Ο φόβος και η υποταγή δεν πρέπει να έχουν θέση πλέον σε κανένα εργατικό σπίτι, σε καμιά λαϊκή οικογένεια. Ίσα ίσα που – αν επικρατήσουν – θα σφίξει περισσότερο η θηλιά σε κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νέο, συνταξιούχο, μικρομαγαζάτορα. Ο λαϊκός ξεσηκωμός, η οργάνωση όλων σε «μια γροθιά» είναι τώρα όρος επιβίωσης. Ανάμεσα στις αλυσίδες της υποταγής και στα όπλα του αγώνα η απάντηση των εργατοϋπαλλήλων, κάθε λαϊκού ανθρώπου να έρθει μυριόστομη και σαρωτική: Δεν παραδινόμαστε! Οργανωνόμαστε και αντεπιτιθέμεθα!
«Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται», έγραφε ο Μπρεχτ για να δείξει τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και ιδιαίτερα του καπιταλισμού σε κρίση. Η επίθεση στη ζωή και στο βιοτικό επίπεδο όλων αυτών που παράγουν τα πάντα με τα χέρια και το μυαλό τους φέρνει σε κάθε σπίτι την πείνα, το κρύο, το σκοτάδι, την εξαθλίωση. Για να γίνει πάμφθηνος ο εργάτης και να μεγαλώνει το κέρδος του καπιταλιστή. Για να μεγαλώσει η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρήσεων, ώστε να δίνουν «δουλειές». Θα ανεχτούμε τα παιδιά να λιποθυμούν υποσιτισμένα στα σχολεία, οι άρρωστοι να πεθαίνουν σπίτι τους ή στις πόρτες των νοσοκομείων, οι εργάτες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι να θρέφονται από συσσίτια, οι οικογένειες να ζουν με χαρτζιλίκια που θα πηγαίνουν ολόκληρα στους φόρους, στα δάνεια και στα χαράτσια; Τι νόημα έχουν αυτές οι θυσίες; Για να μοιράζουν ψίχουλα οι επιχειρηματίες και το κράτος τους;
Για το λαό η χρεοκοπία είναι ανεξέλεγκτη. Έχει ξεκινήσει από καιρό και θα είναι ασταμάτητη. Τώρα κανένας δεν μπορεί να πει «δεν ξέρω». Δεν μπορεί να είναι μόνος του. Η οργάνωση στον τόπο δουλειάς και στη γειτονιά πρέπει να γίνει στάση ζωής και δύναμη πάλης. Η οργάνωση θα δώσει πνοή αισιοδοξίας, θα πολλαπλασιάσει τη δύναμη του καθένα που σήμερα νιώθει φοβισμένος, ανήμπορος και μόνος και θα τη μετατρέψει σε ανατρεπτικό ποτάμι που θα σαρώσει τους εκμεταλλευτές και τις κυβερνήσεις τους. Ο περήφανος μονόδρομος για τα λαϊκά στρώματα είναι η οργάνωση και πάλη με περιεχόμενο τις σύγχρονες ανάγκες. Και αυτές οι ανάγκες για δουλειά με δικαιώματα, για δωρεάν δημόσια Υγεία και Παιδεία αναβαθμισμένη και απαλλαγμένη από επιχειρηματίες, για φάρμακα και θεραπεία για όλους, για λιγότερη δουλειά, για στέγη, για αξιοπρεπή ζωή μπορούν να ικανοποιηθούν μόνο με ριζικές αλλαγές στην οικονομία και την εξουσία.
Σήμερα προέχει ο σκληρός πολύμορφος αγώνας για να παρεμποδιστεί η ψήφιση και η εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων, που δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Ο αγώνας αυτός θα δυναμώνει και θα έχει αποτελέσματα, όσο οι εργαζόμενοι στρέφονται ως παραγωγοί του τεράστιου πλούτου απέναντι στους ληστές του ιδρώτα τους: Τους μεγαλοεργοδότες και το κράτος τους, την ΕΕ και όλα τα στηρίγματά τους σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο. Το μεγάλο ζητούμενο σήμερα είναι κάθε λαϊκός άνθρωπος να παλεύει ώστε να πληρώσει η πλουτοκρατία, να μην αναγνωρίσει κανένα χρέος. Η δράση της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων μπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση, να ανοίξει το δρόμο για την εργατική, λαϊκή εξουσία, ώστε οι εργαζόμενοι να γίνουν «αφέντες» του πλούτου και του τόπου τους, απαλλαγμένοι από τα παράσιτα της κοινωνίας. Με αποδέσμευση από την ΕΕ και διαγραφή του χρέους.
Μπέρλοχτ Μπρεχτ “Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου”
Το ποίημα αυτό του Μπέρτολτ Μπρεχτ το ‘γράψε το 1939. Θα μπορούσε να το γράψει τώρα, αν ζουσε στις μέρες μας. Είναι συγκλονιστικό πόσο κολάει στο σήμερα…
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει
Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
Χωρίς να’ χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής
Πώς ν’ αναρωτηθούν πού ’θε έρχονται
Και πού πηγαίνουν
Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι
Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα
Δεν τά ’χουν ακόμα δει
Όταν σημαίνει η ώρα τους
Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί
Γι’ αυτό που είναι ταπεινό
Ποτέ δεν θα υψωθούν
Το ημερολόγιο
Δεν δείχνει ακόμα την ημέρα
Όλοι οι μήνες, όλες οι ημέρες
Είναι ανοιχτές
Κάποια απ’ αυτές θα σφραγιστεί
Μ’ έναν σταυρό
Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’ αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται
Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα ’ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
Λες πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Πόλεμος και ειρήνη
Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά
Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους
Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα
Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από την μάνα
έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά
ο πόλεμός τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους
Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Μιλάνε για ειρήνη
Ο απλός λαός ξέρει
Πως έρχεται ο πόλεμος
Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Καταριούνται τον πόλεμο
Διαταγές για επιστράτευση
Έχουν υπογραφεί
Στον τοίχο με κιμωλία γραμμένο
Θέλουνε πόλεμο
Αυτός που το ΄χε γράψει
Έπεσε κι όλας
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Να ο δρόμος για τη δόξα
Αυτοί που είναι χαμηλά λένε
Να ο δρόμος για το μνήμα
Τούτος ο πόλεμος που έρχεται
Δεν είναι ο πρώτος
Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι
Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος
Υπήρχαν νικητές και νικημένοι
Στους νικημένους ο φτωχός λαός
Πέθαινε απ’ την πείνα
Στους νικητές ο φτωχός λαός
Πέθαινε το ίδιο
Σαν θα ’ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
Είναι του εχθρού τους η φωνή
Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει
Είναι ο ίδιος τους ο εχθρός
Νύχτα
Τ’ ανδρόγυνα ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους
Οι νέες γυναίκες θα γεννήσουν ορφανά
Στρατηγέ το τανκς σου
Είναι δυνατό μηχάνημα
Θερίζει δάση ολόκληρα
Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται οδηγό
Στρατηγέ το βομβαρδιστικό
Είναι πολυδύναμο
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο
Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται πιλότο
Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ
Ξέρει να πετάει
Ξέρει και να σκοτώνει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-ξέρει να σκέφτεται
