των ιδιωτικών σχολείων ­ «πρώτης ταχύτητας» ­ λειτουργούν στη βάση της αναπαραγωγής της κοινωνικής «ελίτ», καθώς φιλοξενούν αποκλειστικά παιδιά που προέρχονται από τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα ή από κοινωνικές ομάδες που κατέχουν υψηλές θέσεις στην πολιτική ιεραρχία. Τα «σχολεία με όνομα» εμφανίζονται σαν ένα από τα μέσα της «στρατηγικής για διάκριση» που οι ευνοημένες κοινωνικές κατηγορίες χρησιμοποιούν για την αναπαραγωγή τους και στα πλαίσια αυτά τα υψηλά δίδακτρα αποτελούν, ως προς τις συνέπειές τους, τόσο στοιχεία διαφοροποίησης των πελατών – καταναλωτών τους όσο και ασφαλιστική δικλίδα για τους «παρείσακτους» στην κοινωνία της «ελεύθερης» επιλογής προσώπων και υπηρεσιών.

Παράλληλα, ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο μέρος των υπουργών Παιδείας, των βουλευτών και των υπουργών, ανεξαρτήτως κόμματος, καθώς και τμήμα των ανώτερων συνδικαλιστικών στελεχών επέλεγαν και επιλέγουν για τους γόνους τους την ιδιωτική εκπαίδευση, ή καλύτερα τα 10-12 γνωστά ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ενδεικτικά μόνο: Ο πρώην υπουργός Παιδείας Γερ. Αρσένης, ο υφυπουργός Ι. Ανθόπουλος, οι πρώην υπουργοί και υφυπουργοί Παιδείας Γ. Παπανδρέου, Γ. Σουφλιάς, Β. Κοντογιαννόπουλος, Απ. Κακλαμάνης, Χ. Καστανίδης, Β. Πολύδωρας, αλλά και πρώην και νυν γνωστά και προβεβλημένα στελέχη κομμάτων και συνδικαλιστικών φορέων όπως π.χ ο Ν. Κωνσταντόπουλος, η Μ. Δαμανάκη, ο Κ. Σκανδαλίδης, ο Θ. Πάγκαλος, ο Ευ. Βενιζέλος, η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Αντ. Αντωνάκος (πρώην Πρόεδρος της ΟΛΜΕ και στέλεχος της ΑΔΕΔΥ), Ο Χρ. Πρωτόπαπας (πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ και πρώην Υπουργός), Λ. Κανελλόπουλος (πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ), κ.ά.

* Δεύτερον, υπάρχει ένα τμήμα ιδιωτικών σχολείων που φιλοξενούν στη συντριπτική τους πλειοψηφία παιδιά μεσαίων και ανώτερων στελεχών του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (υψηλόμισθοι υπάλληλοι με υψηλό εκπαιδευτικό καταληκτικό επίπεδο), ελευθεροεπαγγελματιών «κύρους» (γιατροί, αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί κ.λπ.) και εκπαιδευτικών.

* Τέλος, υπάρχει και μια ομάδα ιδιωτικών σχολείων που ουσιαστικά παίζουν το ρόλο «καταφυγίου». Αναφερόμαστε, βεβαίως, σε αρκετές δεκάδες ιδιωτικών σχολείων, στα οποία συνωστίζονται μαθητές είτε λόγω κάποιων οικογενειακών αναγκών που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει η φοίτηση στο δημόσιο σχολείο είτε λόγω αδυναμιών να έχουν επιτυχή σχολικά αποτελέσματα στο δημόσιο σχολείο.

Ιστορίες  ιδιωτικής «τρέλας»!

Στις τρεις αυτές κατηγορίες ιδιωτικών σχολείων στοιχίζεται και μια αντίστοιχη προσφορά εκπαίδευσης, που αφορά, βεβαίως, και το εκπαιδευτικό προσωπικό. Ας δούμε, στα πλαίσια αυτά, μια παλιότερη ιστορία «ιδιωτικής εκπαιδευτικής τρέλας» που είχε λάβει χώρα σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο στο Περιστέρι. Η υπόθεση είχε ως εξής, όπως περιγράφεται στο πόρισμα της Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ), από το 3ο Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης:

* Εκπαιδευτικός ομολογεί ότι εργαζόταν μέχρι την επίσκεψη της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος (ΟΙΕΛΕ) στο εν λόγω σχολείο, δίχως να έχει πάρει το πτυχίο από τη Σχολή του και βεβαίως, άνευ διοριστηρίου.

* Άλλος εκπαιδευτικός ομολογεί στην ΕΔΕ ότι λόγω φόρτου εργασίας δεν εμφανιζόταν και πολύ συχνά στο σχολείο και ότι όσες ώρες εργαζόταν, τις… χάριζε στον ιδιοκτήτη, λόγω φιλικής σχέσης!

* Δύο ακόμη εκπαιδευτικοί υπογράφουν υπεύθυνη δήλωση, θεωρημένη από την Αστυνομία, με την οποία βεβαιώνουν ότι «δεν θέλουν να λαμβάνουν κανενός είδους αμοιβή και ότι αυτό θα ισχύει στο μέλλον, χωρίς καμία εξαίρεση»!

Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ: Ανακατασκευή των μύθων

Ιδιαίτερα σε περιόδους αναταράξεων στη δημόσια εκπαίδευση παράγεται, διαχέεται και εγχαράσσεται ένας κυρίαρχος λόγος που συστηματικά προβάλλει τα «υψηλά ποσοστά επιτυχίας των ιδιωτικών σε σχέση με τα δημόσια».

Συνήθως προβάλλονται τα ποσοστά επιτυχίας μιας σειράς γνωστών ιδιωτικών σχολείων και για το εύπεπτο του πράγματος παρουσιάζονται στα ΜΜΕ διαφημιστικές καταχωρίσεις στις οποίες ορισμένα ιδιωτικά σχολεία, «ευλογώντας τα γένια τους», συνοψίζουν τα υψηλά ποσοστά της επιτυχίας τους που «υπερέχουν κατά πολύ του πανελληνίου δείκτη», δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία στους τεχνικούς της κοινής γνώμης να ξεσκονίσουν τα λιβανιστήρια τους «για τα υψηλά ποσοστά επιτυχίας των ιδιωτικών σε σχέση με τα δημόσια, γεγονός που βαραίνει στην απόφαση όλο και περισσότερων γονέων να επιλέγουν τα πρώτα για τις σπουδές των γόνων τους».

Πόσο, όμως, αλήθεια απέχουν οι επιδόσεις των μαθητών ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων και ποια είναι τα αθέατα χαρακτηριστικά που συγκροτούν τις όποιες επιτυχίες των πρώτων;

Η φοίτηση σε ιδιωτικό σχολείο, από μόνη της, σε καμιά περίπτωση δεν συνεπάγεται υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας σε σχέση με το δημόσιο σχολείο ούτε συνδέεται με εξασφαλισμένα ποσοστά επιτυχίας των τροφίμων του. Οι όποιες υψηλές σχολικές επιδόσεις των μαθητών ορισμένων πασίγνωστων ιδιωτικών σχολείων συντελείται, σε κάθε περίπτωση, με τη διαμεσολάβηση του κοινωνικού – οικονομικού background των υποψηφίων, και όχι μέσω της «υψηλότερης» ποιότητας των ιδιωτικών σχολείων. Γι’ αυτόν εξάλλου τον λόγο υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία με πολύ υψηλά ποσοστά επιτυχίας στις πανελλήνιες εξετάσεις και άλλα που η «φαεθόντεια πτήση» τους τα αναπαύει στον «πάτο» της σειράς. Είναι από τη μια εκείνα που οφείλουν την επιτυχία τους στο μορφωτικό «πλεονέκτημα» μαθητών με «οικονομική – κοινωνική προίκα» που απλά την αναπαράγουν και τη «νομιμοποιούν» και από την άλλη εκείνα που απευθύνονται ως «λύση ανάγκης» σε «κοινούς» υποψηφίους.

Το βρήκα ΕΔΩ

Θερινό Σινεμά και φέτος από την Λαϊκή Επιτροπή Ηλιούπολης

23/07/2016

Συνεχίζοντας το κινηματογραφικό ταξίδι, που ξεκίνησε από το 2014, η Λαϊκή Επιτροπή Ηλιούπολης με το «Θερινό Σινεμά» στο Πάρκο Καλαβρύτων, φέτος θα προβάλει την κωμωδία του Θόδωρου Μαραγκού «Απο που πάνε για την χαβούζα» με τον Θανάση Βέγγο.

Πρόκειται για πολιτικοποιημένη σάτιρα για τα διαχρονικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η λαϊκή τάξη. Σ’ αυτή την ταινία το βάρος πέφτει στις πλάτες του Θανάση Βέγγου, αναλαμβάντας την υποχρέωση να καταδείξει το καπιταλιστικό σύστημα, αφού βρίσκεται διαρκώς βρίσκετε αντιμέτωπος μ ένα διεφθαρμένο αστικό καθεστώς και μια πολιτική κατάσταση που είναι πηγή για όλες τις κακοδαιμονίες προσωπικές, κοινωνικές και εθνικές.

Η υπόθεση
Ένας ευσυνείδητος οδηγός βυτιοφόρου, ο Θανάσης δουλεύει σκληρά για να σπουδάσει ιατρική η αδελφή του Αφροδίτη, πιστεύοντας στην κρατούσα μικροαστική άποψη πως η «αποκαταστήσει» της θα είναι πιο εύκολη με ένα πτυχίο, δίνοντας του έτσι την ευκαιρία να παντρευτεί επιτέλους την Ελένη, την οποία αγαπά χρόνια, όπως επίσεις και ο αδελφός της Ελένης, ο Μανώλης, με τη σειρά του θα μπορέσει να παντρευτεί με τη σειρά του κι αυτός τη δικιά του αγαπημένη.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 147 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: